A
B
C
D
E
F
G
H
I
J
K
L
M
N
O
P
Q
R
S
T
U
V
W
X
Y
Z

Ka

1558 «Jehan Ka» Stembert, 1599 «Jehan Ka» Liège; à rapprocher du NF Kay(e) ou de Ska?

 

JG

Ka(h)len

Kalhen: PlN Kahlen (NS, Pommeren, Mecklenburg).

 

FD

Kaa, van der

van der Kaaij: PlN Mnl. ca(e), caeye: kaai, kade, lage dijk, aanlegplaats. 1339 Boudin van der Caie, Bg. (DE VI).

 

FD

Kaacker

Kaaker, Kaker. Sans doute surnom: dérivé de moy. néerl. kaken ‘babiller’. Kaal, Cael, au génitif : Kaelen, Kahlen; Kals, etc. 1398 «Pieter de Caelle» Lendelede; sur­nom: néerl. kaal, all. kahl ‘chauve’. Kaan, cf. Caen(e).

 

JG

Kaacker

zie Kaker.

 

FD

Kaagman

Afl. van PlN Kaag, Koog: polder.

 

FD

Kaaij, van der

zie van der Kaa.

 

FD

Kaak

1. Mnl. cake, caec: kaak, kin, wang. BN naar het lichaamsdeel? – 2. Mnl. cake, caek: kaak, schandpaal. BN voor iemand die aan de kaak gestaan heeft of BerBN voor een gerechtsdienaar? 1280 Ghiselinus Cake; 1304 Jehan Kake, Ip. (BEELE). – 3. Ndd. Kaa(c)k: kok. BerN. 1454 Markward Kack, Kiel (NN).

 

FD

Kaaker

zie Kaker.

 

FD

Kaal

(de) Kale, Ca(e)l, de Cale: 1. BN voor een kaalhoofdige, een kale. 1398 Pieter de Caelle, Lendelede (DEBR. 1970). Vgl. De Caluwe. –2. Kale, Kaal en Cael kunnen ook var. zijn van Karel.

 

FD

kaal

Appliqué    aux    hommes : ,,Chauve »; aux terrains; ,,Dénudé ».       

1.    Car.    phys.     (DE)    Callew-, Caluw- -aert, -e. Calvaer.   Cal(a)er(t)s.   ,,Le   plus   chauve   (de deux homonymes) ». — 2. Proven. Kalte.   Kaalte,   ,,Endroit  dénudé ». Kal(a)ert(s).  Kaal aarde,   ,,Terre dénudée ».  Cal(le)-, Calu- -waert. ,,Terre     alluvionnaire     dénudée ». Callepeck. Kale beek, ,,Rivière (à la berge) dénudée ». Calberg, Kaleberg, ,,Colline dénudée ». Kalgoot. Kaal goed, ,,Bien dénudé ». Kallenkoot.  Kalen  kouter,  ,,Champ  dénudé’-‘.      

 

EV

Kaam, van

zie van Chaam.

 

FD

Kaan

zie Kane.

 

FD

Kaanen

cf. Caenen.

 

JG

Kaanen

zieCaenen.

 

FD

kaars

,,Chandelle ». Kaarsmaker ou kaarsgieter. ,,Fabric. de chandelles ». 1. Profess. Caers, Kaars, Kers(ch), Kersz. Karsman,   (DE-)-Ke(i)rs-, Keers- -ma(e)kerf’s), -gieter.   —       

—   2.   Proven.   Keersmaker,   Dép. Exaerde.                                 

 

EV

Kaarsemaker

zie de Keersmaecker.

 

FD

kaas

,,Fromage »,    Profess.    Kaes, Kaes-   -en,   -es.   Kaise,   Keesen. Caes,   Kaesmaecher.   ,,Fromager ».Kaesemans.   ,,Marchand   de   fromage ».     Caestecker,     Kaesteker.    

Kaassteker,  „Appareil  de dégustation de fromage ». N. de dégustateur.                                                       

 

EV

Kaas

cf. Kaise.

 

JG

Kaas

zie Caes.

 

FD

Kaashoek

Veldnaam (Z).

 

FD

Kaaskooper

BerN van de kaashandelaar.

 

FD

Kaatz

zie Kats.

 

FD

Kabbedijk

Misschien PlN Krabbendijke (Z).

 

FD

Kabbedyk

Proven.  Kwa(de)bee(k)dijk.  ,,Digue de la méchante rivi-       

ère ». V. Kwaad.                                    

 

EV

Kabbert

zie Cabaert.

 

FD

Kaberg(h)s   

Proven. Koude berg,,,Colline froide ». (Dép. Hoeselt et   

Lanaeken).             

 

EV

Kaberg(h)s

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kaberghs

Kabergs. Nom d’origine (au génitif), ainsi Caberg, à Hoesselt, Lanaeken, Zétrud-Lumay.

 

JG

Kablan

zie Chaplain.

 

FD

Kabouche

zie Caboche.

 

FD

Kacenele(n)bogen

zie Katzenel(l)enbogen.

 

FD

Kacenelenbogen

V. Katzenelebogen.      

 

EV

Kachele

Kaechélé: Dim. van Mhd. kachel(e): aarden pot, vaatwerk. BerBN van de pottenbakker.

 

FD

Kackebeke

zie Kaekebeke.

 

FD

Kackelbergh

zie van Kaekenbergh.

 

FD

Kackert

Kakert, Kakkert. Var. de Cackaert, Caekaert [FD] plutôt que nom d’origine comme Kaekaert, formé de moy. néerl. caech ‘parcelle endiguée’.

 

JG

Kackert

zie Kakkert.

 

FD

Kaczmar(ek)

Kaczmarczy(c)k, -(z)yk, -zijk, -(ow)ski, Kaez(e)mareck: BerN Pools kaczmarz: waard, kastelein > D. FN Kretschmar, -mer.

 

FD

Kadijk

Kadijk: lage dijk, kade. PlN in Bergambacht (ZH), Teteringen (NB), Hoofdplaat, Poortvliet (Z) en Voorst (G).

 

FD

Kadt, de

zie de Cat.

 

FD

Kadz

zie Kats.

 

FD

Kaechélé

zie Kachele.

 

FD

Kaeckebeke

Kaeckenbeeck, zie Kaekebeke.

 

FD

Kaefer

Kefer(t): D. BN Kafer: kever. Vgl. Kever(s).

 

FD

Kaekebeke

cf. Caekebeke.

 

JG

Kaekebeke

Kaeckenbeeck, Kaeckebeke, (van) Caekebeke, Kaekebeke, Ca(e)ckebeke, Caekelbeke, van Ouaekebeke, van Oua(c)kebeke, van Ouaquebeke: 1. PlN Kokebeke/Kakebeke in St.-Maria-Lierde (OV): 1034 Kuckenbeca (TW). 1396 Jan de Norre van Kockenbeeke; Jacop van Quaetbeeke (lees: Quaecbeeke?), St.-Maria-Lierde; 1396 Heinric van Kockenbeke, Tollenbeek (DE B.). – 2. PlN Kwakenbeek in St.-Kw.-Lennik (VB). – 3. PlN Kwaakbeek in Westerlo (A). 1316 Henrici de Quaecbeke; 1319 Arnoldus de Quaquebeke, Westerlo (OATII-III).

 

FD

Kaekelbergh

zie van Kaekenberg(h).

 

FD

Kaekenberg(h), van

-berghe, van Cakenbergh(e), -berge, van Caekenberg(h)(e), van Ca(e)ckenberg(h)(e), Kakenberg, Cakembergh, Cakelbergh, Caekelberg(h), -berg(h)s, Caeckelberghs, Ka(e)kelbergh, Kaekelbergh: PlN Kakenberg in St.-Gillis-Dend. (OV), Kakelenberg in Schendelbeke (OV), Kakerberg in Nederbrakel (OV). 1582 Hans van Kakenbert, Bs. (AP).

 

FD

Kaelen

cf. Kaal, Cael.

 

JG

Kaelen

zie Calen(s).

 

FD

Kaem, van

zie van Chaam.

 

FD

Kaembergs

zie Cauberg(h).

 

FD

Kaemmel

D. FN Kammel. BerBN van de wolkammer. D. Kammel: wolkam.

 

FD

Kaens

zie Kane, Kahn.

 

FD

Kaer(t), van

van Caer: PlN Kaart in Brasschaat (A). 1403 Jan vander Kaert, Aw. (ANP); 1554 Geert Vercaert, Hoogstraten-Aw. (AP). Eind i8e e. werd de FN Van Kaer gereïnterpreteerd aïs Fouquart: 1732-1819 Franciscus van Kaer, Melle (vader van) 1772-1845 François van Kaer = Fouquaert, Melle (vader van) 1796-1866 Charles Fouquaert, Melle; de afstammelingen heten verder allemaal Fouquaert (med. W. Fouquaert, Wetteren).

 

FD

Kaers

Caers,   Keirse,   Keersse.  Surnom de chandelier: moy. néerl. caers, néerl. kaars ‘bougie, chandelle’ ; cf. aussi Keersmaekers.

 

JG

Kaers

Caers, Quaars, Keers(s)e, Keirs(s)e, Keisse, Kersse: BerBN van de kaarsengieter. Vgl. Fr. Chandelle. 1374 Jacop Caers; 1391 Jan Kaerse, Aw. (VLOEB.).

 

FD

Kaersoel

zie Garçon.

 

FD

Kaertkemeyer

Ndd. Karkmeier, D. Kirch(en)meier: beheerder van kerkgoed.

 

FD

Kaerts

Caerts, Kets: Samentrekkingen van Keyaerts. 1693-4 Jan Caerts = Kayerts = Ceyrts = Keyers, Kuringen (ALK165).

 

FD

Kaerts

Caerts, sans doute aussi Kets. Forme contractée de Keyaerts [FD].

 

JG

Kaes

zie Caes.

 

FD

Kaes- 

-en,  -es, -emans. V. Kaas  et GAST.

 

EV

Kaes-

-maeker, -steker. V. Kaas.

 

EV

Kaes,

cf. Kaise.

 

JG

Kaesemans

Kasman, Keseman, Caesemans, Cazeman, Chasman: BerN van de kaasmaker of kaashandelaar. 1298 Nicholao Caseman, Bg. (VERKEST); 1382 Jan Caesman, Kanegem (DEBR. 1970); 1448 Aert Keesmans, Diest (VdP).

 

FD

Kaesen(s)

Kaeses, zie Caesens.

 

FD

Kaesmacher

Caesemaeker. Nom de profes­sion: fromager; cf. aussi Keesemaecker.

 

JG

Kaesmacher,

zie de Kaezemaeker.

 

FD

Kaester, van

zie van Caster.

 

FD

Kaethoven

(van) Caethoven: 1. PlN Kaathoven (NB). 1387 Johannis Kaethoven, St.-Tr. (GRAUWELS 1978,140). – 2. Zie Quaethoven.

 

FD

Kaetsbeck, van de

zie van de Caasbeek.

 

FD

Kaey, de

zie (de) Ça.

 

FD

Kaeyenbergh

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kaez(e)mareck

zie Kaczmarek.

 

FD

Kaezemaeker, de

de Kaezema(c)ker, (de) Caesemae(c)ker, de Caesema(c)ker, de Casemacker, de Caesmaeker, Kaesmacher, Keesemae(c)ker, Keesmekers: BerN van de kaasmaker. 1398 Jan de Caesmakere, Ing.; 1388 Gillis den Kasemaker, Menen (DEBR. 1970); 1355 Egidius dictus Kesemakere, St-Gillis-Bs. (PEENE1949).

 

FD

Kaezen

zie Caesens.

 

FD

Kaf

Caf: Het woord kaf werd gebruikt voor wat weinig waarde had. Of BerBN voor een kafboer, vgl. Cafmeyer. 1389 Jan Reyner Caf, Huizingen (BOLSEE); 1398 Jan Caf, Wervik (DEBR. 1970).

 

FD

Kaf(f)ka

Kawka: Boheemse FN. Pools kavka: kauw (vogel).

 

FD

Kagainy

V. Caganus.

 

EV

Kagelmann

Cagelmans: Ndd. Kagelmann, var. van Kogelmann. BerN voor de maker van kapmantels. Mnl. cogel: kap(mantel). Vgl. D. Kagelmacher. 156 e. Jacob Kagelman, Hb. (NN).

 

FD

Kahan

Kehann. Kalin NF israélite représen­tant une ancienne caste sacerdotale ; cf. Cohen.

 

JG

Kahan(e)

-ana, zie Cohen.

 

FD

Kahl(e)

Kahlerft), Kahlmann: D. BN voor een kale.

 

FD

Kahlen

cf. Kaal, Cael. Kahn, cf. Kahan.

 

JG

Kahlenberg

Kal(l)berg: Verspreide D. PlN: kaleberg. 1351 Nik. Calebergh, Greifswald (BRECH.).

 

FD

Kahn

Kahne(s), Kaens: 1. Zie Cohen. – 2. Patr. D. var. van Kohn, Konrad. 1383 Aberlin Kan, Stuttgart (BRECH.). – 3. Patr. Friese VN Kaan < Johannes of Metr. Johanna. Hamburgse FN Kahnke. 1442 Hidde Kaneken, Friesland (DN).

 

FD

Kai

zie (de) Ça.

 

FD

Kaibeck

Keibeck, Cab(b)eke. Nom d’origine: Kabbeek, à Molenbeek-Wersbeek, à Tirlemont (BrFl) ou Cabbecq, à Roosbeek (BrFl) [FD].

 

JG

Kaibeck

Keibeck, Keybeck: PlN op beek, wellicht keibeek, beek met keien. Maar vgl. D. Kaibach (BW).

 

FD

Kaie

cf. Kaye.

JG

Kaie

zie Kaye.

 

FD

Kaignaert

zie Caignaert.

 

FD

Kain

1280-81 «Thérion de Kain» RegTournai; nom d’origine : Kain (Ht). – Pourrait être aussi le prénom Caïn: 1286 «li femme Kayn» Cart-Binche, 1289 «Stasins de Bonneville fil Kayn» CensNamur.

 

JG

Kain

Kains, Kaim, Ou(a)in, Oueins, Gain, Caïn: 1. Pic. (le) Kain = le Kien, Lechien. BN de Hond. 1235 Johannes Gain, Oc.; 136 e. Gobert Kain, Laon (MORLET). Vgl. Lekain.- 2. Zie Dequin.

 

FD

Kainscop

W. vervorming van Kaaskoper.

 

FD

Kair-

-et, -in. V. WARI.

 

EV

Kairet

Dérivé en -et (avec aphérèse) du prénom Macaire.

 

JG

Kairet

zie Carré.

 

FD

Kairis

w. Kêris’, Keris, Kerris, -es, Karisse. 1459 «Heldré le fils Keris jadis» CoutStave-lot, 1596 «Catherine Karis veuve de Conar Bastin» BourgLiège, 1787 «Jean Kairis» Cler-mont-sur-Berwinne ; réduction de Macharis, forme néerl. de Macarius, fr. Macaire, prénom d’origine grecque (pour l’évolution phoné­tique, cf. L. Remacle, Étym. 107).

 

JG

Kairis

zie Caris.

 

FD

Kais-

-e, -in. V. GAST et Nicaise.

 

EV

Kais(e)r

zie (de) Keizer.

 

FD

Kaise

var. néerl. : Kaas, Kaes, Caes [secon­dairement: surnom de fromager, néerl. kaas], au génitif: Kaisen. Aphérèse de (Ni)caise. « Dérivés: Kaisin, w. (Charleroi) Kâjin. 1297-99 «Kaisin dou Sart», 1332 «Kaisin Meurisset» ComptesMons, 1602-3 «Hubert Kaisin» Ter-riersNamur. – Kaisoel (suffixe -ou/?). — Kai-son, Kaisson. – 1522 «Kaiso de Haillebier», 1654 «Martin Kaisot» BourgNamur.

 

JG

Kaise

zie Caise, Dekais(e).

 

FD

Kaisen

Kaisin, zie Caesens.

 

FD

Kaiser

Kayser, Keiser, Keizer, Keyser, Késer, Keser, au génitif: Keysers. 1287 «Nicolon le Keiser» DettesYpres, 1686 «Ro­bert Kayser» BourgNamur, 1732 «Salomon Keiser» Hatrival; surnom: moy. néerl. keiser, ail. Kaiser ’empereur’, probabl. d’une société de tir (comp. Leroy).

 

JG

Kaisergruber

Reïnterpretatie van Kiesgruber, die bij een Kiesgrube ‘kiezelgroeve’ woont. PlN Kiesgrube(HS,BW).

 

FD

Kaisers

Nom de profession (au génitif): moy. néerl. ketser ‘marchand en détail’.

 

JG

Kaisin

Kaisoel, Kais(s)on, cf. Kaise.

 

JG

Kaison

Keeson: Patr. Afl. van HN Nicaise. -1300 magistri Casonis, Har. (DEBR. 1980).

 

FD

Kaiss,

Kaisz, Kaisse: Kais, Kayss is een West-Zwabische diftongering van D. Käse: kaas (BRECH.). Zie ook Caise.

 

FD

Kaiver(s)

zie Kever(s).

 

FD

Kaivers

cf. Kever(s).

 

JG

Kaivers

V. Kever.

 

EV

Kaivez

Proven. Queuettes (Dép. Jumet et Walcourt).

 

EV

Kaivez   

Proven. Quevettes  (Dép. Chimay).

 

EV

Kaizen

zie Caesens.

 

FD

Kak(k)ert

Kackert: 1. Zie Cackaert. – 2. Of var. van Kaker, met paragogische t.

 

FD

Kakenberg

Kakelbergh, Kae-, Nom d’ori­gine: Kakenberg, à St-Gillis-Dendermonde, Kakelenberg, à Schendelbeke (FlOr), etc.

 

JG

Kakenberg

Kakelbergh, zie van Kaekenbergh.

 

FD

Kaker

cf. Kaacker.

 

JG

Kaker

Kaa(c)ker: 1. Var. van Ndd. Kaa(c)k, Kock, D. Koch: kok. BerN. Zie Kaak 3. – 2. Ndd. Kä(c)ker, Mnd. kôker, D. Köcher: koker, foedraal. BerBN. Vgl.DeKoker.

 

FD

Kakert

Kakkert, cf. Kackert.

 

JG

Kakert

Zie Kakkert.

 

FD

Kaket

Kaquet, Caquet, Caque: Patr. Rom. dim. – met anticipatie van de k – van VN Jacques, Jakob. 1516 Jacquemien dit Kaket, Luik (HERB.).

 

FD

Kaket

Kaquet, w. Kâkèt. 1516 «Jacquemien dit Kaket» GuillLiège; hypocor. de Jacques.

 

JG

Kal(a)erts

Kalgoet. V. KAAL.

 

EV

Kalassen

V. Nicolas.

 

EV

Kalb

Calp: D. BN Kalb: kalf. Vgl. Kalf(f ).

 

FD

Kalb

Surnom: all. Kalbe ‘génisse’.

 

JG

Kalber

Kalbert. Nom issu de l’anthrop. germ. calle-behrt; le déterminant n’apparaissant qu’en Flandre, Lindemans 158 y voit l’hypocor. de Kathelijne, Catherine (cf. Kallen); mais le NF est aussi all. : Ka(h)lbrecht. Cf. aussi Calbert.

 

JG

Kalber(t)

zieCalbrecht.

 

FD

Kalberg

zie Kahlenberg.

 

FD

Kalbfleisch

D. BerBN van de slager.

 

FD

Kalbus

Kalbusch. Nom d’origine all. (= bos­quet dénudé).

 

JG

Kalbusch

-us(h): D. PlN: kaal bosje.

 

FD

Kalck, van

zie van Calcken.

 

FD

Kalcker

zie Kalker.

 

FD

Kaldeker(c)ke(n), van

PlN Kaldenkirchen (NRW).

 

FD

Kaldenbach

PlN: koude beek. Zie Kaltenbach.

 

FD

Kaldenberg

PlN: koude berg; vgl. Cauberg(h). D.

 

FD

Kaldenberg

V. Koud.

 

EV

Kalderon

zie Caudron.

 

FD

Kalders

zie van de Kelder.

 

FD

Kaldewaij

zie Koldewey.

 

FD

Kale,(de)

Zie Kaal.

 

FD

Kalechman

zie Kalkman.

 

FD

Kalee

zie Calet.

 

FD

Kalen

Hypocor. brabançon de Karel, Charles (Lindemans 55); serait à distinguer de Kallen. Cf. aussi Caelen.

 

JG

Kalen

zie Caelen(s), Kahlen.

 

FD

Kalf

,,Veau ». 1. Car. mor. ,,Homme inintelligent ». Nos  288,  29. — 2.Proven. L.D. — 3, Profess. Eleveur ou    marchand    de    veaux. Cal-v(a)er(t).  Spécialiste appelé pour les vêlages.

 

EV

Kalf(f)

Calf(f), de Calf: 1. BN voor een kalf van een mens, een eenvoudige van geest, naïeveling. 1115 Erpulfus Calvekin, WV (LEYS1951); 1275 Ernous Calph, Oud. (VR 6r°); 1280 Lambinus Calf, Ip. (BEELE); 1382 Gillis Tcalf, Pittem (DEBR. 1970). – 2. BN naar de huisnaam. 1545 Claes Pietersz.

Calff (woonde) in ‘t Calff, A’dam (MEERTENS

194l).

 

FD

Kalfsvel

BerN van de viller van kalveren. Vgl. D. Kalbfell, Poilvé. +1570 Calffvel, Dordrecht (CDT 68).

 

FD

Kalhauge,

Kallehauge, Kallage: Wellicht var. van Slav. EN Kallauka, Kallauke: 1550 Kalaucka. Sorbisch kalawka: wilde peer (NAUMANN).

 

FD

Kalhen,

zie Kahlen.

 

FD

Kalhöfer

D. EN Kalthofer < PlN Kalthof (NRW).

 

FD

Kalichman

zie Kalkman.

 

FD

Kalin

Var. de Kalen ou de Kallen.

 

JG

Kalin

zie Caelen(s).

 

FD

Kalis  

Proven. Kalis(hoek) (Dép. Zedelgem).

 

EV

Kalisch

Kalis(z), Kallis: Poolse PlN: moeras. 1309 Kalisz, 1566 Kalisch (NAUMANN). Geldt dit ook voor: 1700 Arien Willemsz. Calis, Sliedrecht(NdlL. 1970,32-45)? Of zie Calliste?

 

FD

Kalishoek

PlN in Zedelgem (WV) en Zevenbergen (NB).

 

FD

Kaljouw

zie Caillau(x).

 

FD

Kalk

BerBN van de kalkmaker, -brander, kalker.

 

FD

Kalk(en), van

zie van Calcken.

 

FD

Kalker

Kalcker: BerN van de kalker, pleisteraar, stukadoor, of van de kalkmaker. 1279 Willem Calkers lande, Bg. (CG); 1281 Johannes Calkere, Straten(HAES.).

 

FD

Kalkeren, van

Verhaspeling (H) van Van Kalken.

 

FD

Kalkhoven

zie Kalkoven.

 

FD

Kalkmaker, (de)

BerN van de kalkmaker, -brander. 1391 Maertin den Calcmakre van vii mudde ende een carre calcx, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kalkman

Kalkmann. Nom de profession néerl. ou all. : producteur ou vendeur de chaux, néerl. kalk.

 

JG

Kalkman   

Profess. Marchand de chaux. Ou : Spécialiste du chaulage.

 

EV

Kalkman(n)

Kalechman, Kalichman: BerN van de kalkmaker. 1394 Maertin de Calcmakere = 1395 Martin de Calcman = 1399 Maertin…van xvi rasieren calcx, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kalkoen 

,,Dindon ».  1. Car. phys.Rougeaud. — 2. Car. mor. Gourmand, bête et colère comme un dindon. — 3. Profess. Dindonnier.

 

EV

Kalkoen

cf. Calcoen.

 

JG

Kalkoen

zie Calcoen.

 

FD

Kalkoven

cf. Calcove.

 

JG

Kalkoven

Kalkhoven, Calcove, Calcôve: BerBN naar de kalkoven van de kalkbrander. 1308 Johannes de Calcovene, Mech. (OATII); 1346 Jan van den Calchovene, Cent (RSGIII); 1367 Jacop

Calchoven, Ip. (BEELE).

 

FD

Kalksteen

Surnom de chaufournier (par méto­nymie): néerl. kalksteen ‘pierre à chaux’.

 

JG

Kalksteen

Vondelingnaam. Op 13 februari 1822 werd in Antwerpen om 5.15 uur Scholastique Kalksteen gevonden. Zij had een kind in 1845 in Wilsele en overleed in Leuven op 27 februari 1848

(R.V.).

 

FD

Kall-

-(a)ert(s), -enkoot. V. Kaal.

 

EV

Kallaert(s)

cf. Callaert(s).

 

JG

Kallaert(s)

zie Callaert(s).

 

FD

Kallage

zie Kalhauge.

 

FD

Kallberg

zie Kahlenberg.

 

FD

Kalle

zie Calle.

 

FD

Kallehauge

zie Kalhauge.

 

FD

Kalleman

Calmant, Kalman(s): Metr. Afl. van VN Kalle, Calle = Katelijne (LIND. 1964).

 

FD

Kallen

Gén. de Kalle, hypocor. de Kathelijne, Catherine.

 

JG

Kallen

zie Callens.

 

FD

Kallenbach

PlN (NRW).

 

FD

Kaller

Caler(s): 1. Van Mnl. callen: spreken, praten, babbelen. – 2. Evtl. var. van Kallert.

 

FD

Kallert

zie Callaert(s).

 

FD

Kalley

zie Calet.

 

FD

Kallis

zie Kalisch.

 

FD

Kallner

zie Kelleneers.

 

FD

Kalman

au génitif: Kalmans. Surnom: néerl. kaal ‘chauve’ + man ‘homme’? Ou bien sim­plification consonantique de Kalkman?

 

JG

Kalman(s)

Kal(l)mann: 1. D.-joodse FN < Callomon. 1376 Kalman jude, Baden (DN). – 2. Afl. van PlN. 1476 Hermen Kalleman, Bremen; 1313 Joh. de Calle, Bremen (DN). – 3. VN Koloman. 1293 Sifrid gen. Kalaman, Kassel (BRECH.). – 4. Zie Kalleman.

 

FD

Kalmeijer

Kalmar: D. Kaltmeier (BRECH.), Kahlmeier  (GOTTSCHALD) of Kallmeyer < PlN Calne: vuil water (DN)?

 

FD

Kalmthout, van

van Calmthout: PlN Kalmthout (A) (Nk. 1974,88-89).

 

FD

Kalpers

zie de Kerpel.

 

FD

Kals

cf. Kaal.

 

JG

Kals(e)

Cals: Patr. VN Kal < Karel (vgl. Caelens)? Of < Calbert, Calleboud?

 

FD

Kalscheuer

PlN Kaltscheuer: koude schuur.

 

FD

Kalstad

PlN Kallstadt (HS, RP).

 

FD

Kaltenbach

Verspreide PlN (NRW, HS, BW, BEI).

 

FD

Kaltenberg

(NRW, BEI). PlN Caldenberch in Hoeselt (L) (ZIP). 1462 Henrick van Caldenberch, Tg.(IOT).

 

FD

Kaltenborn

Kaltenbrunner: D. FN < fréquente PlN Kaltenbronn, -brunn, -born: koude bron.

 

FD

Kalter

Mhd. kalter, D. Kelter: wijnpers. BerBN van de druivenperser. Vgl. Keltermann.

 

FD

Kalterherberg

PlN in Monschau (NRW).

 

FD

Kalut

(NF plutôt liégeois). Surnom: anc. fr. calus ‘qui a des callosités’ Gdf [MH], ou bien moy. néerl. calu ‘chauve’.

 

JG

Kalut

zie Calu(s).

 

FD

kam

1. Crête de la colline. Proven. Kamm, Kamman(s), Cammaert Kamaarde). Opdekam, V(and)ercammen. — 2. ,.Peigne (du tisse-rand) ». Profess. Kamm, Kamman(s), Cammaert    (Kammer), ,,Peigneur ».

 

EV

Kam

Kamm. Nom d’origine: néerl. kam ‘brasserie’ (propr. ‘peigne’); cf. aussi Van der Cam, etc.

 

JG

Kam-

-ette, -let. V. HAM.

 

EV

Kam(m)ler

D. BerN Kämmler: (wol)kammer.

 

FD

Kam, (de)

de Cam, Kamm: 1. BerBN van de kammaker of kammer. 1375 Michiel den Cam, Ip. (BEELE). 2. Decam kan een spelling zijn voor Decamp(s), Descamps, b.v. in 1579 Ant. de Kam, Bergen-Aw. (AP).

 

FD

Kam, van (der)

van (der) Cam, van der Cam(m)e, van der Camrnen, Vercamme(n),vercam,Verkammen, Verkem: 1. PlN Mnl. camme: brouwerij. 1331 Ghisel van der Kammen, St.-P.-Leeuw (PEENE); 1576 Merten Vercammen, Reet (MAR.). – Lit.: BdS 1982, nr.2, p.7. – 2. Van Kam/Van Cam kan een var. zijn van Van Chaam.

 

FD

Kamel

Kamele, Kamel dit Camel: BN naar de huisnaam: kameel. 1474 Hans Muntprat zum Kemlin, Konstanz (BRECH.).

 

FD

kamer

,,Cambre »  (Lieu occupé par des    chaumières). Proven.    Cam(m)erman(s), Vercammer.

 

EV

Kamer(s)

Verkort < Van der Kamer of Kamerling.

 

FD

Kamer, van der

van Caimere, Verka(e)rr(e), Verca(e)mer(e), Verca(e)mert, Vercammer, Vercambre: 1. Verspreide PlN Ter Kamer: eenkamerwoning. 1326 Lambert van der Camere, Ip. (BEELE). 2. Bepaald PlN Ter Kameren (abdij, bos) bij Bs. 1290 Aleydis dicta abbatissa monasterij de Caméra; 1356 Kateline van der Cameren, Bs. (PEENE). – 3. De FN werd ook verward met Vercammen: 1766 aliquos in hac parochia vocari Vercammeren qui tamen in hac registre inveniuntur nomine Vercammen, Wilrijk (VS1972,304). Zie ook Van Cammeren 2.

 

FD

Kamerbeek

zie (van) Camelbeke.

 

FD

Kamerling

Camerlinck, -lin(ck)x, -lynck, -lijnck, -lengo, Caemerlynck, Kemerlinc(kx), Kâ’mmerling: i. Mnl. camerlinc: kamerdienaar, kamerheer; ook schatbewaarder. Vgl. Fr. Chambellan, E. Chamberlain. 1122 Gerardus Kamerling (CVT); 1267-9 Arnoud Kemerlinc=Arnoldus Camerarius, Diest (F.C.); 1281 Piter Camerling,Ip. (BEELE); 1292 Johanni dicto Camerlinc, Ktr. (DEBR. 1980). – 2. Afl. van Van der Camer. 1568 Jan van de Camere filius Françoys, gheseyt Camerlynck, Hondschote (DGW).

 

FD

Kamermans

zie Camerman(s).

 

FD

Kaminski

Afl. van Poolse PlN Kamien. 1386 Kamensky, 1398 Caminsky (NAUMANN).

 

FD

Kamm

zie (de) Kam.

 

FD

Kammaker, de

BerN van de maker van haar-, wol- of weefkammen. 1284 Simon Cammaker, Dordrecht (CG); 1326 Wouter de Cammakere, Ip. (BEELE).

 

FD

Kamman(s)

Cammans: 1. Afl. van Van der Cammen, Vercammen. 1600 Maria Vercammen = 1621 Maria Kammans, Boechout (SELS). – 2. BerN van de kammaker.

 

FD

Kammellander

Kammerlander < PlN Kamerland (SH). 1287 Hugo Camerland, Esslingen (BRECH.).

 

FD

Kammer, (de)

Cammers, Kammer: BerN van de wolkammer. 1200 Henricus Cambre; 1273 Guilielmus Cammere, Cent (GN); 1326 Jan de Cammere, Ip. (BEELE). Zie Kemmer(s).

 

FD

Kammerer

D. BerN van de kamenier, kamerheer.

 

FD

Kammerer

Nom de profession : all. Kämmerer, corresp. à fr. camérier.

 

JG

Kämmerling

zie Kamerling.

 

FD

Kamoen

Kam(m)oun: De oudst bekende voorvader is Arnoldus Camun, ça. 1630 in het Spaans garnizoen in Sint-Niklaas (PDB). Zeldzame Sp. FN Carmin, var. van de veel frequentere FN Camon (Catalonië, Aragon). Van de BN Camône, of PlN Camos (Galicië) of Camon (Ariège)?

 

FD

kamp

,,Plaine, Terrain non cultivé, ouvert, Campagne ». Kamp(s), Kamper, ,,Du camp ». — 2. ,,Lutte, Compétition, Rivalité ». Profess. ou sport. Kamper(s). ,,Lutteur, Com­pétiteur ». Formes allem. : Kampf, Kaempf, francisé : Kempfé. Kamperdyck. ,,Digue de la compéti­tion ou de la rivalité ». Campenart (Kampenaard) ,,Terre de la com­pétition ».

 

EV

Kamp

Campe; augén. : Kanips, Camps. Nom d’origine: néerl. kamp ‘champ’.

 

JG

Kamp

zie Kemp.

 

FD

Kamp(f)l

Dim. van Kamp(f ); zie Kemp.

 

FD

Kamp(s)

Camp(s), Camp(e), Campé: 1. BerBN voor de kammaker. 1449 Mechtilt Cams, Diest (VdP). –2. Zie Kemp. – 3. Korte vorm en gen. van Van (de) Kamp. Zie Far. 1988,145.1561 Aart Kamps, Mtr.-Aw.(AP).

 

FD

Kamp, (van de)

van (den) Camp(e), (van de) Camp, op den Camp: PlN Kamp, Lat. campus: open veld, afgeperkt stuk land. 1252 Beatricem de Campo, Har. (DEBR. 1980); 1378 Aelkin van den Kampe= 1399 Alard du Camp, Ktr. (DEBR. 1970). Zie ook KCTD1943,262-7.

 

FD

Kamp, de

zie Dechamp(s).

 

FD

Kampen

zie Kemp.

 

FD

Kampen, van

(van) Campen: PlN Kampen (Z, NB, NH, NS, SH). 1395 Hannekin Godevaertvan Campen, Ktr. (DEBR. 1972); 1414 Peter van Campen, Aw. (ANP).

 

FD

Kampener, de

zie Kempenaar(s).

 

FD

Kampenhout, van

van Campenhout, -houd(t), -hau(l)t, van Camphenhoudt, Kappenhoudt: FlN Kampenhout (VB). 1145 Walterus de Campenhalt, Vorst (CVT); 1209 Walterus de Campenhout, Her. (CSWI); 1361 Heinric van Campenhout, Mech. (HB678).

 

FD

Kamper(s)

Campers, Kemper(s), Kempeers, de Kem-per, Kimpers, Kijmpers, Kympers: 1. Mnl. camper, kemper: kampvechter, kampioen. D. Kempfer. 1481 Willem Kempers, Ht. (A. GHIJSEN); 1617 Catharina Campers, Schelle (MAR.). – 2. Patr. Germ. VN kamp-hari. Vgl. Kampert.

 

FD

Kamperdijk

PlN Kampdijk in Uikhoven (L)?

 

FD

kampernolie

,,Champignon ». Comper-, Copper- -nolle. 1. Profess. Kampernolie(kweker), ,,Cultivateur de champignons. — 2. Proven. Koppernolleveld (Dép. Poperinghe).

 

EV

Kampers

Campers. Gén. de moy. néerl. *kam-per ‘lutteur’ qui serait dérivé de kamp ‘lutte, tournoi’.

 

JG

Kampert

Kempart, Campaert, Campeert: 1. Patr. Germ. VN kamp-hard. D. Kamphert. Vgl. Kemp i. 1621 Arnout Kampaerts, Kontich (SELS). – 2. Var. van Kamper; zie Kampers. – 3. Afl. van Van Camp.

 

FD

Kampf

Kämpfe, zie Kemp.

 

FD

Kamphuis

-huys, -huijs: PlN: huis op een kamp of veld. PlN bij Deurningen, Raalte (OIJ) en Veldwijk (G) (HEKKET). Vgl. D. Kamphaus (NS, NRW). 1461 Johannes van Camphusen, Leod. dioc.(MULII).

 

FD

Kampmann

Afl. van PlN Kamp: omheind veld. 1584 Laureys Campman, Aw. (AB).

 

FD

Kamst

zie Vercaempt.

 

FD

kan

,,Pot, cruche ». 1. Profess. Potier. Kan(n). — 2. Car. mor. ,,Buveur ». Kan(n), Kann(a)er(ts). — 3. V. GAND.

 

EV

Kan(t)z

1. Car. mor. Kans, ,,Chance ». N. d’un homme qui réussit dans la vie.

 

EV

Kan, (de)

(de) Can(ne), Kann(en): 1. BerBN van de tingieter, potgieter. Vgl. Kannegiesser, Kannekens. 1374 Peter Heinrijc Cans soens lande, Aw. (VLOEB.); 1398 Jan Kanne, Willem Canne, Aalbeke (DEBR. 1980); 1585 Pieter Claesz. Kan, loodgieter in de Vergulde Kan, A’dam (TROCH). – 2. Zie ook Dechamps.

 

FD

Kan, van de

van de Can, van Kan(n), van Can(n), van Cang(h), Vanckan, Vanekan: 1. PlN De Kan in Vn.; ter Kanne in Ktr.-Marke. 1388 terra de Canna: 1398 Willem Canne, Marke; 1394 Belen van der Cannen, Aalbeke (DEBR. 1970). – 2. PlN Kanne (L). 1309 Arnoldus de Canne, Mtr. (SKM); 1569 Lenaart van Kan, Mill-Aw. (AP). – 3. Evtl. var. van Van (de) Kamp.

 

FD

Kanaar

zie Canard.

 

FD

Kandelaerfe, (van) de

zie van (de) Candelaere.

 

FD

Kandlbinder

D. BerN van de krammer van vaatwerk, hechter van aardewerk, kannen. Vgl. De Napbinder. Mhd. Kandel: Kanne.

 

FD

Kane

Caen(e), Can(n)e, Kaan, Caan, Kaens: Wellicht Ofr. cane: wijfje van de eend. 1268 Ingelberti Cane; 1306 Pieres Caens, Ip. (BEELE); 1398 Jehan Cane, Lotart Kane, Herseaux (DEBR. 1970); 1399 Lisebetten Caens huus, Bg. (SIOEN).

 

FD

Kane

cf. Caen(e).

 

JG

Kane

Kaneez, zie Canet.

 

FD

Kane

Profess. Kaan, ,,Canot, na­celle ». N. de celui qui fabrique, loue ou utilise l’un de ces appareils.

 

EV

Kanel, von

Wsch. een jongere von-naam. BN Kanel: kaneel. BerBN van de kruidenier. Vgl. Caneele. 1341 Hinr. Kanel, Stralsund (DN).

 

FD

Kangeister

Kangheister, Kangiester, Kangister. Nom de profession: moy. néerl. canne-gieter, ou plutôt all. Kannegiesser ‘fondeur de pot (potier en métal)’ (BTD 27, 1953, 70).

 

JG

Kangi(e)ster

Kang(h)eister, zie Kannegiesser.

 

FD

Kanguis

Kanguise. Paraît être une réduction (romane) du précédent.

 

JG

Kanguis(e)

W. adaptatie van D. Kanngiesser.

 

FD

Kanis

Zie Canis.

 

FD

Kanivé

cf. Canivet.

 

JG

Kanivé

zie Canivet.

 

FD

Kann

Surnom ou nom de profession (par métonymie): ail. Kanne ‘pot’. Cf. aussi 1367 «Johan Kanne» [= canne?] GuillLiège.

 

JG

Kann(e)giesser

Kannegieter, Cannegieter, Kanne(n)gies(s)er, Kangi(e)ster, Kang(h)eister: BerN van de potgieter, tingieter. 1330 Gerardus dictus Kanneghietere de Colonia, Lv. (OATIII); 1405 Lyesbet Cannegieters, Mtr. (SKM).

 

FD

Kannaerts

zie Cannaert(s).

 

FD

Kannekens

Dim. van Kan. BN naar de huisnaam of BerBN voor de potgieter.

 

FD

Kannemans

Kennemans: 1. BerN van de pot-, tingieter. – 2. Afl. van PlN Kanne (L).

 

FD

Kannen,

zie Kan.

 

FD

Kannenberg

PlN (SA).

 

FD

Kanner

BerN van de kannengieter, tingieter. Vgl. D. Kännler.

 

FD

Kanora

Willekeurige vondelingnaam. De stamvader is Ambrosius Kanora, op 8 december 1838 in Aw. te vondeling gelegd. – Lit.: A. KANORA, De Ekerse Kanora’s. Polderheem 1982, nr. 4,27-29.

 

FD

Kanse(n)

zie Ganse.

 

FD

Kansel

Surnom néerl. kansel ‘chaire’.

 

JG

Kansten

Proven. Steen „( Château) du sieur Gandon ».

 

EV

Kant

1. Proven. ,,Côté, parages ». L. D. — 2. Profess. N. de l’exploitant d’un atelier de dentelles.

 

EV

Kant, van de(r)

van Cant(e), van de Cant: 1. PlN Kant: rand, grens, oever. 1414 Mathijs vanden Kante, Ktr. (DEBR. 1958); 1575 Erasmus van de Kant, Oud.-Aw. (AP). – 2. Evtl. var. – met paragogische t – van Van de Kan.

 

FD

Kant.(de)

zie(de)Cant.

 

FD

Kanter(e)

-ers, zie de Canter(e).

 

FD

Kanter(s)

Kant, avec suff. d’orig. — 2. V. CAD (Gan).

 

EV

Kantor

V. Cantor.

 

EV

Kantor

zie de Canter(e).

 

FD

Kantvoorde, van

zie van Cantfort.

 

FD

Kanzler

Känzler, Kenzele(e)r: D. BerN Kanzler, Kenzler: kanselier, hoofd van de kanselarij. Vgl. Cancelier. 1325 Ditzo dictus Kenzelere, Oppenheim (BRECH.).

 

FD

Kap(p)ler

Kappler, Keppler, Kappeler, Käppner, Keppner, Kep(e)ner: D. BerN. 1. Kappler, Kappler: kapelaan (BRECH.). – 2. Hoedenmaker, maker van kappen. 1365 Henr. Keppler pellifex, Praag (DN).Vgl.C(h)apelier.

 

FD

kapel

,,Chapelle’. (Edifice ou cho­rale : capelia). 1. Proven. Cappelle (Loc. et L.D.). Cappelmans. ,,Homme originaire du L.D. Capel, Kappeleveld, „Campagne entourant la chapelle ». — 2. Profess. ou fonc­tion. Membre de la capella. Cappel­mans.

 

EV

Kapel

zie Capelle(n), Capel.

 

FD

Kapelan

zie Chaplain.

 

FD

Kapelle, van de

zie van de Capelle.

 

FD

Kapellen

zie Capellen.

 

FD

Kapelman

Surnom néerl.: néerl. kapelman ‘chapelain’.

 

JG

Kapelman

zie Capelleman.

 

FD

Kaper(s)

zie Capper(s).

 

FD

Kapitein

-eyn, -eijn, -an(y), -anj, Capitain(e), -(e)yn, -eyns, -an(i)o, -ani(ni), -ant, -ao, Capteyn, Kaptein, -eyn, Lecapitaine: BerN van de kapitein: bevelhebber, aanvoerder. 1382 Jan Meeuwels capitain van Iseghem (VG f° 12); 1388 Jacoppe van Hameyden van dat hi trac als capitein, Ktr. (DEBR. 1970); 1550 Peter Capiteyn, Middelburg-Aw. (AP).

 

FD

Kapla(a)n

Sobriquet. ,,Vicaire ».

 

EV

Kaplan

zie Chaplain.

 

FD

Kapler

zie Kappler.

 

FD

Kapon

V. Capon.

 

EV

Kapon

zie Capon.

 

FD

Kapp

D. FN. Mhd. Kappe: kapoen. Zie Capon.

 

FD

Kappe

zie Cappe.

 

FD

Kappel

1. D. PlN Kappel: kapel. – 2. Zie (van) Cappel.

 

FD

Kappel

Nom d’origine: néerl. kapel ‘chapelle’.

 

JG

Kappeler

zie Kappler.

 

FD

Kappelle

zie Capelle(n).

 

FD

Kappenburg

PlN Kapenberg (NRW). 1370 Herm.Cappenberch, Hannover (BRECH.).

 

FD

Kappenhoudt

zie van Kampenhout.

 

FD

Kappenstein

PlN (RP).

 

FD

Kapper(t)

zie Cappa(e)rt.

 

FD

Kappes

Kaps: D. Kappus < Mhd. kabess: kabuis (kool). BerBN.

 

FD

Kappler

Surnom: forme néerl. adaptée de moy. néerl. capelier ‘chapelain’.

 

JG

Kaptein

zie Kapitein.

 

FD

Kaquet

cf. Kaket.

 

JG

Kaquet

zie Kaket.

 

FD

kar

Profess. ,,Charrette ». Kar-, Car- -man(ne). Charron ou charretier.

 

EV

Kar(r)o

zie Carot.

 

FD

Kar, van de(r)

Verkarre, Vercarre, Vercaeren, Verkaeren, Verkaar: Een stuk zandig land in Maldegem (OV) heet De Karre. 1270 Jacob van der Karren, Cent (CG); 1569 Jan vander Carre, Lichtervelde; 1574 Pieter van der Carre; 1614 Jan van der Carre, Diksmuide (DF VII).

 

FD

Kara

zie Cara.

 

FD

Karabin

cf. Carabin.

 

JG

Karabin

zie Carabin.

 

FD

Karbowiak

-ownik, -owski: Poolse BerN. Karbowy: opzichter.

 

FD

Karcher

Karcher: D. BerN van de voerman. Afl. van Mhd. karrech < Lat. carruca: kar, wagen. 1248 Cuonr. dictus Karricher, Spiers (BRECH.).

 

FD

Kardinaels

Kardynal, zie Cardinael(s).

 

FD

Karel

au gén.: Karels, Carels, Caerels, Prénom néerl. Karel, Charles.

 

JG

Karel(le)

zie Dekairelle.

 

FD

Karel(s)

Karelse(n), Carel(s), Caerels, Caa(r)ls, Caels, Carl(e), Caries, Karl, Karls(en), Karls(s)on, Carli: Patr. Germ. VN Karel. 1268 Matheus Carie, Ip. (BEELE); 1417 Karelkin…Braems = Karel, Ktr. (DEBR. 1958); 1456 Carie van Corsel = 1462 Kaele

vanCoersel,Ht.(JVO).

 

FD

Karelle

Pour ce NF plutôt liégeois, il est difficile de faire appel à l’anc. pic. (1402) karelle ‘esp. de charrette’ ou ‘charretée, contenance d’une charrette'(ACAA 52,1990-91,60 et 128) [MH]. Peut-être de fr. querelle, surnom de querel­leur.

 

JG

Karels

cf. Karel.

 

JG

Karemans

zie Karremans.

 

FD

Karen

Peut-être, comme Karyn, var. de Quirin, prénom.

 

JG

Karen

zie Car(r)in.

 

FD

Karfloi

Zuidd. (Oostenrijk) voor bloemkool.

 

FD

Karg

D. BN. Mhd. karc: slim, leep; (later) karig, krenterig. 1265 Wigandus Karge, HS (BRECH.).

 

FD

Kargeman

Afl. van Karg.

 

FD

Karger

Kariger, Kerger. J. Hess 43 explique les NF luxembourgeois Karcher, Karicher, Kariger, Kerger par l’all. Kärrner ‘charretier’.

 

JG

Karger

Kerger, Kar(r)iger: 1. Verbogen vorm van Karg. – 2. Var. van Karcher, Kercher.

 

FD

Karisse

cf. Kairis.

 

JG

Karissen

zie Caris.

 

FD

Karkan

V. Carcan.

 

EV

Karkan

zie Caquan(t).

 

FD

Karl

Forme all. de Charles.

 

JG

Karl

Karel- -le, s(en). Karl- -ebo, -in, -s(s)on. V. CARL.

 

EV

Karl

zie Karel(s).

 

FD

Karlberg(er)

PlN Karlberg (SH).

 

FD

Karler

D. BerN Kerler, Karrer: voerman. 1281 Ulricus dictus Karreler, Söflingen (BRECH.).

 

FD

Karlin

Carlens, Caerlen(s): Patr. Vleivorm van VN Karel. 1293 Boidins Carlin, Kales (GYSS. 1963); 1326 Pieter Carlin, Ip. (BEELE); 1382 Jan Karlin= 1389 Jan Kaerline, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Karlowski

-ovic, -icsek,-i(e)sek: Patr. Slav. afl. van VN Karel.

 

FD

Karls(en)

Karls(s)on, zie Karels.

 

FD

Karlshausen

PlN (RP). Karmalker: BerN voor de bereider van karnemelk.

1428 Otto Kernemelk, Oldenburg (BRECH.).

 

FD

Karman

zie Karreman.

 

FD

Karmazyn

1. Car. phys. Karmozijn,(Teint)  cramoisi ». — 2. Profess.

N. de teinturier.

 

EV

Karmé

Spelling voor Pic. Carmet, dim. van carme < Lat. carpinus: haagbeuk.

 

FD

Karmel

zie Carmeau.

 

FD

Karmelita

zie Carmeliet.

 

FD

Karmeyer

Profess.   ,,(Le) métayer nommé Kar » ou ,,(Le) métayer aux

charrettes ».

 

EV

Karmeyer

zie Kerkmeer.

 

FD

Karnas

Profess. Porteur de carnas­sière. — 2. Car. mor. mangeur de

viande.

 

EV

Karnier

Karny, zie Carnier.

 

FD

Karniol

Proven.  Carniole  (Province de l’anc. Empire austro-hongrois).

 

EV

Karo

V. CAR.

 

EV

Karolinski

-y, Karolczak, -czuk, -czyk: Patr. Slav. afl. van VN Karel.

 

FD

Karon

zie Carot.

 

FD

Karoui

zie Caroyer.

 

FD

Karp

Karpe(n), zie Carp(e).

 

FD

Karp

Karpf: Ndd. en Hd. vorm van D. Karpfen: karper. BN voor visser of vishandelaar. 1259 Bertram Karpe, Lübeck (NN).

 

FD

Karpenkopf

BN voor iemand met een kop als van

een karper. Vgl. D. Karpfenhaupt.

 

FD

Karpez

zie Carpet.

 

FD

Karpiel

zie Carpiaux.

 

FD

Karpinski

-sky: Afl. van Poolse PlN Karpin(o), Karpno (NAUMANN).

 

FD

Karpoff

-owitz, -owicz: Russische afl. van karp: karper.

 

FD

Karr

Caro. 1250 «Petrus dictus Karos miles» = «Pétri dicti Karot militis (Carot)» Jupille(le -o paraît bref); surnom dont le sens nous échappe; un corresp. d’anc. fr. charroi ‘petit char’ ne convient pas pour le w. de Liège.

 

JG

Karra

zie Cara.

 

FD

Karre

zie Carre.

 

FD

Karrebroeck, van

zie (van) Kerrebroeck.

 

FD

Karrel

Var. van Carel (zie Careel) of Karel?

 

FD

Karreman(s)

Karman(e), Karemans, Ker(re)mans, Car(re)mans, Careman(s), Carman(n)e: 1. BerN van de karreman, de voerman; vgl. Carre, Cartier. 1303 van Gillise Carremanne = van Gillise Carren, Bg. (VERKEST); 1356 Moen de Kerreman, Bs. (PEENE1949); 1388 Guillame Carreman, Ip. (BEELE). – 2. Zie ook Keereman.

 

FD

Karremans

Kermans, Kerremans. Nom de profession: gén. de moy. néerl. karremcm ‘char­retier’ ; cf. aussi Keer(e)man.

 

JG

Karrenberg

PlN Karnberg (BRECH.).

 

FD

Karriger

zie Karger.

 

FD

Karskens

zie Kerstgens.

 

FD

Karsmakers

zie de Keersmaecker.

 

FD

Karsman

V. Kaars.

 

EV

Karsman(s)

Kers(e)mans: 1. BerN van de kaarsengieter. – 2. BerN van de kersenteler of -verkoper. Vgl. Kriekemans. 1313 Lambertus

dictus Kersman, Bs. (PEENE1949); 1496 Ansem Kersmans, Hoogstraten (HOS).

 

FD

Karsoel

zie Garçon.

 

FD

Karsseboom

zie Kerseboom.

 

FD

Karst(e)

zie Christ.

 

FD

Karstaedt

PlN Karstedt (BB).

 

FD

Karsten(s)

zie Christyn.

 

FD

Kartha(e)user  

1. Sobriquet « Char­treux ». — 2. Homme se trouvant au service  des  Chartreux.  Cartuyvels. Karthuisveld. Proven. ,,Champ

des Chartreux ».

 

EV

Karthaus

Nom d’origine: all. Kartause ‘char­treuse’.

 

JG

Karthaus(er)

-häuser, -haeuser, -heuser, -heiser, -euzer, Cort(e)yzer,

-yser: BN van de kartuizer. Vgl. Carteus, Cathuyser.

 

FD

Karyn

cf. Carrin, etc.

 

JG

Karys

zie Caris.

 

FD

Kas

zie Cas.

 

FD

Kasbach

zie Casback.

 

FD

Kasberg(en)

-ger: PlN Kasberg (NRW, BEI).

 

FD

Kasegem,van

PlN.

 

FD

Kasel

cf. Kassel.

 

JG

Kasier(s)

zie Casier.

 

FD

Kasimi(e)r

zie Casimi(e)r.

 

FD

Kaslander

Afl. van PlN. 1697 Teunis Kaslander, DirkslandZH(PDB).

 

FD

Käsmacher

D. BerN van de kaasmaker.

 

FD

Kasman

zie Casseman, Kaesemans.

 

FD

Kaspaers

Kasper(s), zie Gaspar(d).

 

FD

Kasparmans

Caspermans: Patr. Afl. van Kasper,

naam van een van de Drie Koningen.

 

FD

Kasper

au génitif: Kaspaers, Kaspers, Caspers. Forme germ. du prénom Gaspard.

 

JG

Kaspereit

Patr. Litouwse afl. van VN Kaspar.

 

FD

Kasprzak

-zyk, -zijk, -zycki, Kasperczak, -czyk, -ski, Kasparow(icz), Kasprowiak, -owski: Patr. Slav. afl. van VN Kaspar.

 

FD

Kassar

zieCasaer(t).

 

FD

Kassel

Kasel. Nom d’origine: Kassel (Cassel), capitale de la Hesse.

 

JG

Kassel

zie Cassel.

 

FD

Kasselaers

1. Kasselaar < PlN Kassel (HS, FV). Vgl. Casselman. – 2. Var. van Kesselaers < Kerselaer(s).

 

FD

Kasselaers

Gentilé : Kasselaar, habitant de Cas-sel (Nord).

 

JG

Kasselman

zie Casselman.

 

FD

Kasseyeman

1. BerN van de ‘kasseier’, de straatmaker. 1563 Christ, de Cassuydere, Ternat-Aw. (AP). – 2. Afl. < Van der Calseyden, Van der Kasseien.

 

FD

Kassier

Profess. ,,Caissier, Trésorier ». Synon. : Cassiers.

 

EV

Kassirer

Kaszirer: D.-joodse FN Kassierer: kassier.

 

FD

Kasteel

zie Castel.

 

FD

Kasteele, van de

zie van de(n) Casteele.

 

FD

Kastekker(e)

zie (de) Caesstecker.

 

FD

Kastelein

-(e)yn, zie Castelain.

 

FD

Kastelyn

Kesteleyn, Kestelin. Surnom: moy. néerl. castelein ‘châtelain’.

 

JG

Kasteman

zie Kersteman.

 

FD

Kastens

zie Christyn.

 

FD

Kaster, van

zie van Caster.

 

FD

Kasteren Kastner, van

zie van Casteren.

 

FD

Kästner

Zoals Kastmeister, Kastmann, beambte belast met het toezicht op de graanschuur, later rentmeester, tiendinner. 1391

André der Chastner, Wenen (BRECH.).

 

FD

Kaszirer

zie Kassirer.

 

FD

kat

Kat(te), Katz, Katz.  1. Car. mor.  Kat,   ,,Chat ».   Hypocrite.  — 2. Proven. Kat (Ane. seigneurerie all.). Katte,  DE  Cat.  

 

EV

Kat, (de)

zie (de) Cat.

 

FD

Katalan

zie Catalano.

 

FD

Katc

zie Kats.

 

FD

kater

,,Matou ». Caters, DE Caters.  1.  Car. phys. Vaillant en amour. — 2. Car. mor. Homme désagréable.

 

EV

Kater

Cater, de Caters, Chater, Kather: 1. BN naar de diernaam, de kater. Vgl. De Cat. 1219 Hugo Chater (LEYS1951). – 2. Mnl. cater: proviandmeester.

 

FD

Katerbeck

1. PlN Katerbeek in Herent (VB). 1352 Ar. de Caterbeke, Diest (F.C.). – 2. Zie Katterbach.

 

FD

Katerberg

zie Katterberch.

 

FD

Kathagen

Frequente naam van afgelegen steegjes en hoekjes. 1432 Thewes Kathagen, Rostock (NN).

 

FD

Kathenis

zie Cathenis.

 

FD

Katherman

zie Quaterman.

 

FD

Katiel

zie Catel(le).

 

FD

Katinus

zie Catinus.

 

FD

Katlin

zie Castelain, Catherin(e).

 

FD

Katoen

zie Cattoen.

 

FD

Kats

Katz, Catz, Kaatz, Kadz, Katc, Kets: 1. Joodse FN < Kahen-zedek ‘priester van de gerechtigheid’ (DN). – 2. BN D. Katze. Vgl. De Cat. – 3. PlN Kats (Z). 1218 Henricus de Kats, Bentheim (OHZ 1,579); 1292 Heinrijc van Cats, Costijn van Cats, Z (CG).

 

FD

Kats

Peut-être nom d’origine: sud-brabançon kats ‘sentier’.

 

JG

Katsers

zie Ketser.

 

FD

Katsey, van de

zie van der Casseyen.

 

FD

Katte

Zie (de) Cat.

 

FD

Katté

Verkort < Ducaté; zie Ducastel(le).

 

FD

Kattenburg

PlN in Beilen (D) en Leens (GR).

 

FD

Katterbach

Katerbeck: PlN Katterbach (NRW, BEI). 1294 Cunr. der Catterbekke, Neurenberg (BRECH.).

 

FD

Katterbach

Nom d’origine : Katterbach, à Bergisch Gladbach, etc. (All.).

 

JG

Katterberch

-berg. Nom d’origine: Katern-berg, à Essen et Wuppertal (All).

 

JG

Katterberch

Katerberg: PlN Katernberg (NRW). 1546 Peter Caterenbergch, Erfderfeld-Aw. (AP).

 

FD

Kattouw

1. Zie Castel. – 2. Evtl. D. PlN Cattau (SA).

 

FD

Kattus

Latinisering van Kat. 1252 Bernardus Cattus fïlius Bernardi Catti, Hb. (BRECH.).

 

FD

Kattus

Peut-être nom d’origine: moy. néerl. catte ‘hospice’ + huus ‘maison’ ?

 

JG

Katwijk, van

PlN (ZH). 1356 Jan van Catwijk, Lv. (ICKX); 1404 Jan van Catwijc, Alkmaar (NHC).

 

FD

Katz

Nom israélite ; acronyme formé de Kohen + Tzedek (cf. Dauzat 350).

 

JG

Katz

zie Kats.

 

FD

Katzenel(l)enbogen

Kacenele(n)bogen: PlN Katzenelnbogen (RP). 1280 Eberhardus de Katzennellebogen, Erfurt (SIX II); 1311 Dytart van Catcenellenboghe = D. van Cattenelleboghe, Mech. (JOOSEN).

 

FD

Katzenstein(er)

PlN Katzenstein (BEI, BW, NS). 1305 Albertus dictus de Kazzenstein, Bruchsal (BRECH.).

 

FD

Katzer

zie Ketser.

 

FD

Katznelson

Volgens DS volksetymologisch < Katzenelnbogen.

 

FD

Kaudenberg, van

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kauer

-ert(z), zie de Cauwer.

 

FD

Kauert

au génitif: Kauertz. Peut-être surnom : moy. néerl. cauwetter ‘médisant’.

 

JG

Kauert

V. Kouw.

 

EV

Kaufer

Käufer: BerN van de koopman, Kaufmann.

 

FD

Kauffermann

Surnom: all. Käufer ‘acheteur’ + -mann.

 

JG

Kaufman(n)

Kauffman(n), Caufman, Cauffman(n): BerN Kaufmann: koopman.

 

FD

Kaufmann

Kauffmann, -an. 1544 «Jacquetnot le Kauffman» DénStavelotMy ; nom de pro­fession: all. Kaufmann ‘marchand, négociant’.

 

JG

Kaul(en)

1. Proven, Kolen (Loc.). — 2. V. Kool. — 3. V. COL.

 

EV

Kaul(en)

D. PlN Mnd. Kule: kuil, groeve, holte. Ook FN Terkuhlen, Zurkaulen. 1348 Konr. von der Kaulen, Aken (BRECH.).

 

FD

Kaulen

Peut-être var. de Kalen, Charles, dont les formes dialectales brabançonnes sont Koulen, Koalen (Lindemans 55).

 

JG

Kaulman

Kaulmann. Sans doute nom de pro­fession: ail. *Kohlmann, corresp. à moy. néerl. koolman ‘maraîcher’.

 

JG

Kaulman(n)

zie Kohlman(n).

 

FD

Kaus(s)

Kausse(n), zie Gousse.

 

FD

Kausin

cf. Caussin.

 

JG

Kaussen

V. Kous.

 

EV

Kauter(en), van

zie van de Cauter.

 

FD

Kautermans

zie Couterman(s).

 

FD

Kautz

V. Koets.

 

EV

Kauw

zie Cauwe.

 

FD

Kauwenber(g)hs

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kauwenberghs

cf. Cauwenberg(s).

 

JG

Kaux

Peut-être surnom de chaufournier: pic. caus, fr. chaux FEW 2, 107a; cf. aussi Caus, Causse.

 

JG

Kaux

V. Chaux.

 

EV

Kaux

Zie Caux.

 

FD

Kavelaars

Cavelart: Afl. van Mnl. cavelen: loten, het lot werpen, bij loting verdelen of toewijzen; ramen, begroten. BerN Vgl. De Cavel. 1303 van Zoetine Heinric Cavellards, Jabbeke (VERKEST).

 

FD

Kavemberg, van

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kawers

Mélecture de Kaivers? Sinon pourrait être un surnom néerl. (au génitif) : néerl. kau-wer ‘mâcheur’, avec un sens figuré, cf. Kauert.

 

JG

Kawka

zie Kaf(f )ka.

 

FD

Kay

Kaye, Kaie. 1281 «Hanne Kaye» Det­tes Ypres, 1380 «Hankinet Kaye» Durbuy, 1456 «Johan le Kay» Libin, 1472 «Olivier Kaye» DénLaroche, 1587 «Jehan Kay» Dur­buy, cf. aussi w. èl fosse Caye, topon. à Fronville; hypocor. de Catherine, cf. «Cathe­rine dite Kaye de Bohan» (Body 151). Cf. aussi Ka et La(c)kaille.

 

JG

Kay-

-aerts, -e, -enbergh, -ens. V. Kei.

 

EV

Kay(e)

Kaie, Cay(e), Caije, Lakay(e), Lakaie, Laquay(e), Lacquaye, Laquaie, Lequay, Lakeye: 1. W. caye: lor, vod, prul, lomp. BN voor iemand die zich slecht gedraagt (RENARD 261). 1449 Henre Cay, Mb. (A.BAERT); 1380 Hankinet Kaye, Durbuy; 1456 Johan le Kay, Libin; 1577 Johan Lackaie, Spa (HERB.). – 2. Kay(e) en Caye kunnen evtl. var. zijn van De Kaey (zie De Ça). – 3. BRECH. noemt evenwel de D. FN Lakai, Laquay, Lackquay: lakei, oorspr. voetsoldaat. 1694 Joh. Laquay, Wetzlar. -4. Metr. 146 e. Catherine dite Kaye de Bohan (BODY). – 5. Soms wellicht grafîe voor Lacaille.

 

FD

Kay, (de)

zie (de) Ça.

 

FD

Kaya(e)rt(s)

Caeyers: Br. var. van Keyaert(s). 1633 Michael Cayart, Halle; 1634 Aegidius Keijaert, Halle; 1641 Joannes Cayers, Mollensis; 1645 Petrus Keaijaert, Leefdaal (MUL V).

 

FD

Kayaert

Kayart, au génitif: Kayaerts, Kayarts, Caeyers. Surnom : moy. néerl. keyaerd ‘fou, sot’, cf. Keyaert; mais il faut aussi envisager, avec Carnoy 211, un dérivé de moy. néerl. kei ‘caillou’ ou ca(e) ‘quai’. — Noter que: 1461 «Gile Kayart» Grâce-Berleur, doit être d’autre origine : dérivé de w. cayî ‘toucher le caillou qui sert de but au jeu ; coïter’ ?

 

JG

Kaye(m)berg

Kaye(n)bergh, Kaijebergh, zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kayen(s)

Kaijens: Onduidelijk. Misschien Patr. Afl. van Friese VN Kai, Kay. 1357 Keye von Rantzowe; 1699 Kay Dahmlos, Preetz (NN).

 

FD

Kayemberg

Kayenbergh, cf. Cauwenberg.

 

JG

Kayen

au génitif: Kayens. La glose de Carnoy 32: nom du saint irlandais Caidocus, est dou­teuse ;c/ Keyen(s).

 

JG

Kayet

Var. de Caillet.

 

JG

Kayet

zie Cayet.

 

FD

Kayeux

Sans doute de w. liég. cayêu (cf. w. cayeû, blason populaire de Winenne), dérivé de w. liég. cayî ‘coïter, posséder une femme’, cf. Kayart et aussi Keyeux.

 

JG

Kayeux

zie Cayeux.

 

FD

Kaymans

Caemans, Caeyman, Cayeman, Cayman(t): Afl. van Van der Kade, Van der Kaai.

 

FD

Kayse

zie Caise.

 

FD

Kaysen

cf. Kaisen, v° Kaise.

 

JG

Kaysen

zie Caesens.

 

FD

Kayser

cf. Kaiser.

 

JG

Kayser

V. Keizer.

 

EV

Kayser

zie (de) Keizer.

 

FD

Kazant, van

zie van Cadsand.

 

FD

Kazenelebogen 

Proven. N. israél. emprunté  à une anc. seigneurerie allem.

 

EV

Kazimier(c)zak

Kazmi(e)r(c)zak, zie Casimi(e)r.

 

FD

Kean(e)

Zie Keen(e).

 

FD

Keber(s)

D. dial. var. van Kefer (zie i.v.): Kàfer, Ndl. kever (vgl. Haber = Hafer, Ndl. haver).

 

FD

Kebergen, van

zie van Keerberghen.

 

FD

Kebers

V. Kever.

 

EV

Kech

cf. Kesch.

 

JG

Keck

Kech, Kesch(e): D. BN Keck: levendig, moedig, energisch. 1327 Walther der Keche (DN).

 

FD

Kedzi(or)a

Kedzier(aw)ski: Poolse BN < Russisch kudravy: met gekruld haar (DS).

 

FD

Kee, de

de Ké, zie Duquel.

 

FD

Keeble

E. FN < Oe. cybbel: knuppel. BN voor een lomperd; vgl. De Clippel.

 

FD

Keefer

zie Kefer.

 

FD

keel

,,Gorge ». 1. Car. phys. ,,Gorge caractéristique. Keel. Kell.   —   2. Proven. Gorge de terrain. Kelecom. ,,Agglomération dans une gorge ».

 

EV

Keel

Surnom: moy. néerl. kele ‘gorge, cou’; ou bien var. de Van der Keel(en), au sens topon, du terme [FD].

 

JG

Keel(en), van der

zie van der Kelen.

 

FD

Keelhoff

PlNKehlhofinBruckberg(BEI).

 

FD

Keeling

Var. van Ndd. (vooral Hb.) FN Kelling. Mnd. kelling: smart, pij n. Of < Ndd. PlN Kel: moeras. 1290 Diderich Keling, Wismar (DN).

 

FD

Keels

Adaptatie van D. FN Koelsch, Kölsch, d.i. Keuls, uit Keulen. 1826-92 Blondina Keels, Mater (dochter van) 1781-1863 Léonard Koelsch, Salchendorf-Mater (med. R. De Mets, Gb.).

 

FD

Keemel, van

zie van Kemmel.

 

FD

Keemink

zie Kemink.

 

FD

Keen(e)

Keen(e)s, Kean(e), Kéan: Patr. Korte vorm van Oe. VN, zoals Kenward, Kenway. Oe. cène, Me. kene: wijs, moedig, trots. 1188 Ricardus filius Kene (REANEY).

 

FD

Keenen(s)

zie Kenens.

 

FD

Keepen(s)

zie Keppens.

 

FD

Keepens

Keppens. Génitif de Kepenne, Kep-pen(n)e, hypocor. de Jacob: Kob > Kep.

 

JG

Keepers

Wellicht gen. van E. BerN Keeper: bewaker, (gevangen)bewaarder. 1279 William le Kepere (REANEY).

 

FD

keer

,,Terre où la charrue fait de longs trajets ». Ou : ,,Terrain retourné ». Proven. Keer-, Keir- -ens. Ker- -en, -es, Kermans. Van de Keere. ,,Du long sillon ». Ke(e)r- -berghs, -stock. ,,Colline-, …… du long sillon ». V. CAR et Keur. Keerbusch. ,,Bois retourné » (Con­verti en terre arable).

 

EV

Keer(e)man

Ker(re)mans: 1. Afl. van Van (de) Keer.-2. Var. van Karreman. 1281 Willelmus dictus Kereman, Mech. (V.LOON); 1301 Jan Kerman, Mech. (OARI); 1379 Floridaens Keermans, Diest (HB 368); 1442 Jacop Keerman = 1444]. Keereman = 1445 Jacob Kerreman, Lier (FRANS); 1485 Costini Kerreman = 1515 Costen Kermans= 1538 C. Keerman = 1540 C. Karmans, Kontich (SELS).

 

FD

Keer, de

de Keere: Verkort < Van de Keere? Of regressieve spelling voor De Kiere?

 

FD

Keer, van (de)

van de(r) Keere, van Kier, van der Keren, van de Kerre, van de Keire,Verquere(n), Verquerre, Verqueire, Verquiere, Verkeert: Verspreide PlN Keer: bocht, wending (DF VII; ZGGO 26). 1300 Gerardi de Kere, Ktr. (DEBR. 1980); 1382 Jan van den Keere, Rumbeke (DEBR. 1970). – Lit.: F. DEBRABANDERE, Van de(r) Keere en Vercam. LG 35 (1993), 348-350.

 

FD

Keerberg(h)en, van

van Kerberghen, -em, van Keerberg, van Kebergen, Keerberg(h)s: PlN Keerbergen (VB). 1253 Petrus de Kereberghe, Keerbergen (V. LOON); 1290 Pieter van Kerberge, Mech. (CG).

 

FD

Keerbusch

V. Keer.

 

EV

Keereman

Keerman. Var. de Karreman(s).

 

JG

Keeren(s)

zie Kern.

 

FD

Keerens

Keirens, Kerens, Kierens. Génitif german. du prénom Quirin, ainsi 1286 «Kierins» CartBinche; cf. aussi Kehren.

 

JG

Keereweer

1. BN voor iemand die altijd weerkeert, terugkeert? Ook herbergnaam in Rekkem (WV). Vgl. D. Wiederkehr. – 2. Uit Kerwer, Kerver. 1609 Carwer=Carver, Leiden; 1621 Carwer, Keerweer, Delft; 1711 Keereweer, Leiden (PDB).

 

FD

Keeris

zie Caris.

 

FD

Keerle

cf. Keirle.

 

JG

Keerle.de

(de) Keirel, (de) Keirle, de Keyrel, de Kerle, Ker(r)els, Cheyrels, Kierle, Mekerle, Mekeir(e)le, Mekeirel: BN. Een kerel was een vrij man die niet tot de ridderstand behoorde, een man van lage geboorte, plattelandsbewoner. 1373 Willem de Kerel, Ip. (BEELE); 1401 Pauwels Keerle, Aw. (ANP).

 

FD

Keerman

zie Keereman.

 

FD

Keerns

zie Kern.

 

FD

Keers(s)e

zie Kaers.

 

FD

Keersbilck,(van)

(van) Keersebilck.van Keersbulck, van Keirsbil(c)k, -bilcke, -belck, van Kiersbilck, (van) Keirsbulck, Keirs(e)bilck, Keirsbelik, Keirsebilk, van Kersbikk, Kiersebilck, (van) Kersbulck, van Kesbeulque, van Keirsebinck, van Keisdelck, Kisbilck, Kesbulg, Kisbukk,Verkeersbilck: PlN Kersbilk (DF VII): bilk, omheind stuk waar waterkers groeit.1368 Jhan (van) Kersbelc, Ktr. (V ps); 1396 Janne van Kersbeilc, Ing. (DEBR. 1970).

 

FD

Keersebilck

Keirsebilck, etc. Nom d’origine: Kersbilk, à Koolskamp, Lissewege, Roulers, etc.

 

JG

Keersgieter, (de)

de Kersgieter, (de) Kerschieter, (de) Keirsgieter, de Keer(s)chieter, (de) Keirs(s)chieter, de Keirgieter, de Kerchie(s)ter, Kergieter: BerN van de kaarsengieter. 1268 Laurentius Kersegietere; 1326 Clais de Kerseghieter, Ip. (BEELE).

 

FD

Keersmae(c)ker, de

de Keersma(c)ker, -makers, (de) Keersema(e)ker, de Keirsma(e)ker, de Kersmaeker, •macker, Keersem(a)ekers, Keersmae(c)kers, Keersma(c)kers, Kersemaekers, Kerssemakers, Kersema(c)kers, Kersema(e)kers, Kersmackers, Keirsma(e)(c)kers, Keerssemeeckers, Keesmekers, -meckers, Keesemae(c)ker, Kaarsemaker, Kars(se)makers: BerN van de kaarsengieter. 1281 Agathe Kersmakers, Zaffelare (FLW); 1270 Jan de Kersmakere, Cent (CG); 1307 Inghel die Kersemakere, Aw. (V.GORP 1949); 1337 Gossine denKersemakere van 128 wieken; 1343 Nise den Kersemakere van kersen te maken van onsen wasse, Gent (RSGI-II); 1361 Wouter de Kersmakere van torken die men bernt in de vierpannen, Lv. (DE MAN 1949,35). – Lit.: F. DEBRABANDERE, Familienamen voor de karsenmaker. OnsHeem 45 (1991), 150-151.

 

FD

Keersmaekers

Kersemaekers, Keirsmaekers. 1542 «Katharinne veuve de Guis Kers-meckers» Liège; nom de profession (au géni­tif): moy. néerl. kersemaker ‘chandelon, fa­bricant de chandelles’ ; cf. aussi Keesemaecker (ci-dessous).

 

JG

Keersse

cf. Kaerse.

 

JG

Keerssen,van der

Wsch. W. verhaspeling (< Van der Keere?).

 

FD

Keerstok

Keerstock(t): Keernstok: stok waarmee gekarnd wordt in de staande karn. Vgl. dial. ïererf=karnemalk. BerBN. D. FN Kernstock. 1219 Willelmus Kernestafh, Elverdinge (LEYS 1958′); 1348 Wouter Keerstoc, Schorisse (GPO).

 

FD

Kees

1. Var. van Kaas. Zie Caes. – 2. Patr. < VN Cornelis. 1578 Cornelis Sybrandts alias Ouwe Kees, A’dam; 1643 Cornelis Heyndriksz alias jong Kees, Westzaanden (TROCH).

 

FD

Kees

Hypocor. de Cornelis, plutôt que de Nicaise; cf. Kesen.

 

JG

Kees

Keesje. V. Kaas et Nicaise.

 

EV

Kees-

-en, -on. V. Nicaise et WAD (Waz).

 

EV

Keesemae(c)ker

zie de Kaezemaeker, de Keersmae(c)ker.

 

FD

Keesemaecker

au génitif: Keesmeckers, Keesmekers. Var. de Kaesmacher (= fabricant de fromage) ou, éventuellement, de Keersmae­kers, avec simplification consonantique.

 

JG

Keesje

Patr. Dim. van Kees. Zie Kees 2. Keesman: Keersman, met ass. rs/s. BerN van de kaarsenrnaker, kaarsenman. 1398 Willem Kerseman; Willaume Keisseman, Aarsele (DEBR. 1970).

 

FD

Keesmekers

zie de Kaezemaeker, de Kaersmae(c)ker.

 

FD

Keeson

Comme Kaisson, dér. de Kaise, Nicaise.

 

JG

Keeson

zie Kaison.

 

FD

Keester, de

zie de Keister.

 

FD

Keeux

Kéeux, cf. Keyeux.

 

JG

Keevelears

zie Kevelaer(t)s.

 

FD

Kef

D. var. van Mhd. kaf: kaf. Zie Caf.

 

FD

Kefel

Mnd. kevel: kever, rups. BN. 1400 Heyne Kevele, Rostock (DN).

 

FD

Kefer

Kéfer, Keffer, Keiffer. Surnom: all. keifer ‘grondeur’.

 

JG

Kefer(t)

Keefer, Kéfer, Keffer: 1. Kefer spellingvar. van Käfer. Zie Kaefer. – 2. W. adaptatie van Keiffer.

 

FD

Kefert

V. GOD.

 

EV

Kegel-

-aers,, -art, -eirs. N. d’amateur ou de champion. Kegelaar, .Joueur de quilles ». N° 202.

 

EV

Kegel, (de)

de Keghel, Keg(h)els, Keighel: BN voor kegelaar, kegelspeler. 1162 Lambertus Kegel, Gent (GN); 1276 Coelij n Keghel, Oud. (CG).

 

FD

Kegelaer(s)

-aars, -eers, -eirs, -a(e)rt, de Kegelaer, -eer, -aire: BN van de kegelaar, kegelspeler. D. Keg(e)ler. 1280 Petrus Kegellare, Ip. (BEELE); 1366 Goesins Keghelers huus, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kegelaert

Kegelart, Kégelart, au génitif: Kegelaers, Kegeleers. 1281 «Pieron le Keghelare» = 1283 «Pieron de Keghelare» Dettes-Ypres; surnom: moy. néerl. kegelaer ‘joueur de quilles’.

 

JG

Kegels

Keghels. Génitif de moy. néerl. kegel ‘quille’, d’où ‘petit homme ramassé’.

 

JG

Kegemeutter

Verschrijving van Regemeuter. Zie Van Regenmortel.

 

FD

Kegge

cf. Kiggen.

 

JG

Kegge

zie Kiggen.

 

FD

Kehann

cf. Kahan, Kahn.

 

JG

Kehl

Keel: 1. PlN Kehl in Baden. – 2. Verspreide PlN Kehl: enge, smalle kloof, smal watertje. 1417 Nikol Kele = Keel, Villingen (BRECH.).

 

FD

Kehren

Forme germ. du prénom Quirin; cf. Keerens.

 

JG

Kehren(s

zie Kern.

 

FD

kei

,,Caillou ». Proven. De Kei. Kay-, Key- -e, -en(s), -aert(s), ,,Terre à cailloux ». Cayen-, Kayen-, Keyen- -berg. Caeyberghs. ,,Colline aux cailloux ». (L.D.). Van de Keybus, ,,Du bois aux cailloux ». Kei-, Key- -meulen, -molen. ,,Moulin des cailloux ». Keyvaert, ,,Canal des cailloux ». Caeylde. Keihille, ,,Colline aux cailloux ». Cayseele. ,,Bourg aux cailloux ». Caeymans. ,,L’H. originaire d’un endroit ap­pelé Kei » ou ,,Le marchand de cailloux ».

 

EV

Kei-

-ser, -zer, Kaiser, DE Keizer, De(c)keyser. De keizer, ..L’Empereur ». Sobriquet évoquant une al­lure ou un rôle joué dans un cortège ou bien dans un mystère.

 

EV

Keibeck

cf. Kaibeck.

 

JG

Keibeck

zie Kaibeck.

 

FD

Keiem, van

PlN Keiem (WV). 1280 Truda de Keihem,

Ip. (BEELE).

 

FD

Keiffer

D. BN Keifer: kijver, twister, ruziemaker.

 

FD

Keighel

zie (de) Kegel.

 

FD

Keignaert

zie Caignaert.

 

FD

Keijman

Var. van Kooyman (ontronding oi/ei) of Kaymans (palatalisering ai/ei).

 

FD

Keikens

zie Keyken(s).

 

FD

Keil

Keyl(s), Keijl, Keylen: 1. D. FN Keil. Mhd. kîl, D. Keil: keil, wig. BN voor een lomperd. 1486 Joh. Keyle, Merseburg (BRECH.). – 2. Var. van Kegel (vgl. Mnl. segel > seil, regen > rein), maar dit is eigenlijk hetzelfde woord aïs D. Keil. Mnl.

kegel/keil: kegel; keg, wig.+1340 Jo Keyle fïlius Kathaline de Korpt, Diest (CLAES1999,162, die de naam evenwel als Metr. < Catharina verklaart).

 

FD

Keil

Soit moy. néerl. keil, une var. de kegel ‘quille’, soit ail. Keil ‘coin (pour fendre)’, d’où des toponymes.

 

JG

Keilegom, van

zie van Kelegom.

 

FD

Keilen, van der

zie van der Kelen.

 

FD

Keim

Nom d’origine: rhénan keem, kiem ‘chaussée’ < lat. caminus; cf. Kernel.

 

JG

Keim(e)

Kiehm: 1. Patr. VN Kîmo ‘spruit, afstammeling’. 1266 Kimo de Baden; 1292 Sifridus fïlius Kimonis de Enslingen (BRECH.). – 2. BN Mhd. kîme: Idem, scheut, spruit. Vgl. Spruyt.

 

FD

Keimes

Keymis, Keijmis, Kimus, Kimmes, Kimesse: Keimus, Kimus, latinisering van Rijnlands keim: weg, straatweg (CARNOY1953′, 284). 1385 Johannem Keymus, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Keimeul

Var. romanisée du NF flam. Key-meulen.

 

JG

Keimeul

zie (van) Keymolen.

 

FD

Kein

de Kein(e), zie de Keyn.

 

FD

Keinath

Keinert: Patr. D. vormen van Konrad.

 

FD

Keingnaert

zie Caignaert.

 

FD

Keire, van de

zie van Keer.

 

FD

Keirel, (de)

(de) Keirle, zie de Keerle.

 

FD

Keirens

V. Keer.

 

EV

Keirens

zie Kern.

 

FD

Keirgieter, de

zie de Keersgieter.

 

FD

Keirle

Keerle, Kerle, au génitif: Kerels, Kerrels. Surnom: moyen néerl. kerle ‘pay­san’, d’où le sens de ‘gaillard’.

 

JG

Keirs(s)e

zie Kaers.

 

FD

Keirsbil(c)k, (van)

(van) Keirsbulck, zie (van) Keersbilck.

 

FD

Keirschieter, (de)

(de) Keirsgieter, zie de Keersgieter.

 

FD

Keirse

cf. Kaers.

 

JG

Keirsebelik

-bil(c)k, van Keirsebinck, zie (van) Keersbilck.

 

FD

Keirsebilck

cf. Keersebilck.

 

JG

Keirsma(e)ker, de

Keirsma(e)(c)kers, zie de Keersmaecker.

 

FD

Keirsmaekers

cf. Keersmaekers.

 

JG

Keirsmaekers

V. Kaars.

 

EV

Keischgens

zie Kerstgens.

 

FD

Keisdekk, van

zie (van) Keersbilck.

 

FD

Keisen

cf. Kesen.

 

JG

Keisen

zie Caesens.

 

FD

Keiser

Keizer. Surnom: néerl. keizer ’empe­reur’, par ex. d’une gilde d’archers, ou éven­tuellement nom d’enseigne; cf. Kaiser.

 

JG

Keiser, (de)

Keisers, zie (de) Keizer.

 

FD

Keiserie

Wellicht reinterpretatie van PlN Caserie in Gaternisse (Z), Passendale (WV) (DF VII), bij Celles (H). 1377 Gillis van der Caserie = 1380 Egidium de Caserie = 1380 Egidio Caserie, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Keisman

Kejzman, Kejsman: Adaptatie van D. Käsmann, Kesemann: kaasman, kaasmaker, kaashandelaar. Vgl. Kaesemans.

 

FD

Keisse

zie Kaers.

 

FD

Keister, de

de Keyster, de Keysder, de Ke(e)ster, Kuysters, Cuesters, Keusters, Ceuster(s), de Cuester, de Keuster, de Ceuster, Cersters, Kersters, Kester(s), Cester(s): BerN Ofr. coistre: koksjongen. Vgl. Mnl. keisterlinc: soort gebak. 1242 Jachemes Quaistres, Atrecht (NCJ); 1281 Heila Coisters, Zaffelare (VS 1975,234); 1335 Peter Keyster, Aw. (SEA); 1347 Peter de Keister, Aw. (HB 44); 1322 Pieter Coister, Cent; 156 e. Jan de Keystre, Willem Keustere f. Jans, Oostakker (GYSS. 1971,46).

 

FD

Keitelman

BerN Ketelman: ketelslager. D. Kesselmann.

 

FD

Keithulle

Pittem (DEBR. 1970); 1392 Johannes vanden Keythulle =Jannes vanden Ketulle, Ktr. (SR 3iv°, 5); 1552 Franciscus de Catulle, Gent (MULIV); 1572 Franchois de la Kethulle, hr. van Rihoven, Dk. (SCHOUT. I). – Lit.: H. DOUXCHAMPS, La famille de la Kethulle, Brussel, 1996,3 dln.

 

FD

Keizer, (de)

(de) Keiser, de Keisere, (de) Keyser, Deckeyser, de Keyzer(e), (de) Keijser, (de) Keijzer, Keisers, Keysers, Keyzer(s), Keijsers, de Kijser, de Kyser, Kyzer, Kais(e)r, Kayser, Kaijser: 1. BN, wellicht voor de keizer van een schuttersgild. Vgl. De Koning. 1230 Henrico dicto Keiser, Nederokkerzeel (OSM); 1280 Johannes Keiser; 1326 Gillis de Keiser, Ip. (BEELE). – 2. Naar de

huisnaam: 1565 Mertten Voss alias inden Keyser, Ht.(GESSLERi4).

 

FD

Kejsman

Kejzman, zie Keisman.

 

FD

Kekenbosch

PlN Kiekebos in O.-L.-V.-Tielt(VB)of Kickebougsveld in St.-Laureins-Berchem(VB). Kiekenbos ook in Ichtegem, Lendelede en Snellegem (DF VII). 1472 Joh. Kikenpusch, Merseburg(BRECH.).

 

FD

Kekenbosch

Proven. Kijkenbosch, ,,Bois où la vue est belle ou éten­due ». Synon. : Mirebois

 

EV

Kekens

Var. van Kiekens of Keykens.

 

FD

Kel(l)

Kelecom. V. Keel, Kel(l), Kellens. V. WAHL.

 

EV

Kel, van der

zie van der Kelen.

 

FD

Kelbaert

zie Calbrecht.

 

FD

Kelber

PlN Kelbra (S). 1185 Albertus de Kelveren; 1188 Gerhardus de Kelwera, Walkenried (EICHLER).

 

FD

Kelborg, van

Deze FN komt slechts éénmaal voor (LU). Wsch. verhaspeling van Van Keerberg.

 

FD

Kelchtermans

Kelgtermans, Kelkermans. Dérivé en -man du NL Kelchteren, à Hout-halen (Lb) [FD].

 

JG

Kelchtermans

Kelgtermans, Kelkermans: Afl. van PlN Kelchteren in Houthalen (L).

Keldenich: PlN (NRW).

 

FD

Keldenich

Nom d’origine: Keldenich, topon. rhénan.

 

JG

kelder

,,Cave » ou ,,Excavation ». 1. Proven. Kelderman, Van de Kelder. N° 232. — 2. Profess. Pré­posé au service de la cave. Kelder-mann, Kelterman(s). Nos 137, 201.

 

EV

Kelder

au génitif: Kelders, Calders; composé (au génitif): Keldermans. Du moy. néerl. kel-der ‘cave; auberge’ ; cf. aussi Keller.

 

JG

Kelder, van de

Kelder(s), Kalders, Calders: 1. PlN Kelder: kelder, herberg, wijnhuis. Of BerBN van de keldermeester. 1281 Gerardus de Kelnere, Cent (HAES.); 1340 Johannes de Cellario=J. de Keldere, Tnh. (VERB.); 1396 Mergriete vanden Keldere, Viane (DE B.). – 2. Jan Kelder werd op 13 mei 1636 gevonden in de Kelderstraat in Antwerpen (VS 2002,348).

Kelderman(s): Afl. van Van de Kelder. i3i7Henricus dictus Kelreman, Mierlo (OATII); 1340 Johannes Kelderman, Tn. (C.BAERT); 1484 Matheus Kelderman, Mech. (HB 699). De stamvader van de familie Keldermans, ni. Jan van Mansdale die men heet Kelderken, ça. 1400 steenhouwer, woonde in ‘t Kelderken in Brussel (Wet.Tijd. 1958, 159; O.K. Mechelen 1952,68-89).

 

FD

Kele

Var. van Kehl 2.? Of < Van der Kelen?

 

FD

Kelebek

PlN Keelbek (SH).

 

FD

Kelecom

Kelekom. Nom d’origine: Kelegem, dépend, de Schepdaal (BrFl).

 

JG

Keleffe, van

zie van Kelf.

 

FD

Kelegom, van

(van) Kelekom, (van) Kelecom, van Killegem, van Keilegom: PlN Kelegem in Schepdaal (VB). 1318 Wouters van Kelenghem, Anderlecht; 1356 Franco de Keleghem, Mb. (PEENE1949); 1396 Heinric van Keleghem, Neigem(DEB.).

 

FD

Kelem

Kelem is een var. van Kelen = Kielen= Kuylen (VS 1983,210). Zie Koolen.

 

FD

Keleman(s)

Kelemen: Afl. van Van der Kelen.

 

FD

Kelen, van der

van der Keel(en), van der Keilen,van der Kel, van der Ce(e)len: PlN Keel, Kel: buis.pijp, geul (MOERMAN), smalle strook (VAN PASSEN), stuk land tussen twee sloten. De familie stamt wsch. van het hof Ter Kelen (1387) in Gaasbeek (VB). Keel o.m. in Pulle en Massenhoven(A) (PAK), 1386 ter Kele in Mater (CASTELAIN

zoo2).i27z Johannem dictum de Kela, Viersel (V.LOON); 1356 Jan van der Kelen, St.-Kw.-Lennik (PEINE 1949). – Lit.: Par 1989,118-135. – J. SMITS, ïmilKgeschiedenisVan der Kelen, 1992.

 

FD

Keles

Var. van Keels, Keyls of Regels?

 

FD

Kelf,van

van Keleffe,van de(r) Kelft, van Kelst, van Quelef(s), -eff: PlN Kelfs in Herent (VB) en Wijchmaal (L). 1341 Lamberech van Kelfe = 1356 Lamberechts hof van der Kelft, Erps (PEENE 1949); 1657 Hieronymus van Kelst, Den Bosch (NUL VI).

 

FD

Kelfkens

Dim. van Kalf. BN. 1325 Johannis Kelvekens; 1337 Yde Kelfkens, Tn. (C. BAERT).

 

FD

Kelgtermans

cf. Kelchtermans.

 

JG

Kelgtermans

Kelkermans, zie Kelchtermans.

 

FD

Kelin

Prénom Quirin, Quélin, w. cwèlin.

 

JG

Kelkene(e)rs

zie Kerkene(e)rs.

 

FD

Kelkeneers

Kelkeners, cf. Kerkeneers.

 

JG

Kelkermans

cf. Kelchtermans.

 

JG

Kell

Soit surnom de fabricant: all. Kelle ‘cuil­ler’, soit nom d’origine: bas-ail. Kel, néerl. or. kelle (= chenal, chemin creux, gouffre, etc.) [FD].

 

JG

Kell(e)

1. Ndd. PlN Kel, Oostndl. kelle: watergeul, kloof, holle weg, moeras. Vgl. Van der Kelen. PlN Kell in Angerlo (G). – 2. D. Kelle: scheplepel. BerBN van de lepelmaker.

 

FD

Kellaert

Afl.vanKell(e).

 

FD

Kellen(s)

Kellinckx, Killens: Patr. Vleivorm van Germ. VNrîk-wald ‘machtig-heersend’: Ric(o)aldus (MORLETI). Vgl. Kallen Kellens alias Richaldi (FAQ,). 1281 Arnoldus/Arnout Kellin, Zingem (HAES.); 1442 Wilhem Kellen; Jan Kellens, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Kellene(e)rs

Kel(l)ner, Kellener, Kallner, Kenler: BerN Mnl. kel(le)nare, D. Kellner: keldermeester. 1333 Reynerus Kellenere, Mtr. (SKM145); 1380 Johanns Kelner, Loon; 1382 Reynero Kellener, Meeuwen (GRAUWELS1978).

 

FD

Kelleners

cf. Kellner, Kelner.

 

JG

Kelleners

Profess. K.elner, ,,Garçon de café ». N. allem. flamandisé. N° 201.

 

EV

Kellens

Kelles (par dénasalisation). Prénom (au génitif): Killen, Kiliaen, de Caecilianus.

 

JG

Keller

au génitif. : Kellers ; composé : Kellerman. Dans l’est de la Wallonie, plutôt d’all. Keller ‘cave; auberge’ que de moy. néerl. keller; cf. aussi Kelder.

 

JG

Keller(s)

Kellerman(n): D. Keller: kelder. Vgl. Kelder(s), Kelderman(s). 1566 Hans Keller, Leeuwarden-Aw. (AP); 1704 Carolus Kellerman, Bonn(MULVH).

 

FD

Kelles

cf. Kilesse.

 

JG

Kelles

zie Kilesse.

 

FD

Kelleter

Kellenter: D. Kelter: wijnpers, druivenpers. BerBN van de wijnperser. D. BerN Réitérer.

 

FD

Kelleter.

Peut-être métathèse de all. Kelterer ‘préposé au pressoir’.

 

JG

Kellinckx

zieKellen(s).

 

FD

Kellner

Kelner, Kenler (métathèse), Kelle­ners. Nom de profession: moy. néerl. kelnare, all. Kellner ‘cellérier’, d’où ‘aubergiste; garçon de café’. – On notera que ce terme ail. a été emprunté par certains parlers wallons de l’est, ainsi w. malm. kèn’lèr, ‘tonnelier, sommelier’ (Villers 288), kèn’lèr, w. arch., ‘garçon de café’ (Remacle, Gloss. La Gleize 93-4) FEW 16,313a; mention anthropony-mique de cette forme: 20.5.1506 «Jehan le kenelerre manant à Dolhain [= prob. Dalhem]»(JL, NFw].

 

JG

Kellner

zieKelleners.

 

FD

Kelly

Kelley: Iers O’Kelly, O’Ceallaigh, afstammeling van Ceallach ‘oorlog’; op het eiland Man MacKelly; in Schotland PlN Kelly: 1373 John de Kelly; in Engeland PlN Kelly in Devon, Cornisch celli: bos(je). 1194 Warin de Kelly, Devonshire (REANEY); 1685 Guil. O’Kelly, Hijbernus(MULVII).

 

FD

Kelmes

PlN Kelmis (LU). 1568 Mich. van Kelmes, Aken-Aw.(AP).

 

FD

Kelner

zie Kelleners.

 

FD

Kelper.de

zie de Kerpel.

 

FD

Kelst, van

zie van Kelf.

 

FD

Keltermann

D. BerN van de Kelterer: wijnperser.

 

FD

Kelver,de

Kelvert, zie Carvers.

 

FD

Kemel

Proven. Kemmel. Dép.

 

EV

Kemel(e), (de)

Kernels: BN naar de eigenschappen van de kameel, dial. kernel, b.v. lange benen of grote gestalte. Ook huisnaam, b.v. in leper. Vgl. Conradus zum Kernel (SOCIN). 1201 Danielis Kernel, Oudenburg (LEYS1958′); 1280 Joh. Kernel, Ip. (BEELE); 1398 Heinry de Kernel, Pittem (DEBR. 1970).

 

FD

Kemenade, van

van (de) Kimmenade, van Cimmenaede, Kiemeneij, -ey, Kemna: Mnl. kemenade, kimmenade: kamer met stookplaats, Fr. cheminée < Lat. caminata; hofstede, (boeren)woning. Ndd. Kemna(h) < Kemnade (NN). PlN in Son (NB). Huisnaam in 1304 in Her. (OATII). 1292 Jan Keminade, Bg. (CG); 1295 Willelmus de Caminata, Simpelveld NL (AVB); 1369 Mergriete vande Kemenaden; 1430 Art ver Kemmenayen, Her. (DERCON).

 

FD

Kemerlinc(kx)

zie Kamerling.

 

FD

Kemeulen, van

zie (van) Keymolen.

 

FD

Keminaire

Door ass. mp/m < Kempinaire.

 

FD

Keminaire

Nom de profession: moy. néerl. kemener ‘camérier’ ; ou bien var. de Kempi-naire, par assimilation mp > m [FD].

 

JG

Kemink

Keemink: Patr. Wsch. = Pries Kamminga. Misschien = Kempynck. 1715 Henricus Keminck, Arnhem-Aw. (AP).

 

FD

Kemland

PlN Kammeland in Michelbeke (OV) en Vollezele (VB): land van de kam of brouwerij.

 

FD

Kemme

Ndd. EN < Kempe? PlN Kemme (DN)? BerN van de wolkammer?

 

FD

Kemmel(e), van

van Keemel: PlNKemmel (WV). 1326 Clais van Kemmele, Ip. (BEELE); 1367 Prône van Kemmele, Ktr. (DEBR. 1972).

 

FD

Kemmelbeke, van

zie (van) Camelbeke.

 

FD

Kemmer(s)

Kemmeren: BerN van de (wol)kammer. Mhd. kemmer, D. Kammer. 1332 Johanne Kemmere, Tn. (C. BAERT).

 

FD

Kemmerich

PlN in Lingenbach (NRW).

 

FD

Kemmeter, de

D. EN < Kemenater, Kemeneder: bewoner van een (Mhd.) kemenâte. Zie Kemenade. 1558 Kaspar Kemmeter, Stuttgart (BRECH.).

 

FD

Kemna

zie van Kemenade.

 

FD

Kemnitz

Verspreide Slav. PlN Kemnitz in Ostprignitz of Chemnitz (S) (zie Camnitzer).

 

FD

Kemp

Kempe(n), Kempf, Kâmpfe, Kampf, Kem(p)s, de Kemp(e), (de) Kimpe, Kimpen, Kimps, Lekimpe, Camp(e), Campé, Cam(p)s, Kamp(s), Kampen, Campen(s), Caems, Kump(en), Kum(p)s, Cum(p)s, Compe, Compen(s), Comp(e)s: 1. Patr. Germ. VN Campo ‘kamper, vechter’. 1223 Willemannus filius Kempen, Z (LEYS 1951); 1342 Kempe Michiels sone, Saaftinge; 1358 Henric Kempen zone, Hulst (DEBR. 1969); 1342 Kempe Colemanssone, Zuid-Beveland (MEERTENS 1947). 2. Mnl. kampe, kemp(e), kimpe: kamper, (kamp)vechter, kampioen, strijder. Var. met u

door ronding o.i.v. mp. 1395 Jan de Kimpe, Ktr.; 1398 Roeger Kempe, Bissegem (DEBR. 1970); 1445 Jan Cumps, Ht. (A.GHIJSEN); 1596 tôt Kempen = 1669 Kumpen goet = 1819 te Kimpen; 1567 Laurentius Kimpen = 1577 Leens Kempen; 1642 Meeuwis Cumpen, Opglabbeek (MOLEMANS). -3. Mnl. kemp(e): bijzit. BN voor het kempekind, onecht kind, bastaard. – 4. Kemp, var. van Mnl. canep: hennep. BN voor de hennepteler. Vgl. 1298 Simon Kempzaet, Kales (GYSS. 1963). D. Hanf, Hanfstengel, Hanfbauer.

 

FD

Kemp

Kempe,   Kimpe, au génitif: Kemps, , Kimps, Kimpen. 1276 «Jehans Kempe, le père», 1287 «Boidins Kempe» DettesYpres; en pays flamand, surnom: moy. néerl, kampe, kemp(e), kimpe ‘lutteur, champion’. – Par contre, en prov. de Luxembourg, Kemp est plutôt à rattacher à l’anthrop. germ. Campo (Först. 357) [JMP].

 

JG

Kempart

zie Kampert.

 

FD

Kempeers

sans doute aussi Kempart (franci­sation). Surnom: moy. néerl. kemper lutteur, champion’ ; cf. Kampers.

 

JG

Kempeers

zie Kampers.

 

FD

kempen

,,Campine ». Proven. Kemp-, Camp- -eneers, -inaire, -ena(e)rt. Dialecte : Kimpens, De Kimpe, Latinisât.-: Kemp(i)s. ,,De Cam-pine ». Francisation : Keppen- -ne, -s.

 

EV

Kempen

1678 «Jean van Kempen» Bourg-Namur; nom d’origine: Kempen, la Campine, ou génitif de Kempe, cf. 1223 «Willemannus films Kempen» ChartesFlandre.

 

JG

Kempen, (van(der))

van der Kimpen, Verkimpe(n), -inck, Verkempinck, -ynck: 1. PlN De Kempen. 1406 Janne van der Kempenen, Tn. (C. BAERT); 1428 Henric Kempen = 1431 Henric vander Kempene = 1433 H. vander Kempenen, Diest (VdP). – 2. PlN Kempen (NRW,NS).

 

FD

Kempenaar(s)

de Kempenaer(e), -a(e)rt, -e(e)r, -heer, Kempenaer(s), -art, -aerts, -eer(s), -er(s), -ners, -aire, -ière, –ière, Kempner, Kempine(e)rs, -air(e), de Kampener, de Campenaere, -eere, -eire, -aire, Campenaerts, -art, -aere, -er, Campinaire, Campenaire, –ière, Kimpinaire, Kimplaire, Campaner: Kempenaar: uit de Kempen. 1280-90 loet Willems Kempeners, Rijkhoven (VMW); 1305 Jean dit Kempenere, L (ISP); 1308 Willelmi dicti Kempenere; 1403 Henric Kampenere, Tn. (med. P. Kempeneers); 1420 Jan Kempeneer, Ht. (A.GHIJSEN). – Lit.: ESBr. 1949,84-92.

 

FD

Kempenaire

Kempeneer, Kempener, Kempinair, Keinpinaire. Kimpinaire, Kimplaire, Kempenière (avec finale altérée), au génitif: Kempenaers, Kempeneers, Kempner, Kern-peners, Kempenners. 1777 «Guilleaume-Arnold Kempeners (orig. de Tongres)» Bourg-Liège; ethnique: habitant de la Campine, néerl. Kampenaar, fr. Campinaire. Cf. aussi Campenaire et Kempinaire.

 

JG

Kemper(s)

zie Kampers.

 

FD

Kemperink

Patr. Afl. van Germ. VN Kamper. Vgl. Kampers 2, Kampert. 1474 Walterus Kymperinc, St.-Tr.(MULII).

 

FD

Kempf

zie Kemp.

 

FD

Kempf(e)

V. Kamp.

 

EV

Kempfer

zie Kampers.

 

FD

Kempinck

-ynck, -ijnck: 1. Patr. Afl. van Germ. VN Campo. Zie Kemp i. Pries Kamping. 1681 Gerlacus Fr. Kempinck, Harnemius (MUL VI). -2.PlNKemping(G).

 

FD

Kempineers

-ers, -air(e), zie Kempenaar(s).

 

FD

Kempken

au génitif: Kempgens. Nom d’ori­gine : dimin. en -ken de kemp-, kamp- ‘champ’, ainsi Kempgen ou Kempchen, à Gilsdorf (G.-D. Lux.).

 

JG

Kempken(s)

-kes, Kempgens, Kempchen, Kempk: 1. Dim. van Kemp. – 2. PlN. Dim. van kamp: veld. Kempgen, -chen in Gilsdorf (GH). 1483 Petrus Kempchin, Spiers (BRECH.).

 

FD

Kemplaire

W. verhaspeling van Kempinaire.

 

FD

Kempner

zie Kempenaar(s).

 

FD

Kemps

Cf. Kemp; le -s final peut avoir valeur d’article (de Kempe).

 

JG

Kemps

zie Kemp.

 

FD

Kempter

Kimpter: Afl. van PlN Kempten (BEI, HS). 1337 Conr. Kempter, Ravensburg (BRECH.).

 

FD

Kems

zie Kemp.

 

FD

Kemsbeeck, van

Reïnterpretatie van Van Kemseeck.

 

FD

Kemseke, (van)

van Kemseeck, van Kemscke, van Kemsche, Kimzeke: PlN Kemzeke (OV). 1160 Hugo de Kemeseke (GN).

 

FD

Kendela(e)re, van de(n)

zie van de Candelaere.

 

FD

Kendra

Gendera: Poolse FN Kendera (PDB).

 

FD

Kene, de

zie Duchêne.

 

FD

Kenel

1. Zie Chénau. – 2. Mhd. kenel: kanaal, goot, sloot. PlN. Kehl (BW) heette 1326 Kenle < Kenel (BRECH.).

 

FD

Kenens

Keenen(s), Ken(e)s, Cenens, Kenne(n)s, Ken(n)is, Ouenis, K(e)ynen, Kiene(n), Kinnen, Verkennis: Patr. Kenen, vleivorm van VN Christianus. 1329 Johannes Kenens (vader van) 1340 Christianus dictus Kenen filius Johannis quondam Christiani, Tn. (C.BAERT); 1414 Kenen Vetters = 1417 Kennen Vetter = 1421 Kerstyaen Vetters, Ht. (ROEL. 1951,14); 1510 Laurentius Kerstiaens alias Kenens, Lv. (CALUW.); 1803 Adriaan Kenens (vader van) J.B. Cenens, Eindhout(PDB).

 

FD

Kenens

Kénens, Cenens, Kennens, Kinnen; avec dénasalisation: Kenes, Kennes, Ken-nés; avec passage -es > -is en finale: Kenis, Kénis. Kennis. Prénom : 1414 «Kenen»Has-selt, est un hypocor. de Christiaen.

 

JG

Kener

au génitif: Kenners. Surnom: all. Kenner ‘connaisseur’, sinon de l’anthroponyme Genard (Först. 628).

 

JG

Kengen

Kingen: Misschien ontronde vorm van Noors-Deens Kongen: de Koning.

 

FD

Kenhove(n), van

Kennof: PlN Keunhove in Hondegem (FV) of Keunhof in Sluis (Z) (DF). 1426 Grietkin vanden Kueninhove, Ktr. (DEBR. 1958); 1617 Philips Kennof, Vlierzele (VS1980,541).

 

FD

Kenigsberg

zie Koenigsberg.

 

FD

Kenigsman

zie Königsmann.

 

FD

Kenigstein

-sztejn, zie Kônigstein.

 

FD

Keninck, de

zie (de) Koning.

 

FD

Kenis

zie Kenens.

 

FD

Kenkel

Wsch. ontronde vorm van D. FN Kunkel. Mhd. kunkel < Lat. conucula: spindel, klos, spil. BN voor een lang opgeschoten man. 1304 der Cuncel zu Bûsisheim, Breisach (BRECH.). Vgl. D. Kenkelin < Kiinkelin. Zie ook Konkel.

 

FD

Kenler

cf. Kelner.

 

JG

Kenler

Metathesis van Kelner.

 

FD

Kenne(n)s

zie Kenens.

 

FD

Kenne, de

zie Duchêne.

 

FD

Kenne, van

van Kinne: Adaptatie van De Kenne, Duquenne.

 

FD

Kennebrock

zie van Ceunebroeck(e).

 

FD

Kennedy

Ierse FN C(e)inneidigh ‘lelijkhoofd’. 1180 Gilbert mac Kenedi (REANEY). 1430 Jacobus Kenedij, Glasgow (MUL I).

 

FD

Kennemans

zie Kannemans.

 

FD

Kennens

cf. Kenens.

 

JG

Kenner(s)

Hypercorrect voor Kennes.

 

FD

Kenneth

Kennet(t): Patr. E. VN Kenneth < Gaé’lisch Caioneach ‘mooi, knap’.

 

FD

Kennigsman

Sit. polit, ou écon. Koningsman. ,,Homme du Roi ».

 

EV

Kenninck

zie (de) Koning.

 

FD

Kennis

zie Kenens.

 

FD

Kennivé

zie Canivet.

 

FD

Kennof

zie (van) Kenhove(n).

 

FD

Kens

zie Kenens.

 

FD

Kensier

-ière, zie Cansier.

 

FD

Kensiére

Kensière. La glose de Carnoy 204: dérivé d’un pic. chainse ‘vêtement court porté par dessus la chemise’ est à écarter; plutôt nom d’origine : Canessière (= lieu où pousse des roseaux, des joncs), cf. 1468 «Elayne de le Canessière», 1439 «Collart Canessière» Tournai [FD] ; cf. aussi Quensier et Cansier.

 

JG

Kensière

V. Quensière.

 

EV

Kent

PlN, E. graafschap. Of PlN Keent (NL, NB).

1385 Heyn van Keynt, Den Bosch (HB 489).

 

FD

Kentane

Wellicht adaptatie van de Fr. FN Quintana, Quintaine: pop gebruikt bij het oefenen voor het steekspel (DNF).

 

FD

Kentjens

zie Kindekins.

 

FD

Kenty

-ie, zie Cattier.

 

FD

Kentziger

zie Kuntziger.

 

FD

Kenuydt, de

zie(de)Knuyt.

 

FD

Kenyon

zie Cagnon.

 

FD

Kenzele(e)r

zie Kanzler.

 

FD

Kéon

V. WID.

 

EV

Kep(e)ner

zie Kappler.

 

FD

Kepenne

Keppene, Keppenne, w. Kèpène; génitif néerl.: Keppens. 1736 «Jean fils de Nicolas Keppenne (orig. de Lens-sur-Geer) » BourgLiège, 1763 «Gabriel Keppen» Bergi-lers; hypocor. de Jacob: Kob > Kep; cf. aussi Keepens. Pour Debrab. 775, ce pourrait être aussi un surnom: moy. néerl. kippin, ouest-flam. kippe(n) ‘veau venant de naître’, ouest-flam. keppe ‘enfant gâté, chéri’.

 

JG

Kepers

Keppers. Surnom: génit. de moy. néerl. keper ‘chevron (de toit)’ ou bien var. de Kapper(= coiffeur) [FD].

 

JG

Keplin

zie Chaplain.

 

FD

Keppen-

-ne, -s. V. Kempen.

 

EV

Keppens

Keepen(s), Kep(p)enne, Keppene: Patr. Br.

vorrn van Cuppens/Coppens (FLW). 1458

Gheeraedt Keppens, Temse (PARM.); 1623

Elisabeth Keppens = 1628 Elisabetha Cuppens,

Schelle(MAR.II).

 

FD

Kepper.de

Keppers: BerN van een kapper, houwer.

1448 Margriet Keppers, Diest (VdP).

 

FD

Keppler

Keppner, zie Kappler.

 

FD

Kerager

zie Karger.

 

FD

Kerber

Zie Körber.

 

FD

Kerberghen,van

-ein, zie van Keerberghen.

 

FD

Kerbusch

PlN Kehrbusch in Erkelenz (NRW).

 

FD

Kerchaert

Kerckaert, Kerckhaert, Kerkaert. Surnom: dérivé de moy. néerl. kerke ‘carcan’ ou kerke ‘église’, cf. Van der Kerken.

 

JG

Kerchaert

zie Kerkaert.

 

FD

Kerchie(s)ter, de

zie de Keersgieter.

 

FD

Kerchoeve

zie Kerkhof.

 

FD

Kerchove(n)

 (van (den)), zie van (de/den) Kerkhof.

 

FD

Kerck-

Zie Kerk-.

 

FD

Kerckenaere

Kerkenaere, Kerkeners, -eers. Moy. néerl. kerkenaer ‘sacristain’.

 

JG

Kerckheer, de

Naam van de pastoor.

 

FD

Kerckhof

Kerckhoff, Kerckhove, Kerckove, Kercove, Kerckhoff, Kerkhof, Kerkhofe, Kerkhove, Kerkoff, Kerkoof, Kerkoove, Kerkove, Kerkovre (hypercorrect), Kircove, Kirkhove, Kirkove, au génitif: Kerkofs (simplification), Kerkhoffs, Kerkhofs, Ker­kofs; génitif en -en: Kerckhoven. 1302 «Willemetde Kercove foulon», «Boidins fius Loys de Kerkove» LoiTournai, 1582 «Peter Kerckoff (orig. de Maaseik)» BourgLiège; nom d’origine: moy. néerl. kerkhof ‘enclos autour de l’église, cimetière’ ; comp. les nom­breux Delaite, Delattre, etc.

 

JG

Kerckx

Gén. de Kerck(e), forme courte de Van (der) Kerk(en) [FD].

 

JG

Kerckx

Gen. van Ker(c)k(e), korte vorm van Van (der)Kerk(en). 1398 Galle Kerk, Wervik (DEBR. 1970); 1710 Anna Kerx, Bilzen (SCHOE.).

 

FD

Kerdraon

Bretonse FN. Ker + Traon ‘dal’ (LE MENN).

 

FD

Kerels

Kerrels, cf. Keirle.

 

JG

Kerels

Zie de Keerle.

 

FD

Keren.van der

zie van Keer.

 

FD

Kerens

cf. Keerens.

 

JG

Keres

zie Caris.

 

FD

Kerf

Kerff, au génitif: Kerfs. Surnom de qqn qui a une balafre dans le visage : moy. néerl. fer/ kerve ‘entaille’, aussi ‘morceau’ (le NF aurait pu signifier ’bout d’homme’); Carnoy

170, explique par néerl. kerf ‘cerfeuil’, ce qui est moins probable.

 

JG

Kerf(fs)

Proven. Kerf.

 

EV

Kerf, de

Kerf(f), Kerfs: 1. BN voor iemand met een kerf, een snee, litteken in het gezicht. 1330 de Kerf,St.-N.; 1481-94 Marten de Kerf, Nieuwkerken (VS1977,409-418). – 2. BerBN van

dekerver; vgl. Carvers.

 

FD

Kerfyser

Kervyser, Kersyser: Zinwoord: die het ijzer kerft. BN van een ridder, krijger die in het ijzer (harnas, schild) kerft. Vgl. Taillefer. 1403 Willaume Kervisere, St-Amand (MORLET); 1638 Jan Kerfyser, Killem FV (VERGR. 1972).

 

FD

Kerfyser

Kervyser. 1403 «Willaume Kervi-sere» Saint-Amand, 1638 «Jan Kerfyser» Killem (Nord); soit surnom de métier d’après moy. néerl. kerfiser ‘fer pour entailler’, cf. Kerf, soit surnom phrastique de chevalier, de guerrier: die het ijzer kerft ‘qui entaille, coupe le fer’, comp. Taillefer [FD].

 

JG

Kergen

Prénom: Kerg, corresp. à l’all. Jörg, Georges?

 

JG

Kergen

Verscherpte en ontronde vorm van Gorgen? Of < Gerken?

 

FD

Kergenmeyer

zie Kerkmeer.

 

FD

Kerger

cf. Karger.

 

JG

Kergieter

zie de Keersgieter.

 

FD

Kerhofs

van de Kerhove, zie Kerkhof.

 

FD

Kérignard

Bretonse FN Kerignard, PlN in Sarzeau (Morbihan) of Keringar (Finistère).

 

FD

Kerinckx

Kerrinckx. Nom d’origine: néerl. keering ‘action de tourner’.

 

JG

Kerinckx

zie Kerrinck.

 

FD

Keris

cf. Kairis.

 

JG

Keris

zie Caris.

 

FD

Kerjouan

Bretonse PlN: landgoed van Jouan, Jean.

 

FD

kerk

,,Eglise ». Proven. N° 227. L. D. Kerk. Kerckx, Kerken. Fran­cis. : Kerkenne. Forme allem. : Kirchen. Kirsch. V. Guirsch.

 

EV

Kerk-

cf. Kerck-.

 

JG

Kerk, de

de Kerck, de Kerken: Korte vorm voor Van der Kerken. Zie Kerckx.

 

FD

Kerkaert

Kerck(h)aert, Kerchaert: Afl. van Van der Kerken. 1382 mer joncvrauwen Kerkaerds, Dentergem (DEBR. 1970).

 

FD

Kerkau

PlN (SA).

 

FD

Kerkem, van

zie van Kerkom.

 

FD

Kerken, van der

van Ker(c)k, Verkerk(en), Verker(c)ke: Verspreide PlN Ter Kerke, Kerk. 1280 Daninus de Kerke = Daninus de Ecclesia, Ip. (BEELE); 1286 Eustacii presbiteri de Beverne dicti de Kerke (DEBR. 1980); 1398 Jacob van der Kerken, Deinze (DEBR. 1970).

 

FD

Kerkene(e)rs

Kelkene(e)rs, Ker(c)kenaere: Mnl. kerkenaer: kerkdienaar, koster.

 

FD

Kerkeneers

Kerkeners, Kelkeneers, Kelkeners (par dissimilation). Dérivé du moy. néerl. kerkenaer (deux mots distincts) : soit employé d’église, soit carcan.

 

JG

Kerkens

Kerkenne: Kerreken, Br. dim. van kar. 1340 Ydanoie Kerkens, Bunsbeek (C.BAERT); 1485 Janne Kerreken, Mb. (A.BAERT).

 

FD

Kerkers

Surnom: moy. néerl. kerker ‘carcan’.

 

JG

kerkhof

,,Aître, Jardin d’Eglise », ,,Cimetière ». Proven. N° 227. (Proxim. du cimetière). Kerc(h)-, Ker(c)k-, Kirk- -(h)ove, -hof(f)s. (Van)De Kerckove (Kerkhove, Loc). Forme allem. : Kirchopff. Synon. : Delattre.

 

EV

Kerkhof, van (de(n))

van de(n) Kerc(k)hove(n), van de Kerckove, van de(n) Kerckhof, van de(n) Kerkhove(n), van de(n) Kerkove, (van der) Kerkhove, van Kerchhove, van de Kerhove, Kerckhove, Kerkhove(n), -hofe, Ker(c)khof(s), Ker(c)khoff(s), Kirkhove(n), Kircove, Ker(c)hove(n), Kerchoeve, Kerckhoove, Kerckhoeve, Kerhofs, Kerkov(r)e, Kerkoff, Kerkofs, van Kerkhove(n), (van) Kerc(k)hove(n), van Ker(c)kove(n), van Kerkchove, de Kerckove, de Kerc(k)hove: 1. Verspreide PlN Kerkhof: begraafplaats rond de kerk. 1205 S. Walteri de Atrio, Ktr. (DEBR. 1980); 1326 Jan van den Kerchove, Ip. (BEELE); 1423 Jan Kirchof (woont op het Sint-Quentinuskerkhof ), Ht. (GESSLER). – 2. PlN Kerkhove (OV), Kerkhoven (NB, NL, L). 1154 Ingelbertus de Kerchove (GN).

 

FD

Kerkman(s)

Kerckmans: 1. Mnl. kercman: geestelijke. – 2. Afl. van Van der Kerken.

 

FD

Kerkmeer

Karmeyer, Kergenmeyer, Kiermeyer, Kierme(e)r, K(i)ermaire, Kermer: BerN van de kerkmeier: meier in een kerkgebied, beheerder van kerkelijk goed. Vgl. D. Kirchmeier, Kerchmeier. Voor de vorrn Karmeyer, vgl. karspel, kerspel = D. Kirchspiel: parochie. Kierme(e)r wellicht Obd. Kirmer < Kirmeier (vgl. Kirmes < Kirchmesse: ker(k)mis). 1463 Andr. Kerchmaier, Villingen (BRECH.j; 1484 Martin Kirmer, Basel (DN). De famille is omstreeks 1700 uit Beieren gekomen en heeft zich in Ghoy bij Lessen gevestigd (Par. 1995,157).

 

FD

Kerkoff

Kerkofs, zie Kerkhof.

 

FD

Kerkom, van

van Kerkem, van Kerck(h)em: 1. PlN Kerkom (VB). 1364 Gillis van Kerchem, Cent (GSB); 1406 Segher van Kerrechem, Steenokkerzeel (PEENE). – 2. Kerkom (L). 1319 Adam de Kerchem, St.-Tr. (CSTI).

 

FD

Kerkove, (van (den))

zie van (de(n)) Kerkhof.

 

FD

Kerkovius

Latinisering van Kerkhof.

 

FD

Kerkovre

W. hypercorrect voor Kerkove.

 

FD

Kerkstoel

Vondelingnaam.

 

FD

Kerkvliet

Waternaam bij Polsbroek (U). 1649 Kerckvliet, Voorschoten (PDB).

 

FD

Kerkvoorde, (van (den))

(van (de)) Kerckvoorde, van Kerkvoort: PlN Kerkvoorde bij Evergem (OV). 136 e. Balduinus de Kerkforde, Cent (GN); 1477 Simon van Kercvoorde, Evergem (PBG 2).

 

FD

Kerle

cf. Keirle.

 

JG

Kerle, de

zie Keerle.

 

FD

Kerm(e), van

PlN Kermt (L). 1340 Wille van Kermt, Oplinter (C.BAERT); 1364 Wilhelmus de Kermpt, Ht. (GESSLER).

 

FD

Kermaire

zie Kerkmeer.

 

FD

Kermans

Kerremans, cf. Karremans.

 

JG

Kermans

V. Kar, Keer, Keur et CAR.

 

EV

Kermans

zie Karreman, Keerman.

 

FD

Kermarrec

Bretonse FN. PlN: gehucht, domein van de ruiter (DESHAYES, LE MENN).

 

FD

Kermer

zie Kerkmeer.

 

FD

Kermesse

Kermis(ch), -iche: BN naar de ker(k)mis, voor een kermisvierder of iemand die op kermissen optreedt. Vgl. Ndd. Selemisse, Vromisse, Hogemisse. 1353 Joh. Kercmisse, Hannover (NN).

 

FD

Kermis

,,Kermesse » (Fête du vil­lage). 1. Profess. N. d’un homme exerçant une fonction à cette occa­sion. — 2. N. de circonst. Enfant né à l’époque de la Kermesse. Syn. : Mesdah. (Ker)misdag. N° 301.

 

EV

Kermis

Surnom: moy. néerl. kermisse ‘messe de la dédicace de l’église’, d’où ‘fête en général’.

 

JG

Kern

Kernen, Ke(e)rns, Kerren, -e(n)s, -is, Keren(s), Keeren(s), Kehren(s), Keirens, Cerrens, Kernus, Kirens: 1. Mnl. kern(e), keerne: kern, pit, zaadkorrel. BerBN. Of BN voor een puike kerel. D. Kern. 1539 Frans Keern, Aken-Aw.; 1561 Rein. Keeren, Valkenhurg-Aw. (AP). – 2. Patr. Keren < HN Quirinus. Vgl. Carrin, Ker(r)inckx.

Kerner: D. BerN van de voerman = Mnl. carrenere. 1392 Gillis den Carrenere van xxvi carren…te voerne, Ktr. (DEBR. 1958); 1355 Waltero dicto Kernere,Mech.(OARI).

 

FD

Kernel

génitif: Kernels. 1283 «Jeh. li Kernel, briseur de laine» = 1286 «Jeh. li Kernel, li drapiers» = 1287 «Jeh. li Kernel ki faitdras enforchiés», 1283 «PieresdeKemele,blaier», 1290 «Jehans le Keimel [= Kernel]» Dettes-Ypres; surnom métaphorique: moy. néerl. kernel ‘chameau’ (éventuellement nom d’en­seigne).

 

JG

Kero

zie Careels.

 

FD

Kerpel, de

Kerpeit, de Kelper, (van) Carpels, Kalpers: BN naar de visnaam, karper, Wvl. karpel of kerpel, Br. kelper. 1219 Henricum Carpre, WV (LEYS1951); 1385 Arnden Kerpers soen, Den Bosch (HB 490).

 

FD

Kerpel, van

PlN 1343 Carpen. 1357 (Henrick) van Kerpen,Bs.(BLOII).

 

FD

Kerpentier

zie Charpentier.

 

FD

Kerr(e)

zie Karre.

 

FD

Kerré

zie Carré.

 

FD

Kerre, van de

zie van (de) Keer.

 

FD

Kerrebroe(c)k, (van)

(van) Kerrebrouck, van Karrebroeck, Carrebrouck: PlN Karrebroek, Kerrebroek: moeras met teenwilgen; inlokeren, Aalst, Lebbeke (OV) (MVN1956,93,6), Oostkamp (WV). 1327 Wouter van Carrenbrouc; 1383 Jan Carrebrouc, Bg. (DF VII); 1370 Jan Cerrebrouc, Temse (DEMAN).

 

FD

Kerrels

zie de Keerel.

 

FD

Kerremans

zie Karreman, Keerman.

 

FD

Kerremanshoek

PlN naar de FN Kerremans.

 

FD

Kerren

-e(n)s, -is, zie Kern.

 

FD

Kerres

-is, zie Caris.

 

FD

Kerres

Kerris, cf. Kairis.

 

JG

Kerrikie

zie Crequy.

 

FD

Kerrinck

Ker(r)inckx: Patr. < HN Quirinus. Vgl. Carrin. 1468 Denis Kerrinx, Herent (ICC II).

 

FD

Kerryn

-ijn, zie Carrin.

 

FD

kers

,,Cerise ». 1. Profess. Marchand de cerises. Kers(ch), Kersz. N° 131. — 2. Proven. Kerszbaum, Kerseleers. ..Cerisier » (L.D.). Kers(z)berg. ,.Colline des ceri­siers ». N° 244.

 

EV

Kers

Kersse: 1. BerBN van de kersenteler of -handelaar. Vgl. D. Kirsch. 1454 Johannes Kers, Bilzen (SCHOE.). – 2. Evtl. Kers = Kerres.

 

FD

Kers(ch)

Kersz. V. Kaars et Kers.

 

EV

Kers(s)cha(e)ver, (van)

van Kershaver, Kerschaven: PlN Kersgaver: gaver waar waterkers groeit. 1360 Pieters lande van Kersgavere, Eksaarde (GYSS. 1963′); 1561 Fr. van Geerschaven, Borgloon (AP).

 

FD

Kersavond, van

-ont: BN Kerstavond, vgl. Kersdag. 1389 over Kerssavont (BOLSEE); 1552 Joannes Kessavent, Mech. (MULIV); 1584 Guille Kersavont, Aw. (AB).

 

FD

Kersbee(c)k, (van)

zie Kersebeeck.

 

FD

Kersberg(en)

Kersberger, Kerszberg: D. FN Kerschberg(er) < PlN Kerschberg (BEI). 1354 Heinr. der Kersperger (BRECH.).

 

FD

Kersbilck, van

-bulck, zie (van) Keersbilck.

 

FD

Kerscha(e)ver, (van)

Kerschaven, zie van Kersschaever.

 

FD

Kerschen

zie Kirschen.

 

FD

Kerschenbaum

Kerschbaumer, zie Kirschenbaum.

 

FD

Kerschgens

zie Kerstgens.

 

FD

Kerschieter, (de)

zie de Keersgieter.

 

FD

Kerschkamp

PlN Kirskamp in Velbert(NRW).

 

FD

Kerschot

Kersschot: PlN Ke(e)rschot in Hoogstraten en Rijkevorsel (A). 1340 Johannes Kerscoet, Tnh. (VERB.); 1397 Jan vanden Kerscote, Aw. (ANP).

 

FD

Kersdag

Naam van de kerkelijke feestdag: Kerstdag. Vgl. D. Weihnacht, E. Christmas.

 

FD

Kersebeeck, (van)

Kers(se)beeck, (van) Kersbee(c)k, Kèsebeeck, Kesbeke, van Kesbeeck, Kissembeek: PlN Kersbeek (VB): beek waar waterkers groeit. 1297 Willlelmus dictus de Kersbeka, Tn. (OATII); 1321 Goden de Kersbeke; 1372 van Henricke van Kersbeke, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Kerseboom

Ke(r)sseboom, Karsseboom: 1. Naar de woonplaats bij een kersenboom of BN voor kersenteler. Vgl. Kerselaer(s), Kirschenbaum. 1281 lehan de Kersebome, Bg. (CG); 1303 vanBoudene Kerseboem, Oostende (VERKEST); 1336 Johannes Kersboum = 1364 J. Kersboem, Mtr. (SKM).-2. Een enkele keer reïnterpretatie van Kors (zie i.v.). 1721 Jan Dirks Kersseboom (zoon van) 1681 Dirk Leenderts Korsseboom (zoon van) Jan Adriaens Cors, Zevenhuizen (PDB).

 

FD

Kerselaer

Kerselaers, Kersselaers, Kers-claers [sic]. Nom d’origine: moy. néerl. kerselare ‘cerisier’.

 

JG

Kerselaer(s)

Kerslaers, Kerseleers, Kersselaers, Keselaer, Keyseler, Kersclaers, Kesselaers: BN voor eenkersenteler of verspreide PlN Kerselaar: kersenboom. 1302 Nicolaus Kerselere, Vleitingen (SKM); 1400 Jan Kerselere, Tn. (C. BAERT); 1402 Coppen de Kersselere, Aw. (ANP).

 

FD

Kersema(c)kers

zie de Keersmaecker.

 

FD

Kersemaekers

cf. Keersmaekers.

 

JG

Kersemans

Kersmans. 1313 «Lambertus dietus Kersman» Bruxelles; nom de métier: soit du producteur ou du vendeur de cerises, néerl. kers ‘cerise’, soit var. de Karsman(s) (= chan­delier) [FD].

 

JG

Kersemans

zie Karsrnans.

 

FD

Kersgieter, de

zie de Keersgieter.

 

FD

Kershaver, van

zie (van) Kersschaever.

 

FD

Kersjes

Kerskens, zie Kerstgens.

 

FD

Kerslot

zie Kesteloot.

 

FD

Kersmaeker, de

Kersma(e)kers, Kersmackers, zie de Keersmae(c)ker.

 

FD

Kersmakers

V. Kaars.

 

EV

Kersmans

zie Karsrnans.

 

FD

Kersschot

zie Kerschot.

 

FD

Kersse

diminutif: Kerskens. Surnom: moy. néerl. kerse ‘chandelle’ ; mais peut aussi se rat­tacher au suivant. Cf. aussi Kerz.

 

JG

Kersse

zie Kaers, Kers.

 

FD

Kersse-

zie Kerse- of Keers-.

 

FD

Kerst

Kersten, Kerstenne (forme francisée), w. Kèrstène; génitif: Kerstens, Kersteens, Kestens (forme réduite). 1457 «Kerst» Hasselt, 1788 «Pierre Kersten» Othée; hypocor. du prénom Christiaen, lat. Christianus. Cf. aussi Corst, Korst.

 

JG

Kerst

zie Christ.

 

FD

Kersteman

Kesteman, Questeman,  Kasteman, Casteman, Castaman: 1. Pair. Vleivorm van Kerstiaan, Lat. HN Christianus. Vgl. D. Christmann; Kesteloot = Casteloot (< kerst = karst). 1389 bij Kersteman, VB (BOISEE); 1454 Willem Kersteman, Arneke-Bg. (PARM.). -2. Evtl. BN. Christen. 1220-40 Henrici Kerstinmannes, Cent (CG).

 

FD

Kersten

N. de baptême. ..Chrétien » (Verbe kerstenen, ..Christianiser »). Synon. : Christiaens.

 

EV

Kersten(s)

-enne, -eens, -ein, -eyns, zie Christyn.

 

FD

Kersters

zie de Keister.

 

FD

Kersteyns

1288 «Kerstijen li Lonc fils» Det-tesYpres; génitif du moy. néerl, kerstijn ‘chrétien’ (aussi prénom), de même thème que le précédent.

 

JG

Kerstge(n)s

Kerschgens, Keschtges, Keischgens, Kersjes, Kerskens, Karskens: 1. Patr. Dim. van Kerst, Christ < HN Christianus. Vgl. D. Christle, Christel, Krischke. 1550 Peeteren Kerstkins, Breda (HB143). – 2. Dim. van kerse: kers. BN voor kersenteler of-koopman. Vgl. D. Kirschenbeifier, -esser. FN Kirschke (Silezië). 1382 Marie Kerskens, Bs. (BLO VIII); 1404 Jaques Kersquin, Dk. (TTT).

 

FD

Kersting

zie Christyn.

 

FD

Kerstius

zie Corstius.

 

FD

Kersyser

zie Kerfyser.

 

FD

Kerszberg

zie Kersbergen.

 

FD

Kert

V. WARD.

 

EV

Kerte, de

Dekerte is wsch. een Wvl./Ovl. adaptatie van Descarte(s).

 

FD

Kerten

Simplification de Kersten; sinon sur­nom: moy. néerl. kerte ‘frette de moyeu’.

 

JG

Kerten(s)

Wsch. var. van Kürten, Cortens.

 

FD

Kerteux

Var. par métathèse du NF Creteur, Cretteur; ou bien var. de Carteur, Carteus (= chartreux).

 

JG

Kerteux

zie Carteus.

 

FD

Kertland

zie Kirkland.

 

FD

Kervel, de

zie Carvers.

 

FD

Kervine

-yn, Kerwyn, zie Carvin.

 

FD

Kervyn

-ijn, Kerwyn, -ijn. 1317 «Jehan de Carvin» NécrArras, 1317 «Jehan Kervin de Saint Omer» Ypres; nom d’origine: Carvin, 994 «Caruin», 1173 «Karuin» (PdC) [FD].

 

JG

Kervyn

V. WARD (Wari).

 

EV

Kervyser

cf. Kerfyser.

 

JG

Kervyser

zie Kerfyser.

 

FD

Kerz

composé: Kerzmann. Surnom: Kerze ‘chandelle’ ; cf. Kersse.

 

JG

Kerzman(n)

D. BerN van de kaarsengieter.

 

FD

Kes(se)ler

1. Proven. Kessel (Loc. belge et holl.), avec suff. d’orig. N° 212. — 2. Profess. Kesler (nom allem.) ..Chaudronnier ».

 

EV

Kesbeke

van Kesbeeck, zie (van) Kersebeeck.

 

FD

Kesbeulque, van

Kesbulg, zie (van) Keersbilck.

 

FD

Kesch

Kech. NF all., cf. 1327 «Walther der Keche» Bahlow 273; p.-ê. surnom: ail. keck ‘hardi, audacieux, énergique’ (Brech. II, 23).

 

JG

Kesch(e)

zieKeck.

 

FD

Keschtges

zie Kerstgens.

 

FD

Kesebeeck

zie (van) Kersebeeck.

 

FD

Kesel, (de)

zie de Kezel.

 

FD

Keselaer

zie Kerselaer(s).

 

FD

Keseman

zie Kaesemans.

 

FD

Kesen

Keisen, Kesenne, Késenne (formes francisées), Kessen. Prénom: génit. de Kees, Cornelis.

 

JG

Kesen(ne)

zie Caesens.

 

FD

Keser

Kézer, Kezer: BerN. Ndd. Keser = Kieser: keurder, proever. 1410 Gyse Keser, Mtr. (SKM).

 

FD

Késer

Keser, cf. Kaiser.

 

JG

Keskin

Patr. Dim. van HN Nicasius. ± 1400 VN Casekin, Ktr. (DEBR. 1958,231).

 

FD

Kesler

Kesseler, Kessler, Ketseler, Keyseler. Nom de profession: ail. Kessler ‘chaudronnier’.

 

JG

Kesler

zie de Ketelare.

 

FD

Kesne(e)r

zie Kessner.

 

FD

Kesnig

PlN Kessenich (NRW, L).

 

FD

Kess(e)ler

zie de Ketelare.

 

FD

Kesse

Door ass. rs/ss < Kerse.

 

FD

Kesseboom

zie Kerseboom.

 

FD

Kessel

au génitif: Kessels. 1272 «Henricus cornes de Kesselle» CartValDieu, 1572 «Mathis Kesselle» BourgNamur, 1621 «Tilman van Kessel» BourgNamur, 1621 «Dirick Kessel (orig. de Bois-le-Duc)» BourgLiège; généra­lement nom d’origine: Kessel (fréquent en Belgique et aux Pays-Bas), également à Cler-mont-sur-Berwinne [JL, NFw2]; secondaire­ment, surnom: all. Kessel ‘chaudron’.

 

JG

Kessel, van

Kessel(s), Kestel: PlN Kessel (A, NB, VB, L, NRW). 146 e. van Gilise van Kessele, Tn. (C. BAERT); 1404 Willem Kessel, Aw. (ANP); 1616 Anna de Kestelt = 1626 Kessel, Schelle (MAR.).

 

FD

Kesselaers

1. Inwoner van Kessel. 1584 Lazarus Kesselaer, Aw. (AB); 1655 Lucas Kesselaer, Sankt Vith; 1677 Nicolaus de Kesseler, Luxemburgensis (MUL VI). – 2. Door ass. rs/ss < Kerselaers.

 

FD

Kesseler

cf. Kesler, Kessler.

 

JG

Kessen(s)

zie Caesens.

 

FD

Kessner

Kessener, Kesne(e)r: Var. van D. FN Kastner, Kestner. Mhd. kastenaere, kestener: beheerder van de graanschuur (Kornkasten), inner van de graantienden, belastingen, rentmeester.

 

FD

Kest

1270 «Jehans de Kest» DettesYpres; p.-ê. simplification de Kerst; sinon, moy. néerl. kist(e) ‘caisse’.

 

JG

Kest

Door ass. rs/s < Kerst.

 

FD

Kestel

zie Cristel, van Kessel.

 

FD

Kestel-

-eyn, -in, -y(e)n. 1. Situat, soc. ..Châtelain ». N° 136. — 2. V. GAST.

 

EV

Kesteleyn

-in, zie Castelain.

 

FD

Kesteleyn

Kestelin, Kestelyn, cf. Kastelyn.

 

JG

Kestelier, (de)

Mvl. kenselier, Mnl. canselier, Pic. cancelier (zie i.v.): hoofd van de kanselarij, uitvaardiger van oorkonden, grootzegel-bewaarder, kanselier. 1395 Willekin Kenstelier, Ktr. (DEBR. 2000); 1406 Gheenin de Kenselier; 1412-19 Jan de Keinstelier=Jan de Keinselier, Ktr. (DEBR. 1958); 1511 Rogier Kestelier, Ktr. (KW).

 

FD

Kestelijn

-yn, zie Castelain.

 

FD

Kestelle

zie Cristel.

 

FD

Kestelo(o)t

Kersloot, Castelo(o)t, Cerstelotte: Patr. Kersteloot, dim. op -lot van VN Kerstiaan, Christianus. 1206 Pendere Crestelot, Atrecht (NCJ); 1280 Carsteloet Taleman = 1307 Kerstelot Taleman, Ip. (BEELE); 1397 Woutre Kersteloot = van Wouter Kesteloete, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kesteloot

Réduction de: 1285 «Kerstelot Taleman», 1288 «Kerstelos li Naghellare Dettes­Ypres, 1426 «Kersteloet Danset» Courtrai, etc.; flamandisation de Christelot, diminutif de Chrétien.

 

JG

Kesteman

Kestman, Questeman. Réduction de moy. néerl. kersteman ‘chrétien’.

 

JG

Kesteman

zie Kersteman.

 

FD

Kestemont

Kestremont, Kestremond. Nom d’origine: p.-ê. Costemont, à Ronquières (Ht).

 

JG

Kestemont

zie Kestermans.

 

FD

Kestenbaum

Keszten-, Kösten: D. PlN Kestenbaum: kastanjeboom.

 

FD

Kestens

cf. Kerstens.

 

JG

Kestens

zie Christyn.

 

FD

Kester

Kestre, au génitif: Kesters, Keusters; composé avec mon’.

 

JG

Kester, (de)

zie de Keister.

 

FD

Kesteren, van

PlN Kesteren (G) of Kester (VB). 1326 Henrico dicto de Castro, Overijse (PEENE1949); 146 e. Gielijs van Kestere, St.-Gillis (OSTYN).

 

FD

Kestermans

Keste(r)tnont, Kestremond, -mont: Afl. van Van Kester(en). 1389 Jan Kesterman, Everberg (BOLSEE); 1462 van Hennen Kesterman, Kh. (DEKEYSER); 1790 Franc. Kestemont, Gooik (CALUWAERTS).

 

FD

Kestermans

Keustermans, Ceustermans. Nom de profession: moy. néerl. coster ‘sacristain’ ; cf. Coster(s), Costerman(s).

 

JG

Kesternich

-ick. Nom d’origine: Kesternich, localité de Rhénanie.

 

JG

Kesternich

-nick: PlN Kesternich (NRW).

 

FD

Kesters

1. PlN Kester (VB). – 2. Zie De Keister.

 

FD

Kestier

1. Zie Questier. – 2. Var. van Kastier < Casier (med. F, Denys).

 

FD

Kesting

Door ass. rs/ss < Kersting; zie Christyn.

 

FD

Kestman

cf. Kesteman.

 

JG

Kestre

PlN Kester (VB) of var. van De Keister?

 

FD

Kestremond

-mont, zie Kestermans.

 

FD

Kesztenbaum

zie Kestenbaum.

 

FD

ketel

..Chaudron ». Profess. Ketels, Ket(t)elle. Ketel- -air, -eer, -buters, -slegers. „Chaudronnier ». Ketelbant. ..Cerceau de chaudron ». N. d’un spécialiste. Forme allem. : Kes(se)ler. N° 189.

 

EV

Ketel(e), (de)

Quetel, Ketels, Kettel(s), Ket(t)elle, Ketelsen: BerBN van de ketelsmid. 1245 Lamberto Ketle, Har. (DEBR. 1980); 1398 Jan Ketel, Hulste (DEBR. 1970).

 

FD

Ketel, van den

Huisnaam De Ketel, naar het uithangbord van de ketelsmid of de brouwer (brouwketel). 1428 Joris vanden Keitele, Ip. (BEELE); 1505 Heyndric inden Ketel (SELS).

Ketelare, de; (de) Ketelaere, de Ketelacre, de Ketele(e)r, Ketelaar(s), -aer(s), -aerts, -eer(s), -ers, air(e), Kettelair, Kettler, Kess(e)ler, Kes(z)ler: BerN van de ketelaar, ketellapper, ketelsmid, D. Kessler. 1292 loes Ketellare, Bg. (CG); 1395 Michiel den Ketelare, Ktr. (DEBR. 1970); 1542 Gielis Keteleer, St-Omaars-Aw. (AP).

 

FD

Ketelaere

-aar, Keteleer, au génitif: Ketelaars, Ketelers. Nom de profession: néerl. kelelaar ‘chaudronnier’; cf. aussi Ketelsle-gers.

 

JG

Ketelbant

1374 «Jan Bone diemen heet Ketel-bant» Grammont [FD]; néerl. ketel bmi ‘cercle de chaudron’, surnom de chaudronnier.

 

JG

Ketelbant

BerBN van de ketelbinder, kuiper, die hoepels maakt om ketels en vaten. Vgl. D. Fassbinder. 1374 Jan Bone diemen heet Ketelbant, Gbg. (SCHR.); 1376 Truda Ketelbantz, Mtr. (SKM).

 

FD

Ketelbuters

Nom de profession: moy. néerl. ketelboeter ‘réparateur de chaudrons’.

 

JG

Ketelbutter, de

Ketelbu(e)ters: Mnl. ketelboeter, -bueter: ketellapper. BerN. 1245 uxor Ketelboeters, Izg. (DEBR. 1980); 1387 Guen Ketelbuetere van pannen ende ketelen te hermekene ende te stoppene (BAERT).

 

FD

Ketele

Kettel, Kettelle, au génitif: Ketels, Kettels. Surnom de profession: moy. néerl. ketel ‘chaudron’.

 

JG

Keteleer

Ketelers, cf. Ketelaere.

 

JG

Ketellapper

BerN van de ketellapper.

 

FD

Ketelslagers

Ket(t)elslegers, Keterslegers: BerN van de ketelsmid.

 

FD

Ketelslegers

Kételslegers, Keterslegers. Nom de profession : chaudronnier, littér. batteur de chaudron.

 

JG

Keten

zie Quétin.

 

FD

Keter, de

Keters: Onduidelijk. 1422 Roelant de Ketre, St.-Win. (VERGR. 1968). Vgl. 1392 Clais van Cuertrike dit Keeterzwijn, Ip. (BEELE).

 

FD

Kethulle, de la

Catulle: PlN Keithulle in Huise (OV). 1295 Marie de Keithulle, Pittem; 1392 Jehan de Keythulle chanoines = 1397 Ketulle, Ktr.; 1398 Olivier van den Keythulle = 1394 O. dele

 

FD

Ketin

Kettin, w. (Montegnée) Kètègn’; sans doute aussi Quetin, Quétin. Pour ces NF, on a imaginé une réduction par aphérèse du NF Secrétin (cf. M. Ponthir, DBR 12, 65) ou une var. de Quintin, Quentin, w. Qwèlin, mais ces deux hypothèses soulèvent des difficultés phonétiques (absence de r pour la 1″, de w pour la 2e). J. Lechanteur propose d’y voir un hypocor. de Kèt ‘lène, forme anc. de Catherine (DL), soit l’équivalent de Catin; comp. lèpre-nom fém. Ketton, Caton: 5.11.1652 «Ketton vefve Jean Bya» (not. Prion, Lg, 174v°) [JL, NFw].

 

JG

Ketin

Kettin, w. (Montegnée) Kètègn’; sans doute aussi Quetin, Quétin. Pour ces NF, on a imaginé une réduction par aphérèse du NF Secrétin (cf. M. Ponthir, DBR 12, 65) ou une var. de Quintin, Quentin, w. Cwètin, mais ces deux hypothèses soulèvent des difficultés phonétiques (absence de r pour la 1″, de w pour la 2e). J. Lechanteur propose d’y voir un hypocor. de Kèt ‘lène, forme anc. de Catherine (DL), soit l’équivalent de Catin; comp. lèpre-nom fém. Ketton, Caton: 5.11.1652 «Ketton vefve Jean Bya» (not. Prion, Lg, 174v°) [JL, NFw].

 

JG

Ketin

zie Quétin.

 

FD

Kets

cf. Kaerts.

 

JG

Kets

zie Kaerts, Kats.

 

FD

Kets, (van)

PlN Kets (NH). 1340 Pétri quondamdicti Kets, Landen (C. BAERT); 1374 Clause van Kets, Aw. (VLOEB.); 1421 Lysbet van Kets, Her. (DERCON).

 

FD

Ketseler

cf. Kesler, Kesseler.

 

JG

Ketser

Katsers, Katzer: 1. BerN. Mnl. ketser: onderverkoper, koopman. – 2. BN voor een kaatser, balspeler. 1389 Gille de Caetsere.Ip. (BEELE).

 

FD

Ketser

Surnom: moy. néerl. ketter, ketser ‘héré­tique ; pauvre diable’ ; ou bien nom de métier: moy. néerl. ketser ‘négociant de seconde main, marchand ambulant’ [FD].

 

JG

Ketsman

Keytsman. Soit dér. en -mon de Van Kets, soit surnom de marchand, de camelot, cf. Ketser (ci-dessus).

 

JG

Ketsman

Keytsman: 1. Afl. van Van Kets. – 2. BerN van de ketser; zie Ketser.

 

FD

Ketsman

Proven. Geetsman. ,,(De la région) de la Cette ».

 

EV

Kett(en)mann

BerN van de smid die kettingen maakt.

 

FD

Kettel(le)

Kettels, zie Ketels.

 

FD

Kettelair

zie de Ketelare.

 

FD

Kettelslegers

zie Ketelslagers.

 

FD

Kettenhoven

PlN Kattenhofen (Moselle).

 

FD

Kettenis(z)

-iss, de Kettenis, Kathenis, Cathenis: FIN Kettenis (LU). 1377 Thys van Ketnisse, Keulen (BLO VII).

 

FD

Kettenmeyer

Ontronde reïnterpretatie van Obd. Kottemeier: eigenaar van een kotte: graanschuur. FNKettemer(BRECH.).

 

FD

Kettenmeyer

Profess. ,,Métayer du sieur Gathon ».

 

EV

Ketter

Ketzer: BN Mnl. catter, D. Ketzer: ketter, iemand die afwijkende meningen verdedigt, ongelovige, slecht mens. 1299 Johanne Cattere, Bg. (VERKEST).

 

FD

Ketterer

Metr. < Katharina (BRECH.)?

 

FD

Ketteridge

E. Patr. Germ. VN ketil-rîk, Ags. Cytelric. 1317 Roger Keterych, Essex (REANEY).

 

FD

Ketteritzsch

Ontrond < PlN Kôtteritzsch (BKECE).

 

FD

Kettermans

zie Quaterman.

 

FD

Kettin(g)

zie Quétin.

 

FD

Kettler

zie de Ketelare.

 

FD

Kettmann

zie Kettenmann.

 

FD

Ketzer

zie Ketter.

 

FD

Keubers

zie de Kuiper.

 

FD

Keucker

zie de Koker.

 

FD

Keufgens

Dim. van Mnl./Mnd. kuve: kuip, vat. BerBN van de kuiper.

 

FD

Keuhenne

V. Queue.

 

EV

Keuk

zie Kuyk.

 

FD

Keukelaer(e), de

-lare, -leere, -laire, -leire, Keukelaar, -leire, -lier, de Keuckelaere, -leire, de Ceukeleer, -laere, -laire, -leire, -lier, de Ceuckelaere, -leire,-lier, Cukelaire, Kokelaere, Co(c)kelaer(e), Coquelaere,ilt Koekelaere, -loere, Koeckelaers, Cokelaere, Kokenler: Mnl. cokelare: tovenaar, goochelaar, D. Gaukler. 1378 Petrus Kokelare = 1393 Piètre den Keukelare, Ktr.; 1398 Mergueriete Kuekeleers, Aarsele (DEBR. 1970); 1385 Jan Koekelarts, Den Bosch (HB 489).

 

FD

Keukelaere

cf. Cokelaere.

 

JG

Keukeleire

V. Koek et Koekel.

 

EV

Keukelin(c)k

-ling: 1. Zie Coquelin. – 2. Ook var. of afl. van Keukelaere. 1647 Joos de Kuekelaere = Joos Kuekelynck, Bg.; 1664 Jan Kuekelaere = 1665 Jan Keuckelinck; 1689 Elisabetha de Ceuckelaere =1690 E. Ceuckelincx, Sint-Joris-ten-Distel (med. R.Debbaut,Gent).

 

FD

Keukelinck

Keukeling, Keukelink. Surnom, dérivé de koekel, dimin. de moy. néerl. koek ‘gâteau’, d’où ‘motte, sommet de forme arron­die’; cf. moy. fr. cucquelin ‘sorte de gâteau’ FEW16, 342b.

 

JG

Keuken.van der

van Kueken, van Kuiken: BerN voor de kok, iemand verbonden aan de keukendienst, aan een gaarkeuken. Vgl. (de) Kok. 136 e. Michael de Cokene, Symoen van der Cokenen, Cent (GN); 1339 Diedericke vander Kuekenen, Cent (RSGI); 1389 Jacob vander Kuecken, Diest (HB 334).

 

FD

Keukenne

Peut-être surnom: moy. néerl. cokene, cuekene ‘cuisine’.

 

JG

Keukens

zie Kiekens.

 

FD

Keuker

zie de Koker.

 

FD

Keule-

-mans, -neer. Proven. ,,De Cologne » (Loc. allem.) ou ,,De Kolen » (Loc.).

 

EV

Keuleers

Ceuleers. Var. de Colaerts, avec voyelle palatalisée o > eu [FD].

 

JG

Keuleers

Keulers, Keuller, Ceulaers, Keulartz, Ceule(e)rs, Cuelers, de Ceulaer, de Keulhart, de Ceulaerde, de Ceular, Culer: Patr. Var. met gepalataliseerde vocaal (o/eu) van Colaerts. Zie Collaert(s). 1593-1796 Ceulaer(t)s = Ceule(e)rs = Co(e)laer(t)s = Co(e)le(e)rs = Colaas = Keule(e)rs, Pw.(Midd. 1975,106); 1576 Matthijs Keuleers, St.-Tr.-Aw.(AP).

 

FD

Keulemans

Ceulemans. Nom d’origine: habitant de Cologne (néerl. Keulen), mais aussi var. de Cooleman(s).

 

JG

Keulemans

Cueleman(t)s, Culemans: 1. Afl. van PlN Keulen (NRW): Keulenaar. 1294 Colenman, Tn. (LIND. 1964); 1481 Ruelen Cuelmans, Lv. (HB 561). Zie ook Keulenaer(s). – 2. Patr. Var. van Colemans, afl. van Nikolaas. 1624 Maria Keulemans = 1627 Coolmans, Schelle; 1641 Cornelis Claessen = Cornelis Keulemans, Reet (MAR. II); 1570 met Aerden Colemans = Aert Culemans, Edegem (SELS). Zie Colman(s).

 

FD

Keulen

Ceulen. Nom d’origine: néerl. Keulen, fr. Cologne.

 

JG

Keulen

zie Koolen.

 

FD

Keulen, van der

zie van der Kuylen.

 

FD

Keulen,(van)

(van) Ceulen, van Colen, van Kolen, van Kol(l): PlN Keulen (NRW). 1370 Onreit van Keulne, Ip. (BEELE); 1397 Hans van Keullene metser, Ktr. (DEBR. 1972); 1406 Jans lant van Colene,Lv.(PEENE).

 

FD

Keulenaer(e), de

(de) Keuleneer, de Keuleneir(e), -eers, -er, de Kueleneer, Keulenner, Ceulenaere, -aers, -ers, (de) Ceulenaer, -eer, de Ceulener(s), -eere, -eire, Cuelenaere, Cul(e)naire, Deculenaire: Keulenaar, afkomstig van Keulen. 1268 Willikinus Colnare; 1374 Honnoreit van Cuelne = Honoreid le Cuelnare, Ip. (BEELE).

 

FD

Keulenaere

Ceulenaere. Ethnique: néerl. Keu-lenaar, habitant de Cologne.

 

JG

Keulenbroeck, van

zie van Ceunebroeck(e).

 

FD

Keulers

Keulhart, Keuller, zie Keuleers.

 

FD

Keun

Keune(n), zie Koen, Konijn.

 

FD

Keunebrock

van Keunebrouck, zie van Ceunebroeck(e).

 

FD

Keunen

Koenen, Koonen, Koeune, Kuenen. Var, de Coenen (très fréquent), génitif de l’an-thropon. gerrn. Cono.

 

JG

Keunens

V. CON.

 

EV

Keuninck

Ceuninck, Keuninckx, cf. Koning, -inck.

 

JG

Keuninck

-inckx, -ingk, -ings, -ique, zie (de) Koning.

 

FD

Keunings

V. Koning et CON.

 

EV

Keup

Koop, génitif: Keups, Keuppen, Keuppens, Kuppens. Var. de Coppen(s), hypocor. de Jacob.

 

JG

Keup

V. Kuip.

 

EV

Keup(s)

zie Cop.

 

FD

Keupers

zie de Kuiper.

 

FD

Keuppen(s)

zie Coppyn.

 

FD

keur

,,Charte, Loi ». 1. Proven. Bien ayant fait l’objet d’une charte. Keur, Ker(r). Keurvels, ..Champs de la Keure », Ceurvorst, ,,Bois seigneurial de la Keure ». — 2. Pro­fess. ..Homme de loi ». Keur, Ker(r). Keure-, Ker-, Co(o)re–manfs), -mennen. N° 131.

 

EV

Keuremans

cf. Cooreman(s).

 

JG

Keuremans

-menne(n), zie Cooreman(s).

 

FD

Keuren

zie Coorens.

 

FD

Keurlinckx

Ceurlinx: Keurlingen waren door het lot aangewezen soldaten (LG1984,412). Maar wellicht gaat het om een var. van Curinckx (met diss. r/rl en invloed van het -ling-suffix). 1501 Jacobus Korlinghe, Wervik (MULIII); 1584 Jaspar Cuerlinck, Aw. (AB).

 

FD

Keurvels

zie Korver(s), Ceurvels.

 

FD

keus

..Choix ». Proven. ,,Lieu d’élec­tion ». Kies, Kiesecoms. „Agglomé­ration de choix ».

 

EV

Keus

zie Kuse.

 

FD

Keus(s)er

zie Kuyser.

 

FD

Keust-

cf. Kest-.

 

JG

Keuster-

-mans, -s. V. Koster.

 

EV

Keuster, (de)

Keusters, zie de Koster, de Keister.

 

FD

Keustermans

zie Costermans.

 

FD

Keut-

-en, -erickx, Keutter. V. GOD.

 

EV

Keuten

zie Kuiten.

 

FD

Keuter

au génitif: Keuters. Surnom: limb. keuterboer ‘paysan servant à pied dans l’ar­mée’, dérivé de kat (cote) ‘hutte’, ou de cat (cateel) ‘bétail’ (cf. BTD 29, 274).

 

JG

Keuter(s)

zie de Coter.

 

FD

Keuterick(x)

Ceut(e)rick(x), Kotteri(n)k: Afl. van Mnl. coter, keuter: bewoner van een kleine boerderij, keuterboer. 1374 Jan Coterie; Peeter Kueteric, Gb. (SCHR.); 1396 Gillis Kueteric, Overboelare (DE B.).

 

FD

Keuterickx

cf. Ceuterick(x).

 

JG

Keutgen

au génitif: Keutgens, Koetgens, Kuetgens; var.: Keutiens. Peut-être réduction d’un dimin. de *Keurt, Kurth, hypocor. de Conrad.

 

JG

Keutgen(s)

Keutiens, zie Kuetgens.

 

FD

Keuwer, de

Afl. van Mnl. cuwe, keuwe: kuip, vat. BerN van de kuiper. 1374 Trise Cuwers, Ktr. (V f » 27); 1396 Jan de Cuwere, Denderleeuw (DE B.).

 

FD

Keuwet

-ez, zie Couet.

 

FD

Keuwet

Keuwez, Kowet, Quewet, Quewez. 1419 «Andrui Kewet» Nivelles, 1711 «Pierre Quewet» Wavre; surnom: dimin. de keitwe ‘queue’, ainsi w. nam. Icèwèt ‘poêlon à man­che’, borain kewet ‘petit poêlon’, etc., corresp. à fr. couet FEW 2, 526b, p.-ê. avec des sens dérivés, métaphoriques, mais pas nécessai­rement obscènes. Cf. aussi Cowet, Coué.

 

JG

Keuwet

V. Cawe.

 

EV

Kevelaer(ts)

-aers, -aars, Keevelears: Afl. van Mnl. kevel: tandeloos. BN. 1281 Hannin fïlius Hugonis Kevelart, Nieuwmunster (HAES. 1957); 1397 Michiel de Kevelere, Aw. (ANP).

 

FD

Kevelaer, van

PlN Kevelaer (NRW).

 

FD

Kever

..Hanneton ». Proven. L.D. Kevers, Kebers, Kaivers. N° 295.

 

EV

Kever

w. verv. Kêveur; génitif: Kaivers, Kevers, Kévers (NF fréquent dans le N.-E. de la prov. de Liège et toponyme à Hombourg), Kivers. Surnom (au génitif): néerl. kever ‘han­neton’, d’où au figuré ‘étourdi’.

 

JG

Kever(s)

de Kever, Kaivers: BN naar enige gelijkenis of verband met een kever. 1280 Lambinus Kever, Ip. (BEELE).

 

FD

Kevereyn

-rijn, zie Quévrain.

 

FD

Key

1465-66 «Gille [Stots dit] le Key» Taille-Hoves; surnom: moy. néerl. kei ‘caillou’; ou bien cf. Kay. Keyaert, au génitif: Keyaerts. Surnom: moy.  néerl. keyaert ‘sot’, cf. Kayaert. Keydener, au génitif:  Keydeners.  Peut-être forme simplifiée de moy. néerl. crudenaer, néerl. kruidenier ‘marchand d’épices’. Keyen, au génitif: Keyens. La fréquence du nom rend douteuse la glose de Carnoy citée sous Kayen(s); il pourrait s’agir d’un hypocor. féminin, soit de Catherine (cf. Kay), soit de

Claire qui est w. keye ou këye, à Aische-en-Refail (cf. BTD 12, 1939, 186).

 

JG

Key

Keij, Keyen, Keijen, de Key(e): BN naar een of andere gelijkenis met een kei. Wellicht voor een kale. Voor Kiliaan bet. keye: dwaas. Vgl. Keyaert(s). Wvl. kei: gierigaard, koppigaard. 1281 Hanninus Keie, Ip. (BEELE); 1289 Henricum Keie, Kales (GYSS. 1963).

 

FD

Key-

-aerts, -en, -enbergh, -molen, -vaert. V. Kei.

 

EV

Key(n)sabyl

zie Quinzebilles.

 

FD

Keyaert(s)

-aertz, Keijaerts, Keijer(t)s, Keyer(t)s: 1. BN. Mnl. keyaert: zot, gek, dwaas. Vgl. Key. 1293 magistri Egidij Keiards, Bg. (CG); 1358 Walthero dicto Keyaert, Schaarbeek (OSTYN). – 2. Verkort < Van de Keyaert. PlN Keiaard: plaats met keien (vgl. Callewier). In 1139 verpacht Godart, zoon van de graaf van Loon, de Keyartmolen aan Arnoud van de Keyaert, Bree (med. L. Laveaux, Kinrooi). 1368 Aert van den Kayaerde, Mech. (HB 679)- ~ 3- Gedenasaleerde uitspr. van Keyngnaert (zie i.v.). Vgl. de PlN 1447 Keynjaert, in Oudenburg Keiaard uitgesproken (GYSS. 1950).

 

FD

Keybeck

zie Kaibeck.

 

FD

Keyberg(h)

(van) Keyenberg(h), (van) Keijenberg(h): 1. Verspreide PlN Keiberg. Maar deze Br. FN gaat wsch. op een Br. PlN terug, b.v. 1328 supra Keybergh, Lv. 1323 Cristiano dicto Keybergh = 1324 Christian! dicti de Keyberghe, Lv. (OATIII).

2. Keienberg soms dial. < 1340 Coudenberghe, Kumtich (Nk. 1993,139).

 

FD

Keybus, van den

van de(n) Keijbus: PlN Keibus(ch) o.m. in Dikkebus (WV). 1280 Laurentii de Keibusch; 1377 Casin van den Keybussche, Ip. (DF VII).

 

FD

Keydener(s)

Keijdener(s): Wellicht adaptatie van D. Kà’tner: keuterboer.

 

FD

Keyenberg(h), (van)

zie Keybergh.

 

FD

Keyer(t)s

Keijer(t)s, zie Keyaert(s).

 

FD

Keyerman

zie Koyermans.

 

FD

Keyeux

Keeux, Kéeux. 18e s. «Lambert Keeu» Liège, 1731 « Léonard Keyeux » Lambermont ; p.-ê. nom d’origine, de w. so kèyeû, topon. à Micheroux; ou bien, comme Kay eux, de w. liég. cayeû (sous sa forme verviétoise, d’après Renard, BTD 26, 261), dér. de cayf ‘posséder une femme’ DL 141.

 

JG

Keyeux

zie Cayeux.

 

FD

Keygnaert

zie Caignaert.

 

FD

Keyken(s)

Keijken(s), Keikens: Dim. van Key. BN. 1385 Johannis dicti Keykens, Tg. (TYTGAT); 1368 Jan Keikin, Oud. (WALRAET).

 

FD

Keyl(en)

Keyls, zie Keil.

 

FD

Keym

Proven. Keiem. Loc.

 

EV

Keymacker

BerN van de kaaimaker; stratenmaker. Vgl. Caeymaex. 1502 van Jannen de Wilde kaeymakere, Lv. (HB 621).

 

FD

Keymeulen

Keymolen. Nom flamand d’ori­gine, formé de kei ‘caillou’ + molen ‘moulin’.

 

JG

Keymis

Peut-être var. de Kimesse.

 

JG

Keymis

zie Keimes.

 

FD

Keymolen

cf. Keymeulen.

 

JG

Keymolen, (van)

(van) Keymeulen, (van) Keijmolen, Keijmeulen, van Ke(ij)meulen, Keymol, Keimeul, Ceymolen, Ceymeulen, Keymolden: PlN Keimolen in Kaster (WV) en Kruishoutem (OV). 1637 Jan Keymeulen, 1660 Pieter van Keymolen, Aalst (GAUBL. 1971).

 

FD

Keyn, de

de Keyne, Dekeijn, Dekein(e), Kein: 1. Vl. adaptatie van De Kain. Zie Dequin. – 2. Misschien adaptatie (met vertaling van Iw.) van Pic. Lekain : Lechien, de Hond. Zie (de) Kien. –

3. Evtl. Vl. adaptatie van Duquaine. Zie Duchêne.

– Lit.: A. VAN LOEY, Propos sur l’origine du nom ‘De Keyn’. Bull. Classe Lettres et Se. raor. etpol.Acad. roy. Belg. 1983,18-26. – ID., De naam De Keyn. TT1983, 131-2. – F. K.M. MARS, Ibid. 219-220.

 

FD

Keynaert

zie Caignaert.

 

FD

Keynen

zie Kenens.

 

FD

Keyngnaert

zie Caignaert.

 

FD

Keynsabyl

cf. Kinsabil.

 

JG

Keyrel, de

zie de Keerle.

 

FD

Keys-

Keyz- -er. V. Keizer.

 

EV

Keysder, de

zie de Keister.

 

FD

Keyseler

cf. Kes(s)ler.

 

JG

Keyseler

zie Kerselaers.

 

FD

Keyser

Keysers, cf. Kaiser.

 

JG

Keyser(s), (de)

zie (de) Keizer.

 

FD

Keyserwer, van

zie van Keyzerswaard.

 

FD

Keyster, de

zie de Keister.

 

FD

Keytsman

cf. Ketsman.

 

JG

Keytsman

zie Ketsman.

 

FD

Keyzer, (de)

zie (de) Keizer.

 

FD

Keyzerswaard, van

van Keyserwer: PlN Kaiserwerth (NRW). 1441 Johannis Keysersweerde canonid sancti Andrée Coloniensis, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Kezel, de

de Kesel(e), Kesel: BN Mnl. kezel: kiezelsteen, kei. Vgl. Key, D. FN Kesel = Kiesel, Kissel(stein), Kisling. 1474 de Kezele, Mech. (IAY IV); 1477 Fr. de Kesele, Wondelgem (PBG).

 

FD

Kezer

zie Keser.

 

FD

Khan

Spelling voor Kan?

 

FD

Kibbe

Kiebbe: 1. Patr. Bakernaam. 1282 Thomas filius Kybben, ZH (CG); 1382 Pétri Kibbe, A’dam (OA 262). – 2. Var. van Kiepe?  

 

FD

Kibel

Zie Kubel.

 

FD

Kicheleer

BerN D. Kiechler, Zwabische ontronde vorm van Küchler: koekenbakker. 1517 Ulr.

 

FD

Kichelmächer

D. dial. ontronde vorm van Küchelmacher: koekenbakker. BerN. Vgl. Kicheleer.

 

FD

Kick(x)

Kicq, Ki(e)k, Kiec, Kix: Afl. van ww. kikken:

een kik geven. BN voor een zwijgzaam iemand? 1281 Walterus Kic, Ossenisse (HAES.); 1299 Coppino Kic, Bg. (VERKEST); 1302 Jan die Kic, Bg.(JACOBS 179).

 

FD

Kickartz

zie Kinkartz.

 

FD

Kicken

Kieken, au génitif: Kickens, Kieckens, Kiekens. Surnom de marchand de poulets: sud-néerl. kieken, néerl. kuiken ‘poulet’; cf. aussi Kuyken.

 

JG

Kicken(s)

zie Kieken(s).

 

FD

Kickert

zie Kikkert.

 

FD

Kidey

zie Quidet.

 

FD

Kie, de

zie Dekie.

 

FD

Kiebach

Ontronde vorm van D. PlN Kühbach (BEI).

 

FD

Kiebbe

zie Kibbe.

 

FD

Kieber, de

zie de Kieper.

 

FD

Kieboom

-ooms. Nom d’origine: moy. néerl. kien + boom ‘pin, sapin’ (Carnoy 162).

 

JG

Kieboom, van den

Kieboom(s): PlN Kieboom < Kienboom: dennenboom, sparrenboom. 1404 Henricus van den Kieboome, Mech. (GPM); 1410 Lijsbet van Halle alias vanden Kyeboeme, Aw.

(ANP).

 

FD

Kiec

zie Kick(x).

 

FD

Kiechler

Riedlingen (BRECH.).

 

FD

Kieck-

-en(s), -eman. 1. V. Kieken. — 2. V. WID (Wtk).

 

EV

Kiecken(s)

zie Kieken(s).

 

FD

Kieckens

cf. Kicken(s).

 

JG

Kief(f )er

Kifer: 1. Ndd. en Obd. BN. Afl. van Mhd. kîfen: kij ven, twisten. Vgl. Keifer. 1794 Wilh. Kiver, Niederkassel-Aw. (AP). – 2. D. ontronde vorm van Kufer: kuiper.

 

FD

Kieffer

All. Kiefer ‘mâchoire’, surnom d’hom­me à la mâchoire forte, puissante.

 

JG

Kieft

Zie Kievit(s).

 

FD

Kiehl

Kihl: Ontronde vorm van D. Kühl: koel, rustig, onverschillig, onverstoorbaar. BN.

 

FD

Kiehm

zie Keim.

 

FD

Kiek

zie Kick(x).

 

FD

Kiekeman(s)

BerN van de poelier, pluimveehandelaar. Vgl. Kiekens. 16e e. Pieter Kiekeman, Waas (VAN G. VII,974).  

 

FD

kIeken

ou kuiken. ,,Poulet ». Profess. Marchand de volailles. Kie(c)k-, Kuyck-, Cuyck- -en(s). De Cuy-cke, Kuyckx, Cuyckx. Kiekeman. Nos 131, 164.

 

EV

Kieken(s)

cf. Kicken(s).

 

JG

Kieken(s)

Kiecken(s), Kicken(s), Kuiken, Kuyken(s), Kuyckens, Kuijken(s), Cuijkens, Cuyken(s), Cuyckens, Scuijkens, Keukens: Zndl. kieken, Ndl. kuiken. BerBN van de poelier, pluimveehandelaar. 1280 Wouterus Kiekin, Ip. (BEELE); 1298 Johannes Kiekin, Kales (GYSS. 1963).

 

FD

Kieken, van

FN in FV. PlN?

 

FD

Kiekepoos

zie Quiquempois.

 

FD

Kiekheben

Ndd. Kiekheben: kiek hâven. Ndd. heven, hâven, E. heaven: hemel. BN voor iemand die naar de hemel kijkt. Vgl. D. Sternldker, Himmelseher.

 

FD

Kiel

..Terre argileuse, glaiseuse ». Proven. de Ter Kiele, Van der Kiele, Van der Kelen. N° 240.

 

EV

Kiel

cf. Kilh.

 

JG

Kiel

Mnl. kidel, kedel: kiel, wijd en kort overkleed. BN naar het kledingstuk. 1301 Lambrecht Kidels son, Tg. (OGO); 1342 Kerstine Kidel, Tn. (C.BAERT); 1407 Jan Kiels lande, Bg. (SIOEN).

 

FD

Kiel, (van)

1. PlN Kiel (A). 1272 Reinerus de Kile de Herenthals = 1273 Reynerus de Kile, Aw. (V. LOON 140); 1340 Godefridus de Kile, Tnh. (VERS.). – 2. PlN Kiel (SH). Kielbaey: E. FN1669-99 Killebay, Oostende (Midd. 1949,461); 1663 Marten Kilbay, Dend.-Aw. (AP).

 

FD

Kieldonck, van

van Kildonck, Kilsdonck: PlN Keldonk (NB). 1385 Jan van Kylsdonc, Den Bosch (HB 489); 1584 Arnout van Kieldonck, Aw. (AB).

 

FD

Kielemans

Kiel(e)moes, zie Killemaes.

 

FD

Kielich

Ontronde vorm van D. Kulich < Oostduits-Slavisch Kulicke, afl. van Pools kula: bol of kulik, kulig: meeuw (NAUMANN).

 

FD

Kiemeneij

zie van Kemenade.

 

FD

Kiemmel

zie Kimmel.

 

FD

Kien, (de)

Adaptatie van Pic. Lekien: de Hond. 1219 Jehan le Kien, St-Q. (MORLET).

 

FD

Kiene(n)

zie Kenens.

 

FD

Kienzel

Kinc(z)el, Kinzl, Kienzle, -lé, Kintzele, -elé: Patr. D. dial. (Zwaben) ontronde vorm van Künzel, Kunzel, dim. van Kunz, Konrad.

 

FD

Kiep(e)

Kip(p), Kip(pe)s: 1. Mnl. kiepe: korf, mand, rugkorf. BerBN van de mandenvlechter. Vgl. De Kieper. 1395 Hinrik Kyp, Goslar (NN). – 2. Mnl. kip, kijp, Mnd. kip: pak of bundel huiden of vlas. BerBN. 1334 Henricus Kip, Hakendover; 1362

Johannes Kyp, Tn. (C.BAERT); 1351 Lambertus Kippen = 1360 L. Kippe, Mtr. (SKM).

 

FD

Kieper, de

de Kieber, (de) Kiper, Kippers, Kippes: Afl. van Mnl. kiepe: korf, mand. BerN van de mandenvlechter. Vgl. Corvers, Ndd. Kieper, Kiepenheuer. 1310 Hinrik Kiper, Stettin (NN);

1559 Hans Kippers, Neufi-Aw. (AP).

 

FD

Kier, van

zie van (de) Kier.

 

FD

Kiere, (de)

zie Lakiere.

 

FD

Kierens

cf. Keerens.

 

JG

Kierkels

zie Kirkels.

 

FD

Kierle

zie de Keerle.

 

FD

Kierme(e)r

-meyer, -maire, zie Kerkmeer.

 

FD

Kiermeer

Klermer. Peut-être anthrop. germ. : haut-ail. Killmer < gilo-mar (Först. 638).

 

JG

Kiers(z)

zie Kirsch(en).

 

FD

Kiersbilck, van

zie (van) Keersbilck.

 

FD

Kierszenbaum

zie Kirschenbaum.

 

FD

Kierszencweig

Joods-D. FN Kirschenzweig: kersentwijg.

 

FD

Kies

Kiesecoms. V. Keus.

 

EV

Kies

Kis(s), Ki(s)z: Verspreide D. PlN Kies: kiezelgrond. 1348 Peter Kies, EÊlingen (BRECH.).

 

FD

Kies

Kis, Kiss. Nom d’origine: Kies (= sol caillouteux), topon. ail. très répandu [FD].

 

JG

Kiesecoms

Kiesekoms. Nom d’origine: (Meensel-)Kiezegem (BrFl).

 

JG

Kiesecoms

Kiesekoms: PlN Kiezegem (VB). 1340 Henrici de Kisekeem = 1346 Henricus de Kiesekeem, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Kiesel

Ki(e)ssel, Kieszl, Kieselstein, Kis(s)elstein: BN Mhd. kisel: kiezelsteen, hagelsteen. Vgl. De Kezel.

 

FD

Kiesewetter

Kizeweter: BN voor iemand die het weer observeert, weerprofeet. D. kiesen: keuren.1310 Conrad Kieseweter, Görlitz (BRECH.).

 

FD

Kiesler

Kis(s)ler: Afl. van PlN Kies, Kiesel: kiezel. 1329 dictus Kiesseler, Ravensburg (BRECH.).

 

FD

Kiessling

Kisling: D. Kiesling, Mhd. kiselinc: kiezelsteen. Vgl. Kiesel, De Kezel.

 

FD

Kievit(s)

Kivit(s), Kiewi(e)t, -itt, -itz, de Kievitt, -ith, Kieft: BN naar de vogelnaam, de kieviet. Vgl. D. Ki(e)bitz. De vogel speelde een grote roi in het volksgeloof. 1280 Jute Kivits, Herderen (OGO); 1281 Willelmi Kevits, Pieté (HAES.); 1300 Heinrici

Kyevits,Tv.(BERDEN).

 

FD

Kiewit

..Vanneau ». Proven. L.D. (Hasselt et autres). Ki(e)vits.

 

EV

Kifer

Zie Kief(f)er.

 

FD

Kiggen

Kegge. Surnom d’ouvrier: moy. néerl. kigge, kegge ‘coin de fer’ [FD].

 

JG

Kiggen

Kegge: Mnl. kigge, kegge: ijzeren wig. BerBN. 1340 Maria dicta Kegghe, Tn. (C. BAERT); 1349 Egidius Kigge, Mtr. (SKM).

 

FD

Kignon

Peut-être surnom: moy. fr. quignon ‘morceau de pain (en forme de coin)’ FEW 2, 1533b; ou var. de Kinon (nom fréquent).

 

JG

Kignon

zie Quignon, Cagnon.

 

FD

Kihl

Zie Kiehl.

 

FD

Kijser, de

zie (de) Keizer.

 

FD

Kijvere, de

de Kyver(e): Adaptatie (met vertalingvan Iw.) van Pik. Laquièvre, Fr. Lachèvre: de geit. De reïnterpretatie ‘kij ver’ is te begrijpen via Pic. uitspr. kivre. 1609 Jacques le Chievre; 1630 Jacques de Quievre; 1645 Jacques le Chijvere; 1642 Jacques de Chiefvre; 1666 Jacques de Kyvere, Heule (RAK, med. J. Roelstraete).

 

FD

Kik

zie Kick(x).

 

FD

Kikin

zie Kinkin.

 

FD

Kikkert

Kickert: 1. PlN Kikkert (NH, ZH). – 2. BN naar de kikker. Vgl. de Puydt (MAR. 1999,14).

 

FD

Kil

Patr. Bakernaam? Of korte vorm van HN Kilianus. 1281 Gerardus Kille, Z (HAES.); 1300 Kille Wissen sone, Zierikzee (CG).

 

FD

Kil-

-and, -baert, -dol. Kil(l)- -een, -est(e). V. GIL.

 

EV

Kilb(a)ert

Misschien Obd. var. van Gilbert, metg/k- verscherping.

 

FD

Kildonck, van

zie van Kieldonck.

 

FD

Kilemoes

zie Killemaes.

 

FD

Kilen

cf. Kilh.

 

JG

Kilesse

Kelles, Kileste (forme hypercorrecte). 1780 «Stas Kilesse» BourgLiège, 1716 «terre Kilesse», topon. à Esneux; p.-ê. var. de *Ki-lus, latinisation de Kiel, hypocor. de Kilian.

 

JG

Kilesse

Kileste, Kelles: W. FN. Misschien W. adaptatie van D. Kilius = Kilian. 1780 Stas Kilesse, Luik (J.G.). Er is een Fr. FN Quilès.

 

FD

Kilh

Kill, Kiel, au génitif: Kilen, Killens. Hy­pocor. de Kilian; ou bien nom d’origine: Kiel (All).

 

JG

Kilians

Prénom Kilian, au génitif.

 

JG

Kilianus

Kilian(s), Killian: 1. De lexicograaf Cornelis van Kiel (Duffel ± 1530 – Aw. 1607) latiniseerde zijn naam tot Cornélius Kilianus Dufflaeus. – 2. Patr. HN Kilianus, van Keltische oorsprong. 1698 J. A. Kilian, Mainz (MUL VII).

 

FD

Kill

Killens, cf. Kilh.

 

JG

Killegem, van

zie van Kelegom.

 

FD

Killem, van

PlN Killem (FV). 1280 Catharina de Kilhem; 1378 Jan van Killeem, Ip. (BEELE).

 

FD

Killemaes

Kil(l)emoes, Kiel(e)moes: Uit Killemans, Kielemans. 1. BN. Afl. van kil: koud. 1293 Willem Killeman, Hulst (CG); 1392 Jan Killeman, Aw. (ANP). – 2. Afl. van PlN Kiel (A, SH). 1542 Bernardus Kielmannus, Dilsseldorf (MULIV). -3. Drager van een kiel. Vgl. Kiel. 1564/005 Kielmaes fs. Joos; 1580 Adriaen Kielmans fs. Joos, Oosterzele (LIBYENS).

 

FD

Killens

Zie Kellen(s).

 

FD

Killingbroeck

E. PlN Killingbrook?

 

FD

Kilsdonck

zie van Kieldonck.

 

FD

Kimesse

Kimmes, Kimmès, Kimus. Peut-être var. de Kimus, latinisation d’ail, dial. Keim ‘chaussée’ (Carnoy 284); cf. aussi Keymis.

 

JG

Kimmel

Kimel, Kiemmel: Ontronde vorm van D. Kùmmel: karwij, komijn (kruid). BN.

 

FD

Kimmenade, van (de)

zie van Kemenade.

 

FD

Kimmer

D. BerN van de kuiper. 146 e. Eggert Kymer,Hb.(DN).

 

FD

Kimmes

Kimesse, zie Keimes.

 

FD

Kimmlingen

PlN(RP).

 

FD

Kimpe

Kimpen, cf. Kemp(e).

 

JG

Kimpe(ns)

V. Kempen.

 

EV

Kimpe, (de)

Kimpen, zie Kemp.

 

FD

Kimpen, van der

zie (van (der)) Kempen.

 

FD

Kimpers

Kempeers. Dérivé du moy. néerl. kempen ‘lutter’.

 

JG

Kimpers

zie Kampers.

 

FD

Kimpinaire

Kimplaire, cf. Kempenaire.

 

JG

Kimpinaire

Kimplaire, zie Kempenaar(s).

 

FD

Kimps

cf. Kemp(e).

 

JG

Kimps

zie Kemp.

 

FD

Kimpter

zie Kempter.

 

FD

Kimus

cf. Kimesse.

 

JG

Kimus

V. WIL.

 

EV

Kimus

zie Keimes.

 

FD

Kimzeke

zie (van) Kemseke.

 

FD

Kin

Kin- -a(t), -able, -ard, -art. V. WID (Win).

 

EV

Kin

Kinne: 1. BN voor iemand met opvallende, uitstekende of scherpe kin. E. Chin(n). 1204 Everarth Chinne (LEYS1951); 1365 Kennebac, Huizingen (OSTYN). – 2. Mnl. kinne: verwante. Vgl. De Maech, E. Kinsman. 1450 Adriaen Kinnemene, Z (PARM.).

 

FD

Kin-

Thème tiré des dimin. fréquents: Florkin, Pietkin, Renkin, Wilkin, etc. « Simple: Kin: 1541 «Jehan de Kin» Bihain, 1753 «Elizabetha Theresia Kin» AnthrStHubert.

« Redoublement: Kinkin: 1585 «Jean Kin-kin» Lessive, 1657 «Jean Martin dict Kinkin» = «Jean Martin dict Quenquin», 1657 «Hu­bert Martin dict Quenquin» = 1691 «Hubert Quinquin» Durnal.

Dérivés: Kina, Kinat, Kinna, Klnard, Kinart, Kinnar, Kinnard, Kinnart, Kin-naer, Kinnaert (formes néerl.): 1289 «Ki-nars Ernekins» CensNamur, 1350 «Gerar Kinar» Moxhe, 1602-3 «Denis Kinart» Ter-riersNaraur. – Kinet, Kinnet: 1289 «li enfant Kinet de Namur», «Boudechons Kines» CensNamur, 1350 «Kinet Michelo» Latinne, 1472 «Watier Kinet» DénLaroche. – Kinon: 1425 «Johan Kinnon» CoutStavelot, 1431 «Kinon, fils Hennekot» Souxhon (Flémalle). – Kino, Kinot, Kinoo: 1269 «Johannes Kino» Tourinnes. – s.d. «commemoratio Ki-notte» ObitHuy. – Cf. aussi Kinay(e).

 

JG

Kinable

Kinaple, w. liég. Kinàve. 1667 «Nicolas Kinable» Liège [formes hypercor-rectes, où -able a été traité en wallon comme le suffixe -abilis] ; var. w. du suivant.

 

JG

Kinaple

-able, -abel: 1. FN in L en LU. Ndd. kienappel, D. Kienapfel: pijnappel. ±1600 Bastien Kinable, Luik (ISP). Ook Scand. FN Kienapel, Kinapel (PDB).- 2. De naam kan hypercorrect zijn voor Kinappe, aangezien -ape aïs -able werd opgevat.

 

FD

Kinappe

au génitif: Kinapen, -appen, Kina-penne (forme francisée). Surnom: moy. néerl. cnape, néerl. knaab ‘garçon’, ail. Knabe; cf. aussi Knaepen.

 

JG

Kinappe(n)

Kinapen(ne), Kinaupenne: 1.Verwaalsing van Knapen. 1275 Ernoul Quenape, Zarlardinge (VR 8or°). – 2. Evtl. door W. pl/p-reductie < Kinaple.

 

FD

Kinar(d)

cf. Kin-.

 

JG

Kinard

-art, -aert, -an, -at, -a(s), Kinnard, -ar(t), -aer(t), -ear, -aes, -a, Quinard, -art, -a(t), Quinna, Quenard: Patr. Afl. van Jacquin of een dim. op -kin (-quin) zoals Florquin, Josquin, Rasquin (RENARD 237). 1289 Kinars Ernekins, Namen (J.G.); 146 e. Anne Kinar, Luik (BODY); 1569 Charles Kina, Aw. (AP). – Lit.: L. VAN EECKHOUDT, De namen Kinnaerten Kinnaer. Oost-Bmbant 1985,99-100.

 

FD

Kinaupenne

zie Kinappen.

 

FD

Kinaux

Kinay, zie Quinaut.

 

FD

Kinay

Kinaye, Kinaij, w. liég. Kinaye. 1631 «Giele Kinaie» Huy; surnom: w. kinaye ‘bâ­tonnet’ (jeu) DL 533b; ou bien dérivé en -aille du thème Kin-.

 

JG

Kinc(z)el

zie Kienzel.

 

FD

Kinck

zie Kinker.

 

FD

kind

..Enfant ». 1. Car. mor. Homme enfantin. Kindt. ‘t Kint. Kinsch, Kintz. N05 277, 278. — 2. Situa­tion famil. De Kindere, ,,Les enfants (d’une personnalité). Kindekens, ,,Les enfants jeunets ». N° 128. Kindermans, ,,L’H. aux (nom­breux) enfants ». — 3. Firme com­merciale : La maison des enfants, par opposition à celle des parents. DE Kindere, Van der Kindere.

 

EV

Kind, (de)

Kindt(s), zie Kint(s).

 

FD

Kindekens

Kindgen, Kintgen, Kentjens: BN Dim. van Kind. Mnl. kindekin was ook een maat, een vaatje, ton. 1300 Sigeri Kindekin, Ktr. (DEBR. 1980); 1369 Calle Meuwels dit Kindekins, Ktr. (DEBR. 2000).

 

FD

Kinder(en), de

de Kindere, (de) Kinders, Kinder, Derkindere(n), (van) der Kindere(n), van de Kinderen, Verkinderfe(n)), Verkindre, Verkindferjt, Verky ndere(n), Verky ndt, Verka inder(e): Derkindere(n) is een gen. mv.: van de kinderen. Vgl. Fr. Desenfan(t)s, Lesenfants, Auxenfans. 136 e. Aleydis Puerorum, Anderlecht; 1279 Henricus Filiorum = 1280 Henricus der Kinderen, Steenokkerzeel (LIND. 1947); 1285 Jan der Kindre, Aw. (HB 30); 1368 Jan der Kinderen, Tnh. (VERB.); 1391 Janne vander Kindert; 1428 Heinric vander Kindren, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Kinderman

au génitif: Kindermans. Nom de profession: moy. néerl. kinderman ‘maître-accoucheur’; ou bien dérivé en -mon de Van der Kinderen, Derkinderen [FD].

 

JG

Kindermans

Kindermann: Afl. van de vorige FN. 1422 Trice Kindermans, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Kindt

Kint, Kyndt, au génitif: Kinds, Kindts, Kints.  1289 «Jehans li Kint» DettesYpres; moy. néerl. kint, all. Kind ‘enfant’.

 

JG

Kinet

cf. Kin-.

 

JG

Kinet

Kinnet, Quinet, -ez: Patr. Verkort uit Jacquinet, Frankinet, Rasquinet enz. Vgl. Kinard. 1289 Kinet de Namur (J. G.); 1340 Arnoldi dicti Kynet, Tn. (C. BAERT); 1472 Watier Kinet, Laroche (J.G.).

 

FD

King

E. FN King: Koning.

 

FD

Kingen

cf. Kengen

JG

Kingen

zie Kengen.

 

FD

Kinget

Kinjet, zie Coigne.

 

FD

Kinif

Quinif. Surnom : moy. fr. quenif  ‘petit couteau’, fr. canif‘ FEW 2, 802b, cf. Canivet.

 

JG

Kinif

ziedeKnijf.

 

FD

Kinique

Surnom: w. (Charleroi, Centre) kinike ‘bille en  terre cuite, petite boule ronde; testicule; etc.’ (cf. BTD 20, 1946,270-2) FEW 16, 338a. Sur ce terme wallon et sur sainte Kinique, cf. aussi L. Remacle, DW 8-9,1981,

263-6.

 

JG

Kinique(s)

W. kinike: balletje, teelbal (J.G.). BN. Vgl. Cloet.

 

FD

Kinjo

zie Caignau, Cagnon.

 

FD

Kinkartz

Kickartz, Kinker, Kinck: Afl. van Mnl. quinken: zich snel bewegen, op en neer gaan, flikkeren, schitteren. Vgl. Quinke. 1303 Woutre den Quinkre, Bg. (VERKEST); 1398 Hannekinde Quinkere, Willem de Kinkele, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Kinkin

cf. Kin-.

 

JG

Kinkin

Kikin: Patr. Dubbel dim.-suffix -kin. Dus vleivorm van een vleivorm op -kin, zoals Florkin, Raskin enz. Vgl. Kinet. 1585 Jean Kinkin, Lessive (HERB.).

 

FD

Kinn-

-art, -at, -en, -et, -o(o), -on. V. WID (Win).

 

EV

Kinnar(d)

-a(rt), -aer(t), -ear, -aes, zie Kinard.

 

FD

Kinne

zie Kin.

 

FD

Kinne, de

zie Duchêne.

 

FD

Kinne, van

zie van Kenne.

 

FD

Kinnen

cf. Kenens.

 

JG

Kinnen

zie Kenens.

 

FD

Kinnet

zie Kinet.

 

FD

Kinnie

zie Coigne.

 

FD

Kinon

Kinot, cf. Kin-.

 

JG

Kinon

Quinon, Qui(n)gnon, Kignon: Patr. Afl. van dim. op -kin

(-quin), b.v. Florkin, Renkin, Wilkin; of korte vorm van b.v. Jacquinon, Hackinon. 1334 Bodechons Quignons, Marneffe (HERE.); 1351 Christianus Kynon, Mtr. (SKM); 1431 Kinon fils Hennekot, Flémalle (HERB.). Voor Quignon, vgl. Quinet = Quignet (Midd. 1965,222).

 

FD

Kinot

Kinots, Kino(o), Quinot: 1. Patr. Vleivorm van Jacquin of een ander -kin-quin-dim., zoals Florquin, Josquin enz. (RENARD 237). 1386 Guillaume Quinot, Beaune (MARCHAI); 1387 Guillaume Kynot, Kemexhe (ISP); 1547 Wilh. Kynnoy, 1566 Georgius Kynno, Lv. (CALUW. 2000). Quinot kan ook een spelling zijn voor Quinaut, met zelfde betekenis. – 2. In de Westhoek wordt Kino(o) evenwel met scherp-lange o uitgesproken, zodat de naam er een adaptatie kan zijn van Quesnoy (zie i.v.). 1513 Joos Kennoit, Danneel Kennoot, Wervik (med.); 1482 Jan Kennoit; 1584 Caerel Quinoet, Grevelingen; 1669 Jacob Quenoe, Haringe; 1697 Marie Kenno, Pollinkhove; Jacob Queno, Proven. – Lit.: W. BEELE, Defamilienaam Kino(o). VS1998, 207-208.

 

FD

Kins

zie Kint(s).

 

FD

Kinsabel

-bil, zie Quinzebilles.

 

FD

Kinsabil

Keynsabyl. 1717 «Joseph Quinzabil» Douai,   1764  «Karel  Kinsabil/ Quinzbil» Moere; surnom: quinze billes (= pièces de

monnaie). – Bibliogr. : F. Debrabandere, De FN Kinsabil-Key(n)sabyl, VISt 25, 1990,360.

 

JG

Kinsbergen

PlN 1391 Kinsberghe bij Dalfsen (OIJ) (HEKKET). 1676 Kinsbergen, Zwolle (PDB).

 

FD

Kinsbergen

Proven. Keienbergen, ,,Colline aux cailloux ».

 

EV

Kinsch

Wellicht spelling voor Kins = Kints.

 

FD

Kinschot, van den

Kinschots: PlN Kinschot in Tnh. en Hoogstraten (A). 1340 Henr. de Kinscot; 1368 Theeus van Kinschot, Tnh. (HELSEN 1978; VERB.).

 

FD

Kinsinger

zie Kuntziger.

 

FD

Kinsman

Mnl. kinne: verwant. Vgl. E. kinsman. 1321 Bellini Kinsmans, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Kinsoen

zie Quinchon.

 

FD

Kinsy

PlN Quincy (o.m. Meuse, Seine-et-Marne, Aisne)?

 

FD

Kinsy

Probabl. var. des NF Quensier, Quansiet, cf. aussi Cansier et Kensière.

 

JG

Kint(h)aert

zie Quintart.

 

FD

Kint(s)

cf. Kindt.

 

JG

Kint(s)

Kins, Kyns, Kin(d)t, ‘T Kin(d)t, ‘t-, t’-, de Kind(t), Kinds, Kintz, Kindt(s), D’Kindt, (de) Kyndt, de Kijndt, Kynds: Mnl. kint: kind; jong ridder; knecht, dienaar. 1169 Volpreht Kind, U (GYSS. 1999′); 1284 Willelmus dictus Puer, Ktr. (DEBR. 1980); 1349 Jhan Tkint, Ktr. (DEBR. 1971).

 

FD

Kintgen

zie Kindekens.

 

FD

Kintz

1. Zie Kints. – 2. Patr. D. Kinz, ontrond < Kunz, Kûnz < Konrad.

 

FD

Kintzele

Kinzl, zie Kienzel.

 

FD

Kintziger

Kin(t)zinger, zie Kuntziger.

 

FD

Kinzet

Car. mor. Kindsheid, ,,Gâtisme ».

 

EV

Kip

au génitif: Kips. 17e s. «Théodore Kips» Hasselt [avec armes parlantes: poulets], 1675 «François Kips» BourgNamur, 1685 «Feuillen Kips» vicaire d’Auvelais; surnom: néerl.bkip   ‘poulet’   plutôt  que  moy.  néerl. kip ‘trébuchet, cep’, cf. Knipp.

 

JG

Kip(p)

Kip(pe)s, zie Kiepe.

 

FD

Kiper

Var. de Keper(s)?

 

JG

Kiper, (de)

zie de Kieper.

 

FD

Kipgen

Rijnlands dim. van Kip(p) (zie Kiepe) of van Mnd. kipp: punt, tip (b.v. van muts, vandaar vaak veldnaam).

 

FD

Kippe(r)s

zie de Kieper.

 

FD

Kippenberger

Limburgse of Nederrijnse PlN? 1521 Warnerus filius Johannis Kippenberch de Venloe

(MULIII).

 

FD

Kips

Profess. Kip, ..Poulet ». N. de marchand de volailles ou d’éleveur. Nos 131, 164.

 

EV

Kiraly

Hongaarse afl. van Pools Krol: koning < Karol, d.i. Karel de Grote.

 

FD

Kirbach

Kirpag: PlN < Kirchbach (NRW, S, BEI).

 

FD

Kirberg(er)

PlN Kirberg (HS).

 

FD

Kirbis(ch)

Ontrond < D. Kiirbis: pompoen. BerBN.

 

FD

Kirch

D. PlN Kirche: kerk. Of hypercorrect voor Kirsch?

 

FD

Kirch

Surnom ou nom de résidence: all. Kirche ‘église’.

 

JG

Kirchberger

Verspreide D. PlN Kirchberg.

 

FD

Kirchen(s)

Verspreide PlN Kirchen (BW, RP) < Kirchheim. 1411 Joh. Kirchen = 1400 Joh. von Kirchheim(BRECH.).

 

FD

Kirchenstein

zie Kirschstein.

 

FD

Kirchhof

Nom de résidence:  all. Kirckhof ‘cimetière’; cf. Kerckhof.

 

JG

Kirchhof(f)

Kirchhofer, -höfer: D. Kirchhof: kerkhof. PlN.

 

FD

Kirchman

Surnom all. homme d’église.

 

JG

Kirchman(n)

Pendant van Kerkman(s).

 

FD

Kirchner

D. BerN < Mhd. kirchenaere: koster. Vgl. Kerkeneers.

 

FD

Kirchopff

Kirkhove. V. Kerkhof.

 

EV

Kircove

Kirkhove, Kirkove, cf. Kerckhof.

 

JG

Kircove

zie van (de) Kerkhof.

 

FD

Kirens

zie Kern.

 

FD

Kirfel

zie Kirvel.

 

FD

Kirk(h)ove

zie van (de) Kerkhof.

 

FD

Kirkels

Kierkels: PlN Kirkel (SL). 1419 Anshelm Kirckeler, Straatsburg (BRECH.).

 

FD

Kirkland

Kirtland, Kertland: PlN Kirkland. 1196 Michael de Kerkeland (REANEY).

 

FD

Kirkpatrick

Kerk genoemd naar de H. Patrick.

 

FD

Kirpag

zie Kirbach.

 

FD

Kirs(ch)stein

Kirchenstein: 1. Patr. Réïnterpretatie van Kirsten, Kersten (DN). – 2. BN Kirschenstein: kersenpit. 1663 Martinus Crispinus Kiersensteijn, Polonus (MUL VI). Vgl. Kryksztein.

 

FD

Kirsch

Proven. 1. ,,Eglise ». (N. allem.). — 2. Altér. de Guirsch (Loc).

 

EV

Kirsch

Surnom: all. Kirsche ‘cerise’; ou bien var. de Kirch.

 

JG

Kirsch(en)

Kirsz, Kiers(z): D. BN Kirsche: kers. Vgl. Kers. Maar verwarring met Kirch(en) is in het Rijnland niet uitgesloten.

 

FD

Kirsch(en)baum

Kirsz(en)-, Kierszen-, Kirz-, Kerschen-, Kerschbaumer: D. FN Kirschbaum. Vgl. Kerseboom.

 

FD

Kirschfink

-vin(c)k, -winck, Kirsfinck: 1. BN naar de

kersvink: groenling, vlasvink. – 2. BRECH.

noemt in N.-W.-Duitsland Kirchvink: kerkvink,

BN voor iemand die een kerkelijke prébende heeft. 1488 Anton Kirchfogel (provenier in) Kuppenheim, Baden.

 

FD

Kirschke

Réïnterpretatie en metathesis van Krischke, dim. van Krischan, Christian. Vgl.

Kerstgens, Kerskens.

 

FD

Kirschner

Kirszner: 1. Rijnlandse uitspr. van Kirchner. – 2. Ontrond < Kürschner: bontwerker, pelswerker. 1750 Martinus Kirsner, BEI-Aw. (AP).

 

FD

Kirste(i)n

Kirscht(en): Patr. VN Christianus.

 

FD

Kirsz-

zie Kirsch-.

 

FD

Kirt(h)

Kirten: Patr. Ontrond < Kurt, Kürten: Konrad.

 

FD

Kirtland

zie Kirkland.

 

FD

Kirvel

Kirfel: Wellicht Mhd., Ndl. kervel. BN.

 

FD

Kirzbaum

zie Kirschenbaum.

 

FD

Kis

cf. Kies.

 

JG

Kis(s)

zie Kies.

 

FD

Kis(s)ler

zie Kiesler.

 

FD

Kis(t)ner

D. BerN van de kisten-, kastenmaker. 1546 Baltasar Kisseneer, BEI-Aw. (AP).

 

FD

Kisbilck

Kisbulck, zie (van) Keersbilck.

 

FD

Kiselstein,

Kisselstein. Surnom : all. Kieselstein ‘caillou’.

 

JG

Kisling

zie Kiessling.

 

FD

Kisner

zie Kistner.

 

FD

Kiss,

cf. Kies.

 

JG

Kissel

Kis(s)elstein, zie Kiesel.

 

FD

Kissel

Proven. 1. Kiezel, ,,Route asphaltée ». N° 229. — 2. Kessel (Loc).

 

EV

Kissembeek

zie (van) Kersebeeck.

 

FD

Kissen:

Wsch. var. van Kessen.

 

FD

Kist(e)

BerBN van de kistenmaker. ±1240 Heyla Kyste, Dk. (SCHMID); 1340 Godefridus dictus Kiste, Tn. (C.BAERT). Vgl. Soikin metter Kisten, Waasmunster (FLW).

 

FD

Kiste(n)maekers

Profess. Fabric. de caisses ou de cercueils. N° 183.

 

EV

Kiste(n)maker

Kistemaeckers: BerN van de kistenmaker, timmerman, meubelmaker. 1346 Dyonisium dictum Kistemakere, Bs. (PEENE

1949).

 

FD

Kisteman(n)

Kisterman: D. BerN van de kistenmaker. 1175 Wolbero Kistman, Keulen (BRECH.).

 

FD

Kisteman, 

Kistemann,   Kisterman. Nom de profession: composé d’ail. Kiste ‘caisse’et de -man, donc fabricant de caisses, menuisier.

 

JG

Kistenborgh

Wsch. een Hollandse PlN. 1658

Laurentius Kistenberch, Medemblik; 1664

Joannes de Kistenburch, Alkmaar (MUL VI).

 

FD

Kistenkas

BerBN voor een kistenmaker.

 

FD

Kisters

1. BerN van de kistenmaker. Vgl. Kistenmaker. – 2. Var. van Kesters.

 

FD

Kistiaens

zie Christiaan(s).

 

FD

Kisz

zie Kies.

 

FD

Kits

Patr. Gen. van een bakernaam. Vgl. Kitzen. 1381 relicta Jan Kijts, Ossenisse (RAK).

 

FD

Kitslaar

Wellicht adaptatie van D. Kitzler, Kitschler, afl. van Kitschold, Kitzo = Christian (DN).

 

FD

Kittel

D. BN Kittel: kiel, overkleed? Vgl. Kiel.

 

FD

Kittel.

Surnom: all Kittel ‘(homme en) sarrau’.

 

JG

Kittner

zie Küttner.

 

FD

Kitzen

Patr. D. VN. 1283 Kizzinus de Bodelshofen, Nürtingen (BRECH.).

 

FD

Kivers,

cf. Kevers.

 

JG

Kiveryn

zie Quévrain.

 

FD

Kivit(s)

Zie Kievit(s).

 

FD

Kivits

V. Kiewit.

 

EV

Kivy

zie Dequévy.

 

FD

Kix

zie Kickx.

 

FD

Kiz

zie Kies.

 

FD

Kizeweter

zie Kiesewetter.

 

FD

Klaaijsen

Klaeysen, zie Claeys.

 

FD

Klaar

zie Clara.

 

FD

Klaas(en)

Klaasse(n), Klaes, -sen(s), zie Claes.

 

FD

Klaase,  

Klaese, Klaus, au génitif: Klaesen, Klaessen,  Klassen. Hypocor. (néerl. KJaes, all. Klaus, d’où NF w. Close) de Nicolas; cf. Kleis, Kloos.

 

JG

Klaerchen

Klârgen: Metr. Dim. van HN Clara. Vgl.

1398 Claerkin Slanghen, Dentergem (DEBR. 1970).

 

FD

Klaf(f )ert

zie Klapper(t).

 

FD

Klagsbald

Vervorming van PlN Glaswald(BW)?

 

FD

Klai

Klais(s), zie Claeys.

 

FD

Klaik(l)ens

zie Claikens.

 

FD

Klaikens

Klaiklens,   Kleykens,   Klykens. Dimin. soit de Klai (= Nicolas), soit de néerl. klein ‘petit’ (alors réduction de *Kleinkens).

 

JG

Klainbaum

D. Kleinbaum: kleine boom.

 

FD

Klaine(r)

zie Kleiner.

 

FD

Klais(s)

zie Claeys.

 

FD

Klajman

zie Claeisman.

 

FD

Klajnfeld

zie Kleinfeld.

 

FD

Klajnhendler

BN en Patr. D. Kleinhendl: klein Jantje. Vgl. Kleinjans, D. Kleinhendlin, Kleinhenne, -hensel.

 

FD

Klak

Zie Klec(ker).

 

FD

Klammer(s)

Patr. Ndd. VN Clamer. 1489 Klamer von dem Busch (BRECH.).

 

FD

Klanderud

PlN in Eldskog Vinger (Noorwegen).

 

FD

Klant

zie Calant.

 

FD

klap. I

,,Rabat, Visière ». 1. Particu­larité vestimentaire. Klep (Diminu­tif). Clepkens. N° 266. — 2. Pro­fess. Fabric. ou marchand de rabats, de visières. — II. ,,Clapotis ». Pro­ven. Clapdorp. ,,Village du cla­potis ».

 

EV

Klapdoor

Ndd. Klapdor: klapdeur in afsluiting (NN).

 

FD

Klapdorp, van

(van) Clapdorp, van Clapdurp: PlN Klapdorp, oude naam van Sint-Pauwels (0V). 1186 Arnoldus Clapdorp, Aw. (OSM); 1325 Heinric van Clapedorp, Kemseke (FLW).

 

FD

Klaperzon

D. Klapperzahn. BN voor iemand die klappertandt. 1330 Berth. Clapperzan, Worms (BRECH.).

 

FD

Klapholz

Hd. vorm van Ndd. Klapholt, Mnl. claphout: stuk gekloofd eikenhout, eikenhouten plank. BerBN, wellicht van de duigenklover. 1597 Thomas Klapholt, Flensburg (NN). Vgl. Claphouwer(s).

 

FD

Klapper(t)

Klaf(f)ert, Kleffert, Klefer: Mnl., Ndd. klapper, Hd. Klaffert: babbelaar, kletser, kwaadspreker. Vgl. Clappaert. 1293 Willelmus Clappere, Kales (GYSS. 1963); 1350 Johanni dicto Clapre,Mech.(OARI).

 

FD

Klaps

Klapp: 1. BN voor een prater, babbelaar. Mnl. en Zndl. klap: gepraat. Vgl. Klappert. – 2. BN voor iemand die met een klap of klepper rondloopt? Melaatsen moesten hun komst aankondigen met een ratel. 1374 Nout Claps porte = Nout Clappe toehoert, Aw. (VLOEB.).

 

FD

Klar(e)

zie Clara.

 

FD

Klarenbeek

Clarebeeck: PlN (G).

 

FD

Klares

Patr. Rijnlandse vorm van Lat. HN Hilarius,

 

FD

Klarfeld

D. PlN.

 

FD

Klärgen

zie Klaerchen.

 

FD

Klasen(s)

Klassen, zie Claes.

 

FD

Klatt(e)

Ndd. BN voor iemand met borstelig haar, een klattenkopp (NN).

 

FD

Klauer

Klaüer,  Klauwer. Soit surnom: all. Klauer, néerl. klauwer ‘celui qui griffe’, soit dérivé de Klau (Nicolas) [autres origines encore dans Brech., 47].

 

JG

Klauer

Klauwer: D. BN Klauer: stier.

 

FD

Klauner

Klauener < PlN Klauen (NS).

 

FD

Klaurens

zie Clara.

 

FD

Klaus

zie Claus.

 

FD

Klaus(e)ner

1. D. BN voor een kluizenaar. – 2. Naar de woonplaats aan een Klause: kluis. PlN Clausen (Zuid-Tirol). 1763 Heinr. Clusner zu Clausen (BRECH.).

 

FD

Klausing

Patr. Afl. van VN Klaus. 1588 Greta Clausinck, Munster (BRECH.). Dirk Klausing vanaf 1815 in Oostende, is afkomstig van Rotterdam (PDB).

 

FD

Klauwens

zie Claus.

 

FD

Klaver

BN naar de klaver. Naar de woonplaats bij een klaverwei of voor de klaverteler (D. Kleebauer). Of naar hetbijgeloof aan het gelukbrengende klaverblad (D. Kleeblatt). Vgl. nog Claevermans, D. Klee.

 

FD

Klaveren, van

PlN Clavere in Wimille (PdC). Er zijn heel wat PlNn met Klaver. 1250 Willin Claverhil, Ettelgem(DFVII).

 

FD

Klawitter

Litouws-Oost-Pruisische FN. Afl. van PlN klava: esdoorn (DN) of Patr. Klawa < Nikolaus (BRECH.)?

 

FD

Klawuhn

Klawunn, Klawon(n): Patr. Litouwse afl. van VN Nikolaus (BRECH.).

 

FD

Klaye

Peut-être hypocor. néerl. de Nicolas; cf. Klaikens, etc.

 

JG

Klaye

zie Claeys.

 

FD

Klaykens

zie Claikens.

 

FD

Klaysen

zie Claeys.

 

FD

Kleber

Kléber(t), Kliber: 1. Var. van D. Klaiber: metselaar. BerN. 1429 Peter Kleber, Isny (BRECH.). – 2. Verhoogduitste vorm van Klever (Vgl. beben/beven) < PlN Kleve: Kleef (Nederrijn).

 

FD

Klec(ker)

Kleker, Klak: PlN Kleck, Mhd. Mac: spleet, kloof (BRECH.).

 

FD

Klee

1. D. Klee: klaver. Vgl. Klaver. – 2. Patr. Klee < Klewe/Clewi < HN Nikolaus (BRECH.).

 

FD

Kleeblatt

BN naar het bijgeloof aan het klaverblad. 1471 Caspar Kleblat, Breslau (BRECH.).

 

FD

kleed

,,Vêtement ». Profess. Tailleur ou marchand de vêtements. Kleer-, Cleir- -en(s). Clere)r(e)mans. N° 158.

 

EV

Kleef, (van)

(van) Cleef, van Cleve(n), Cleven, van Clève, van Clef(f), Kleve, Vercleven: PlN Kleef/Kleve aan de Nederrijn (NRW). 1407 Victor van Cleve, Bg. (SIOEN).

 

FD

Kleefeld:

Verspreide D. PlN Kleefeld: klaverveld;

vaak verward met Kleifeld: kleiveld. 1444 Hans

Kleveldt, Landshut (BRECH.).

 

FD

kleem

,,Argile ». Proven. ou Profess. Clemm(en), Klem. (Van) Cleem–poel, -putte. Homme originaire d’un endroit ainsi dénommé (,,Argilière ») ou exploitant d’argilière. Nos 240, 172.

 

EV

Kleemann

1. Afl. van Klee 1. Vgl. Claevermans. – 2. Afl. van Klee 2. – 3. Var. van Clément. Vgl. Clemans, zie Clemens.

 

FD

Kleemput, van

zie Cleemput.

 

FD

Kleen

zie Klein.

 

FD

Kleer

Kleeren(s), zie Clara.

 

FD

Kleer(e)koper

BerN van de opkoper van oude kleren. 1281 Clais de Cleetcopre; 1270-91 Clais de Cledercopere, Cent (CG).

 

FD

Kleer, de

zie Clara.

 

FD

Kleerbaut

zie Claerbout.

 

FD

Kleerens

V. Kleed et CLAR.

 

EV

Kleerma(e)(c)ker, de

de Cleermae(c)ker: BerN van de kleermaker. 1300 Kerstiaens Cleedermakers, Tv. (BERDEN).

 

FD

Klees

Altér. de Clays. V. Nicolas.

 

EV

Klees

zie Claes.

 

FD

Kleffert

Klefer, zie Klappert.

 

FD

klei

Proven. Kleinberger. D’un en­droit nommé Kleienberg, ,,Colline glaiseuse ». Kleyenberg, (Dép. Tollembeek). Van der Cleyn.

 

EV

Kleibrink

Ndd. PlN open ruimte, plein met klei.

 

FD

Kleij

Kley(en)s, zie Claeys.

 

FD

Kleij(n), van der

zie van der Cleynen.

 

FD

Kleijkens

Kleykens, zie Claikens.

 

FD

Kleijkers

zie Kleikens.

 

FD

Kleikens

zie Claikens.

 

FD

Kleikers

Kleijkers: Vervorming van Kleikens.

 

FD

Klein

Kleins, Kleine, Kleyn, Klijn, Kleijn(e), de Klein(e), de Kleijn, de Kleyn, (de) Clein, de Cleyn, Clayn, Kleen, Cleen, de Cleen(e), Clens, (de) Klyn: 1. BN naar de kleine gestalte. Vgl. Fr. Petit. 1638 Agustina Cleens, Sérielle (MAR.). – 2. Zie ook Klyn.

 

FD

klein

ou kleen. ,,Petit ». 1. Avec des N. de pers. : Car. phys. Kl(e)yn(en). Kley-, Clay- -kens. DE Cleene, Kleinerma(n)n(s). ,,Petit homme ». N° 253. — 2. N. de relation famil. De Clynsen. De kleinzoon, ,,Le petit-fils (successeur du grand-père dans les affaires) ». N° 128.

 

EV

Klein

w. (Bastogne) Klin.n ‘  Kleine,   Kleyn, Klyn, au génitif: Kleinen, Klenen, Klénen, Kleynen, Klynens. Surnom: all. klein ‘petit’ (en Wallonie), néerl. klein (en Flandre).

 

JG

Kleinbard:

BN Kein + VN Bart. Vgl. D. Kleinbrecht.

 

FD

Kleinberg,

Kleineberg, Klejnberg, Clemberck, Clénebert: PlN Kleine Berg. Kleinberg (BEI).

 

FD

Kleinblatt

Wellicht reïnterpretatie van Kleeblatt.

 

FD

Kleinbongartz

PlN Kleine Boomgaard.

 

FD

Kleindopp

PlN Kleindorp (NL, G).

 

FD

Kleinen

zie Clijnen.

 

FD

Kleinenbreugel

van Kleynenbruegel, van Cley(n)enbreugel, van Cleynenbrugel, van Cleijnenbreugel: PlN Kleine-Brogel (L).

 

FD

Kleiner

Klaine(r), -es, Klen(n)er, Cleners, Klenes, Cleenders, Klin(d)er: BN voor de kleinere. Kleiner kan ook D. verbogen vorm zijn van klein. Vgl. Klein. 1454 Willem der Clyener, St.-Tr. (GHYSEN); 1356 Willem die Clinere, Lv. (ICKX).

 

FD

Kleinerman

Kleinermann, Kleinermans. Sur­nom : homme plus petit, de moindre importance.

 

JG

Kleinerman(n)(s)

zie Kleinmann.

 

FD

Kleinert

zie Kleynnaert.

 

FD

Kleinfeld

Klajnfeld: D. PlN Kleinfeld (BEI, MV). 1648 Daniel Kleinfeld, Dantsig (BRECH.).

 

FD

Kleinhout

PlN Klein Hout: klein bos? Of reïnterpretatie van Kleinod?

 

FD

Kleinjan(s)

Kleijnjans, Kleynjans, Clenjans, Cleynhens, Cl(e)ijnhens, Clynhens, Clynans: BN voor een kleine Jan. 1340 Johannis Parvi = Kleinjan; 1370 Rixonem Cleynjans, Oorbeek (C. BAERT); 1385 Johannis dicti Cleynhennen=Johannes Cleynjohans = Johannis dicti Cleynjans, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Kleinkenberg

Klinkenberg. Nom d’origine: notamment Klinkenberg, à Lienden (Gueldre).

 

JG

Kleinkenberg

zie Klinkenberg.

 

FD

Kleinman

Kleinerman(s), -mann(s), Kleman(s), -mann, Cleymans, Clynmans, Clijmans, Clyman(s): Kleinman, BN voor een kleine (man). 1310 Johannes Cleynman, Mtr. (SKM).

 

FD

Kleinod

D. BN Kleinod: kleinood, juweel. 1325 Wigand Kleynod, Wetzlar (DN); 1430 Diederick Cleynoot, Den Bosch (PARM.).

 

FD

Kleinpeter

BN Kleine Peter.

 

FD

Kleinplatz

Kleinplac: PlN.

 

FD

Kleinpoort

FN in FV. Ongetwijfeld een verhaspeling. Van Clinckspoor?

 

FD

Kleins

zie Klein.

 

FD

Kleinschmi{d)t

-schmiede: D. BerN van dekleinsmid, slotenmaker. 1135 HuprechtCleinsmit, Keulen (BRECH.); 1281 Joris Clensmit,

Ip. (BEELE).

 

FD

Kleinschmidt

Nom de profession: all. Kleinschmied  ‘taillandier’.

 

JG

Kleinsimon

BN Kleine Simon. Vgl. Kleinheinz, Kleinhans.

 

FD

Kleinsorg(e)

BN voor iemand met weinig zorgen, een onbezorgd man. Vgl. Sorgeloos, Ohnsorg.

 

FD

Kleinstück

Wsch. syn. met Kleinod.

 

FD

Kleintjens

zie Clynkens.

 

FD

Kleinveld

Klynveld: PlN Klein Veld. Vgl. Kleinfeld.

 

FD

Kleipas

D. EN en PlN Kleinpass: kleine doorgang.

 

FD

Kleiren

zie Clara.

 

FD

Kleis

Var. de Klaus; cf. Klaase.

 

JG

Kleis(s)

Kleisz, zie Claeys.

 

FD

Klej

zie Claeys.

 

FD

Klejnberg

zie Kleinberg.

 

FD

Klek(er)

Zie Klecker.

 

FD

Klels

Luxemburgse EN. Wellicht metathesis van Klesl, dim. van Nikolaus.

 

FD

Klem

,,Piège, Traquenard ». Car. mor. Homme incidieux. Klemm. Clem-men. — 2. V. Kleem.

 

EV

Kleman(s)

-ann, zie Kleinmann, Clemmans, Clemens.

 

FD

Klemen

zie Clemmen.

 

FD

Klemens

-ent, zie Clemens.

 

FD

Klemm

Hypocor. germ. de Clemens, Klemens (= Clément).

 

JG

Klemm(e)

Klemming: Patr. Korte vorm en afl. van

VN Clemens. 1394 Clem Kramer, Kempten; 1160

Sigardus Clem, Regensburg; 1294 Cuonr. dictus

Clemming, Schirrhein (BRECH.).

 

FD

Klemput, van

zie Cleemput.

 

FD

Klenen

zie Clijnen.

 

FD

Klener

zie Kleiner.

 

FD

Klenes

zie Kleiner.

 

FD

Klengtssens

zie Clynkens.

 

FD

Klenkenberg

zie Klinkenberg.

 

FD

Klenner

zie Kleiner.

 

FD

Klep

V. Klap.

 

EV

Klep(pe)

zie Cleppe.

 

FD

Klepfisch

D. Kleefïsch < Clevisch, afl. van PlN Kleve (NRW).

 

FD

Klepper

Klipper(t), Cleppert: 1. BN voor iemand die kleppert, klappert; of BerN van de klepper, die de klok klept, klokluider. 1305 Johannis dicti Cleppere, Lv. (OATII); 1370 Art den Cleppere, Tn. (C.BAERT). – 2. Mnl. clepper, clipper:

muntnaam. – 3. Var. van Klapper(t), blijkens Mnl. clapper = clepper.

 

FD

Klepper

Surnom: néerl. klepper ‘gourdin’ ou all. Klepper ‘cheval de selle, bidet’.

 

JG

Klepzig

PlN (BB, SA).

 

FD

Kler(en)

zie Clara.

 

FD

Klerck, de

de Klerc(q), Klerck(q), zie de Clerck.

 

FD

Klerdan

cf. Clerdent.

 

JG

Klerdan

zie Clerdent.

 

FD

Klere

au génitif: Kleeren,  Kleren.  Prénom germ. fera. Clara (= Claire).

 

JG

Klerer

D. BerN van de bleker, ook vervaardiger van stijfsel (voor de was) (BRECH.).

 

FD

klerk

..Employé aux écritures, Secré­taire ». Profess. DE- -Clerck, -Clercq. Kler(c)k, Clerc(k)x. N° 141.

 

EV

Klerk, de

Klerk(s), -(k)x, zie de Clerck.

 

FD

Klerken, van

PlN Klerken (WV). 1326 Pauwels van Clerken, Ip. (BEELE).

 

FD

Klerks

Klerkx, Klerx. Nom de profession (au génitif): néerl. klerk ‘clerc, greffier’.

 

JG

Klesper(t)

PlN Klespe (NRW).

 

FD

Klessens

Kles(z)cz, zie Claes.

 

FD

Klesser

D. BerN Kleszer, Klösser, Glöszner < Gläsz(n)er ‘glasblazer, glazenier’ (GensNostm

1996,423-424).

 

FD

Klet

Clette. N. de bapt. d’orig. romaine. Cletus. N° 107.

 

EV

Klettenberg

PlN Klettenberg (Keulen).

 

FD

Klettenberg

Proven. V. Glad.

 

EV

kleur

,,Couleur ». Cleur-, Cleir-, Kleir- -en(s). Clerinx. 1. Profess. Teinturier, fabric. ou march. de cou­leurs. N° 131, 157.

 

EV

Kleut, van de

zie van de Cloot.

 

FD

Kleuters

zie de Clooter.

 

FD

Kleutg(h)en

Klütgen(s), Klüttgens: BN. Dim. van kloot. Zie Cloet. Vgl. Ndd. Kliitke.

 

FD

Kleuts

zie (de) Cloet.

 

FD

Kleve

zie (van) Kleef.

 

FD

Klever

Kleuver: 1. Mnd. klever: klaver. – 2. Afl. van PlN Kleve: Kleef (NRW). 1308 Herman Clevere, Hannover (NN).

 

FD

Klewais

De EN is geconcentreerd in Tienen, naam van een immigrant uit Burgenland in 1870. Wsch. < Obd. Klewes < Nicolaus. Patr.

 

FD

Kleyer

Kleyr. Sans doute dérivé de Klei(s) (= Nicolas) ; cf. Klauer.

 

JG

Kleykens

cf. Klaikens.

 

JG

Kleykens

Kleyn,    Kleynjans.    V.

Klein.

 

EV

Kleyn(en)

cf. Klein(en).

 

JG

Kleyn(n)aert

Kleinert, Clenaert: i. BN. Afl. vanbnw. Hein. – 2. BN + Patr. Kleine Aart: kleine Arnoud. Vgl. Grootaert. 1379 Lijsbeth Cleynaerts, Diest (HB 369); 1408 Willem Bollart dit Cleenart, Ktr.(V f 65); 1512 Art Cle(y)nartz, Zolder (VANB.).

 

FD

Kleyn, (de)

zie Klein.

 

FD

Kleynen

Kleijnen, zie Clijnen.

 

FD

Kleynenbruegel, van

zie Kleinenbreugel.

 

FD

Kleynjans

Surnom néerl. : petit Jean.

 

JG

Kleynjans

zie Kleinjan(s).

 

FD

Kleynsens

Kleynssens, Kleyntjens, Kleynts(s)ens, Kleytssens. Surnom: dimin. de klein ‘petit’.

 

JG

Kleyntjens

Kleyn(t)s(s)ens, zie Clynkens.

 

FD

Kleys

V. Nicolas.

 

EV

Kleys

zie Claeys.

 

FD

Kleysman

zie Claeisman.

 

FD

Kliber

zie Kleber.

 

FD

Klich(e):

Slavische korte vorm van VN Clément.

 

FD

Kliems

zie Klima.

 

FD

Kliere, de

Wellicht uit De Cleire.

 

FD

Klift, van der

van der Clift, Klif: PlN. Mnl. clif: (rots)helling, steilte, klip. De Klif was een zandbank voor Duinkerke (DE VII).

 

FD

Kligsberg

Wsch. var. van Kling(s)berg; zie Klingenberg.

 

FD

Klijberg

Klyberg: PlN Kleiberg, b.v. in Oedelem (WV), Wulpen (Z), Bissezele (FV). 1297 Lamsin de Cleyberghe; 1339 Willem van Cleiberch, Oedelem (DFVII).

 

FD

Klijs(en)

Klys(s), zie Claeys.

 

FD

Klima

Klimas, Klimis, Klimes(ch), Kliems: Patr. Zuid-oostd. dial. vorm van VN Clemens: ça. 1500 VN Clima. 1755 Mich. Klimes, Kronstadt (BRECH.).

 

FD

Kliment

zie Clemens.

 

FD

Klimke

Klim(m)ek: Patr. Slav. vleivormen van VN Clément.

 

FD

Klin(d)er

zie Kleiner.

 

FD

Klinck

-cke, Clincke, Clyncke, au génitif: Klinckx. Surnom: moy. néerl. clinc, ail. Klinke ‘loquet’.

 

JG

Klinck(e)

Klincken, Klink(e), Clinck(e), Clinckx, Clyncke, Clijncke, Clijnk: BerBN. Mnl. clinke: ijzeren staafje of bout, (deur)klink. Ook E. FN Clink. 1291 Jan Clincke, Oud. (CG); 1368 Gillis Clinx huus, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Klinckaert

Klinkers, -ert, Klingaers, -er(s), -ert, Clincka(e)rt, Clenckaerts, Clinquart, Clinckers, Clainquart: 1. BN naar de clinkaert, de oude Bourgondische muntnaam, de goudmunt

(BAHLOW1933,160). – 2. Afl. van ww. clinken:

weerklinken, doen klinken. klennen. I een naam zijn voor een klokluider. 1269 Jacobi dicti Clinchart. HAGSTR. 1949,143 denkt hierbij aaneen BN voor een smid of voor iemand die het geld laat rinkelen, vgl. Clinckemaille. -3. Clinken betekende ook: omroepen, luid verkondigen, bekendmaken. BerN voor een omroeper of belleman, Mnl. clincker. Zie ook Klingele. – 4. Mnl. clinkaert: klinker, straatsteen. BerBN voor een stratenmaker. – 5. 1323 Richard Spark, clenchar, werd betaald ‘for clinching and riveting gréât nails’ (REANEY). BerN voor iemand die nagels klinkt. Vgl. Klinkc(e). 1240 Arnout Clinckart; 1270 Symon Clinkart, Cent (CG, GN); 1382 Hannin Clinkaerd, Ruiselede (DEBR. 1970).

 

FD

Klinckemaillie

zie Clinckemaille.

 

FD

Klinckha(e)mers

zie Klinkhammer.

 

FD

Klinckhaemers

cf. Klinkhammer.

 

JG

Kling

Klinge(n): PlN Klinge (Z, OV), Klingen (GR, BEI, BW, HS, RP). Verspreide PlN: dal, ravijn in bos.

 

FD

Klingaers

zie Klinckaert.

 

FD

Klingbeil

-biel, Klinkenbijl: BerN van de bijlsmid, naar de klank bij het smeden. Vgl. Klinkhammer. 1350-99 Clinghebile, Zwolle (EBELING 1993).

 

FD

Klingberg

Klingenberg(er), Klinenberger: PlN Klingenberg (BEI, BW, NS, S, SH).

 

FD

Klinge(n)

zie Kling.

 

FD

Klingele

Klingels: BerBN voor de omroeper, de belleman, die klingelt. Vgl. Klingeleers, Klinckaert 3. 1596 Klinckaertz, 1696 Klinckers, 1696 Klingers, 1795 Klingels, Leut (Limburg 1964, 139-142).

 

FD

Klingeleers

Klingler: BN voor iemand die klingelt, klinkt. BerN van een omroeper, belleman. Vgl. Klingeman, Klinckaert 3, Klingele. 1630 Klingelers, Dilsen (Limburg 1964, 139-140).

Klingelhoets: BN voor een nar of grappenmaker die eenhoed met (klinkende) belletjes draagt. Vgl. Klingelvoets en D. Klingelhut. 1487 Klingelhouts, Maaseik; 1577 Clingelheufts, 1618 Klingelheuts, Bien (Limburg 1964, 140).

 

FD

Klingeleers

Nom de profession (au génitif), p.-ê. forgeur de lames, néerl. kling ‘lame, épée’.

 

JG

Klingels

Surnom: all. Klingel ‘sonnette’.

 

JG

Klingelvoets

Klingenfuss: D. ook Klingelfuss. BN voor iemand die zijn voetstappen laat weerklinken; of naar de mode om aan de gebogen schoenneus belletjes te dragen (BRECH.). 1424 Aert Clingelvoets, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Klingeman

Afl. van Mnl. klingen: luid omroeper. Vgl. Bellemans, Klingeleers.

 

FD

Klingenbach

in Ruppenrod (RP) (TW).

 

FD

Klingenbeck

PlN klinkende, schallende beek; vgl. Klingenberg(er), zie Klingberg.

 

FD

Klingenfuss

zie Klingelvoets.

 

FD

Klingert

-er(s), zie Klinckaert.

 

FD

Klinges

Réduction de  « Klingens,  génitif du dimin. en -gen (= -keri) de kl(e)in ‘petit’.

 

JG

Klingestijn

PlN Klingenstein (BW).

 

FD

Klingler

zie Klingeleers.

 

FD

Klingspor

zie Clinckspoor.

 

FD

Klink(e)

zie Klinck(e).

 

FD

Klinkammer

cf. Klinkhammer.

 

JG

Klinkema(i)llie

zie Clinckemaille.

 

FD

klinken

..Résonner ». 1. Car. phys. Homme bruyant, à la voix réson­nante.  Klinck, Klinckman, Klunker. — 2. Profess. Klingels, ,,Sonnettes ». Marchand ambulant (qui s’annonce au moyen de sonnettes. Syn. roman : Klinkiau. V. Cliquet. — 3. Proven. Klinken-, Kli(‘n)gs–berg. ,.Colline aux résonnances ».

 

EV

Klinkenberg

cf. Kleinkenberg.

 

JG

Klinkenberg(h)

Kle(i)nkenberg: PlN Klinkenberg (ZH, G, SH). 1686 Frans Klinckenbergh, Mtr. (SKM); 1697 J. A. Klinckenberghe, Delft (MUL VII). Klinkenborg: PlN Klingenburg (NRW). 1562 Lenaard Clinckenborch, Rothenburg-Aw. (AP) = 1584

Lenaert Clinckenburch, Aw. (AB).

 

FD

Klinkenbijl

zie Klingbeil.

 

FD

Klinkerland

Veldnaam (Z).

 

FD

Klinkers

-ert, zie Klinckaert.

 

FD

Klinkers

Nom de profession (au génitif): néerl. klinker ‘sonneur’.

 

JG

Klinkhammer

-hamers, -hommer, Klinckha(e)mers: BN voor de smid. Zinwoord: die de hamer laat weerklinken. Vgl. D. Klinghammer, Klingebeil. 1206 Hugoni Clinchamer (LEYS1951); 1290 Clai Klinchamer, Kales (GYSS. 1963).

 

FD

Klinkhammer

Klinkammer, au génitif: Klinck­haemers. Surnom (de forgeron): néerl. klinkhamer ‘rivoir’.

 

JG

Klinspo(o)rt

zie Clinckspoor.

 

FD

Klint

Hamburgse FN Klindt. Verspreide PlN Klint (SH,NS): steileoever(DN).

 

FD

Klintgens

zie Clynkens.

 

FD

Klip, van der

PlN Mnl. clip(pe): klip, rots, grot, hol. Klippe in Balegem (OV), Dadizele, St.-Pieters-op-de-Dijk, Westende (DF VII).

 

FD

Klippel, (de)

zie Clippel.

 

FD

Klippelaar

-aer, de Klippeleyr, de Clippeleer, -aar, (de) Clippeleire, Clippeleyr, de Cleppeleir: 1. BN voor een knuppelaar, iemand die een knuppel hanteert of maakt. 1346 Johannes Kloppelere, Tn. (C.BAERT). – 2. BerN van de klokluider, klepper. Vgl. Clippel 3.

 

FD

Klipper(t)

zie Klepper.

 

FD

Klippert

Sans doute (avec -t inorganique) du thème d’all, klippern ‘cliqueter’.

 

JG

Klis

zie Claeys.

 

FD

Klissen, van der

zie van de Clisse(n).

 

FD

Klock

Surnom: néerl. klok  ‘cloche’ ; cf. Klôker.

 

JG

Klockaerts

Clo(c)kaerts, Cloeckaert, Cloekaerts: Afl. van Mnl. clocken, syn. met docker: klokluider. BerN. Vgl. Cluckers. 1321 Johanne der Cloeckere = 1325 Johanne Clockere, Raatshoven (C. BAERT).

 

FD

Klocke

Kloc(k), Klok(s), de Clock, de Klock: 1. BerBN van de klokgieter of klokluider. 1485 Jorise Clocke, Molenbeek (A.BAERT).- 2. Spellingvar. van Kloek.

 

FD

Klocke

zie Clochette.

 

FD

Klockhaus

Klokhuis. BN voor de klokeieter.

 

FD

Klockner

Klöck(n)er, Klucker(s), Kluckers: D. BerN. Var. van Glöckner: klokkenluider. 1485 Martin Klockenere, Göttingen (NN).

 

FD

Kloe, de

zie Deleclos.

 

FD

Kloeck

Kloek, Cloeck. Surnom: moy. néerl. cloec, clooc, cloc ‘astucieux, rusé, habile, adroit, vaillant’ [FD].

 

JG

Kloek

Kloeck, Kloick, Kloc(k), Klok(s), Cloeck: Mnl. cloec, clooc, doc: slim, gevat, behendig, dapper, kloek. BN. 1374 Michiel Cloue, Aw. (VLOEB.).

 

FD

Kloen

Indien spelling voor D. Klön: vooral Hamburgse FN Klöhn. BN < klönen: kloppen. Vgl. Klönhammer. 1601 Lùtke Klöne, Flensburg (NN).

 

FD

Kloet

cf. Cloet.

 

JG

Kloet

zie(de)Cloet.

 

FD

Kloetgens

zie Clootgens.

 

FD

Kloick

zie Kloek.

 

FD

klok

,,Cloche ». V. Cloque (Synon. picard). Profess. 1. Fabric. de cloches. — 2. Sonneur. — 3. Hor­loge. Dans toutes les acceptions : Klocke. Kloeckner (Forme allem.) Cloqueman (picard).

 

EV

Klok(s)

zie Kloek, Klocke.

 

FD

Klôker

Klokers. Nom de profession: moy. néerl. docker ‘sonneur de cloches’.

 

JG

Klokgieters

BerN van de klokkengieter. 1270 Lennot de Clocghitre, Cent (CG); 1382 Jan de Clocghietere, Beveren-Leie; 1382 Jan de

Leenknecht ende sine broeders die men heet de

Clocghieters, Wg. (DEBR. 1970).

 

FD

Klomp,

Clomp(en), Klumpen: 1. BN naar de geblokte, gedrongen gestalte, naar het lompe voorkomen. Vgl. Block. 1311 Jehan le Clomp; 1368 van Hannin den Clomp, Goesin de Clomp, Ktr. (DEBR. 1971, 1970). – 2. BerBN van de klompenmaker. Vgl.

Klompers.

 

FD

Klompers

Nom de profession (au génitif) : moy. néerl. clomper  ‘sabotier’.

 

JG

Klompers,

Clompers, Klumper, Clumper: BerN van de klompenmaker, Mnl. clomper. Vgl. 1563 Henrick Clompemeker, Grave (HB 386).

 

FD

Klompkes:

Dim. van Klomp.

 

FD

Klônhammer,

Klonhammer: BerN van een smid, die met de hamer klopt. Ndd. klönen: slaan.

 

FD

Kloof, van der:

PlN Kloof?

 

FD

Kloos

Klos. Variante de Klaus (= Nicolas); cf. Klaase.

 

JG

Kloos

zie Claes.

 

FD

klooster

,,Couvent ». Cloostermans. 1. Car. mor. Homme dévoué au couvent. — 2. Situât, soc. Serviteur du couvent. N° 145. •— 3. Proven. Homme originaire d’un bien appar­tenant au couvent. Ns 227. — 4. Profess. Cloostermeyer. Profess. ,,Métayer du Couvent ».

 

EV

Klooster, van (der)

van (der/n) Clooster, Ten Klooster, van ‘t Klooster, Closter, Kloster: Naar de betrekkingen met of de woonplaats bij een klooster. 1280 Pirkinus de Claustro, Ip. (BEELE); 1334 Lijsbetten vanden Cloesteren, Diest (F. C.).

 

FD

Kloosterman

cf. Klostermann.

 

JG

Kloosterman(s)

zie Cloostermans.

 

FD

Kloostermeyer

D. FN Klostermeyer: beheerder van de inkomsten van een klooster.

 

FD

Kloot(e)

Kloots, zie (de) Cloet.

 

FD

Kloot, van der

zie van de(n) Cloot.

 

FD

Klop(p)

BN voor iemand die klopt, slaat, wellicht BerBN. Vgl. De Clopper.

 

FD

Klöpfel

zie Klöppel.

 

FD

Klopfenstein

BerN van iemand die met de hamer op steen klopt, steenhouwer. Ook Kloppstein.

 

FD

Klopfer(t)

Klopper(t): D. BerN, ook Klopfer, Klôpper.

Vgl. De Clopper.

 

FD

Klopman(n)

Kloppmann: BerN van iemand die klopt; vgl. De Clopper, Klopfert.

 

FD

Klopp

Surnom: all. Klobe(n) ‘bûche’.

 

JG

Klöppel

Klöpfel: BerBN Ndd. Klöppel, D. Klöpfel: houten hamer, klopper, klepel.

 

FD

Kloprogge

Die de rogge klopt, dorst. 146 e. Stoterogge, Hb.; 1564 Klopperogke, Berlijn (NN). 1342 Willelmi Stamprogghe, Den Bosch (HB 437).

 

FD

Klos(e)

zie Claes.

 

FD

Klosé

zie Closet.

 

FD

Kloss

Klosz: 1. D. pendant van Klo(o)t; zie (de) Cloet. – 2. Patr. Var. van Klos : Klaas.

 

FD

Kloster

zie van (der) Klooster.

 

FD

Klostermann

Kloosterman, Closterman, au génitif: Kloostermans, Cloostermans. 1272 «Willelmus Closterman» PolyptVillers, 1387 «Pieter Cloosterman» Courtrai; dér. en -man de Van den Cloostere ou bien surnom de do­mestique, de fermier d’un couvent, d’un monas­tère [FD].

 

JG

Klostermann

zie Cloostermans.

 

FD

Kloter(s)

zie de Clooter(e).

 

FD

Kloth

zie (de) Cloet.

 

FD

Klotz

Klutz, Glotz: D. BN Klotz: klomp. BN voor een lomperd.

 

FD

Klouytten

W. uitspr. van Cluyten.

 

FD

Kluber(t)

D. BerN van de houtklover.

 

FD

Klucker(s)

Kluckers, zie Klockner.

 

FD

Kluft (van der)

van der Klugt: D. PlN Kluft: kloof, spleet, ravijn. Ook Zaanse PlN Kloft: gespleten stuk land. 1536 Paneras Dammas Cluft (zoon van) Dammas Gerrits alias Cluft, Lisse (Brouwer 205).

 

FD

Klug(e)

Kluger, Klugman(n): D. BN Klug < Mhd. kluoc: (oorspr.) fijn, teder, (later) slim.

 

FD

Klug(er)

V. HLOD.

 

EV

Klugkist

BN Klug (zie i.v.) + VN Kist = Kerst, Christiaan. 1633 Conr. Clukist, Bremen (BRECH.).

 

FD

Klugt, van der

zie (van der) Kluft.

 

FD

kluis

,,Ermitage ». 1. Proven. Kluis. Diminutif : Kluyskens. — 2. Car. mor. Cluysenaer, ,,Ermite ». N. d’H. solitaire.

 

EV

Kluit(s)

1. Zie (de) Cloet. – 2. Kluits is ook de naam van een familie in De Panne die Klùtsch heette, maar haar naam liet wijzigen (med. M. Schakman). Kliitsch < Sorbisch kluc, Tsjechisch klfc: sleutel (Duden).

 

FD

Kluitmans

Afl. van Kluit; zie (de) Cloet.

 

FD

Kluiver, (de)

Klu(i)vers, Kluivert, Kliiver, Kluwer, Knuvers, Knûver: BerN van de kluiver, oorspr. de gerechtsbode, de beul die de gevangene de (duim)schroeven aanzet, in de klauw (Mnl. cluve, Mnd. kluve, kluwe) spant, in het blok zet. 1324 Jhan de Cluvre, Hulst (DEBR. 1999); 1406 Jan de Cluvere, Bg. (SIOEN). Voor kl/kn, vgl. Ndd. Knôvenagel = Clôvenagel (NN). 1556 Joostde Knuyver, Bg.-Aw. (AP).

 

FD

Kluizen, van der

zie van der Kluysen.

 

FD

Klum

Klüm. P.-ê. var. de Klemm (= Clément).

 

JG

Klump-

zie Klomp-.

 

FD

Klunder, (de)

de Clunder: BN. Afl. van Mnl. clonen, cleunen: klappen, snappen, praten; vgl. Ndl. kleunen: kloppen, vechten; Mnd. klundern: stommelen, lawaai maken. 1296 Ludeko Clundere, Hb. (BRECH.); 1681 Mattheus de Clunder, Herzele FV (VERGR. 1972).

 

FD

Klundert, van de

PlN Klundert (NB).

 

FD

Klunker

D. BN < Mhd. glunkern: bengelen, slingeren. 1404 Augustin Klunker, Zittau (BRECH.).

 

FD

Klunker

V. Klinker.

 

EV

Kluppels

zie Clippel.

 

FD

Klups(ch)

Var. van Oostd.-Slav. Klopsch: boertje (DN) of < Tsjechisch chlup: haar (NAUMANN).

 

FD

Klüs(en)er

Kluser: Kluizenaar. Vgl. Klausner.

 

FD

Kluskens

zie Kluyskens.

 

FD

Klusmeier

Syn. met D. Klusemann, afl. van PlN Klus: kluis.

 

FD

Klüssendorf

PlN in Mecklenburg.

 

FD

Kluten

zie Cloetens.

 

FD

Klütgen(s)

Klüttgens, zie Kleutghen.

 

FD

Kluth

au génitif: Kluten. Comme Kloth, Kludt, de l’anthropon. germ. hlôda (Fôrst. 849).

 

JG

Kluth

Zie (de) Cloet.

 

FD

Kluts(ch)

Klütsch: Sorbisch kluc, Oudsorbisch kluc, Tsjechisch kli’c: sleutel (DUDEN).

 

FD

Klutz

Surnom: all. Klotz ‘bûche’.

 

JG

Klutz

Zie Klotz.

 

FD

Kluvers

Klûver, Kluwer, zie (de) Kluiver. Kluysen,van der; van der Kluizen, van der Kluyzen, van (der) Cluyzen, van Cluysen, van der Cloosen, van der Clause(n): Mnl. cluse: kluis,

kluizenaarswoning, klein huis. Verspreide PlN. 1160 Maria de Clusa (GN); 1356 Peter van der Clusen, Merchtem (PEENE1949).

 

FD

Kluyskens

Kluijskens, Kluskens: 1. Dim. van Van der Kluysen. 1443 Grietken Cluijskens dochter = Verduijsen = Margriete Cluijsmans dochter, Kasterlee (V.GORP 1951). – 2. Patr. Limburgse var. van Clauskens. 1539 Michiel Clueskens; 1554

Marie…Clauskens = Cleuskens, Heers (LAES). Zie ook Closkin.

 

FD

Kluysse

zie Cluyse(n).

 

FD

Klykens

cf. Klaikens.

 

JG

Klykens

zie Claikens.

 

FD

Klyn

Klijn, Klein, Kleyn, Kleijn: 1. Patr. < Kolijn, Colijn, vleivorm van HN Nikolaas. Zie ook Koolen, Colin(s). 1440 Colyn Noels = 1448 Clyn Noels, Ht. (ROEL. 1951,15). – 2. Zie ook Klein.

 

FD

Klyn-

-en, -veld. V. Klein.

 

EV

Klyn(ens)

cf. Klein.

 

JG

Klyn, de

zie Klein.

 

FD

Klynen

Zie Clijnen.

 

FD

Klynhoff

PlN Kleinhof.

 

FD

Klynveld

zie Kleinveld.

 

FD

Kna(e)bel

D. Knäbel, dim. van Knabe. Zie Knapen.

 

FD

Kna(e)pen

Cnaep- -en, -s. 1. Car. mor. ou phys. ,,Garçon, Enfant ». Homme au car. ou à l’aspect en­fantin. — 2. Profess. ,,Apprenti » (dans un métier). N° 139.

 

EV

Knaab

zie Knapen.

 

FD

Knaack

Ndd. vorm voor Kno(c)ke, D. Knochen. BerBN voor de beenhouwer: slager (NN).

 

FD

Knaap(en)

Knabben, Knabe, zie Knapen.

 

FD

Knaap, van der:

Zoon van een Knaap. 1651 Jan Cornelisz. Cnaep (vader van) Jacob Jansz. van der Cnaep, Wateringen (PDB).

 

FD

Knabe

Knaep, Knap, au génitif: Knaeps, Knaps; Knaapen, Knabben, Knaepen, Knapen, Knappen ; dimin. en -ken : Knaepkens, Cnaepkens. 1272 «lohannes Knape» PolyptVillers; surnom: néerl. knaap, all. Knabe ‘garçon’ ; cf. aussi Kinappe.

 

JG

Knaep, de

 

Knaep(en), Knaeps, zie Knapen.

FD

Knaepenberg(h)

zie Knappenberg.

 

FD

Knaepkens

Cna(e)pkens, Kneepkens: Dim. van Knaap. Zie Knapen. 1170 Cnapecinus, Cent (GN); 1418 Jan Kneepken, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Knaf(f)

Wellicht Obd. verschoven vorm van Knapp(e); zie Knapen.

 

FD

Knap(pe)

Knaff. Car. mor. Homme capable, habile. N° 278.

 

EV

Knapen

Knaap(en), Knaab, Knaep(en), Cnapen, Knab(e), Knabben, Knappe, Knap(p), de Knaap, de Knaep, (de) Cnaep, Kna(e)ps, Cnaeps: Een knape was een knaap of schildknaap, maar ook een handwerksknecht, in de leer bij een meester. Vgl. Gezelle. 1268 Hanne Cnape; 1326 Jan de Cnape, Ip. (BEELE). Vgl. 1392 Romboudts Smetsers cnape; Jannin de Meyere der stede cnape, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Knappenberg(h)

Knaepenberg(h): PlN Knappenberg in Tating (SH).

 

FD

Knaps

zie Knapen.

 

FD

Knarren

zie Knooren.

 

FD

Knauer

Obd. en Silezische FN. Mhd. knûre: knoop, knoest. BN voor een lomp, knoestig man.

 

FD

Knauf(f)

Knoeff, Knof: D. FN. Mhd. knouf: knoop. Vgl. Knoop, Knopf. 1315 Lodwicus dictus Knauf, Koblenz (BRECH.); 1570 Lambrecht Knoeff, NRW-Aw. (AP).

 

FD

Knauff

Surnom: all. Knauf ’bouton’, au fig.: bout d’homme; cf. Knoop.

 

JG

Knaus(t)

Knoest: D. BN Knaus < knûs: knoest, knoop, knuist, stronk. Naar de gedrongen gestalte. Vgl. Knuysen, Kneissler.

 

FD

Knaust

Surnom: all. Knausst (des Brotes) ‘croûton’; ou anthropon. germ. Chnuz, d’où NF Knaus(s) (Först. 366).

 

JG

Knebel

D. Knebel: knevel. Zie Knevels.

 

FD

Knecht

DE Knecht. Situat. soc. Domestique. N° 137.

 

EV

Knecht

de Knegt, Knegtel, Knechtel, Knight(s): Een knecht was een jongeman (vgl. Wvl. knecht: jongen), een ondergeschikte, handwerksgezel, knecht of schildknaap (E. knight). Vgl. De Leenknecht. 1185 Waltero filio Knecht, Voormezele (LEYS 1958′); 1280 Thirkinus Cnegt, Ip. (BEELE). De stamvader van Knechtel/Knegtel is « 1720 J.Chr. Knechtel, Berchembogen (Bohemen) (PDB).

 

FD

Kneef, de

zie de Knyf.

 

FD

Kneepkens

zie Knaepkens.

 

FD

Kneffel

zie Knevels.

 

FD

Knegt, de

Knegtel, zie Knecht.

 

FD

Knein

V. Konijn.

 

EV

Kneip

Kneipe. Surnom: all. Kneip ‘pince’; au fig., pourrait signifier: grippe-sou.

 

JG

Kneip(e)

Car. mor. Knijper, H. qui pressure ceux qui dépendant de lui.

Propriétaire impitoyable. Ou bien : Synon. du suiv.

 

EV

Kneip(e)

Kneipp: Mhd. knîp: (schoenmakers)mes. BerBN. Vgl. De Knijf.

 

FD

Kneissler

Kneisel, Kneizl: D. Kneissel, Kneussel, Knäussel, dim. van Knaus (zie i.v.). BN naar de kleine gestalte. Vgl. Strobbe, Stubbe, Knuysen.

 

FD

Knelissen

Patr. < Cornelissen.

 

FD

Kneller

Knel(l): Obd. BN voor een lawaaimaker (DN).

 

FD

Kneppel

Var. van Mnl. cleppel, clippel: knuppel. BN. Zie De Clippel 1. en 2., Knuppel.

 

FD

Knepper

zie Knieper.

 

FD

Knes

zie Knezevic.

 

FD

Kneudt, de

Kneuts, zie (de) Knuyt.

 

FD

Knevels

Kneuvels, Cneuvels, de Kneuvel(e), de Cneuvel, Kneffel: 1. BerBN van de knevelaar, de beul. De Cnevelaere. – 2. BN voor een knoestige, sterke kerel. 1163 Hugo Cnovel; 1321 van Cneuvele, Cent (GN); 1322 lan Knevel, Mech. (HB 736); 1326 Lambert Cnuevel, Ip. (BEELE).

 

FD

Knevels

Surnom: néerl. knevel ‘moustache’; au fig., gaillard.

 

JG

Knez(evic)

Knes, Knezovic: Tsjechisch Knize: prins (DS).

 

FD

Knibber, de

Afl. van Mnl. knibben, waarvan knibbelen een frequentatief is. BN voor een kibbelaar, kij ver. 1356 Jan de Knibbere, St.-P.-Leeuw (PEENE1949); 1396 Peter de Knibbere, Appelterre (DE B.).

 

FD

Knibeller

Car. mor. Chicaneur.

 

EV

Kniebs

Knieps, zie Knip(p).

 

FD

Knieper

Knipper(t), Knepper: Ndd. BerN van een knijper of knipper, die met de kniptang werkt, zoals een riemmaker, schoenmaker. Vgl. Knip(p). 1328 Herman Knipere, Liibeck (NN).

 

FD

Knieri(e)m

Cnyrim: BerBN van de schoenmaker (BRECH.). 1602 Constantin Cnirimus, HS.

 

FD

Knies

Kniese. Surnom: dér. de moy. néerl. cniesen ‘se chagriner’.

 

JG

Knight(s)

zie Knecht.

 

FD

Knijf, de

de Knyf, (de) Knijff, Kinif, Quinif, de Kneef, de Cnijf, de Cnyf, de Cneef: Mnl. cnijf: lang, puntig mes, dolk, E. Knife. BN voor een lang mager mens, met scherp gezicht. Of BerBN voor de messenmaker. 1121 Arnoldus Knif, Utrecht (OHZ 1,214); 1303 van Clays Knive, Bg. (VERKEST); 1398 Weynin de Knijf, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Knijnenburg,

zie van (de) Konijnenburg.

 

FD

Knip(p)

Knieps, Kniebs, Knips: BerBN voor iemand die knipt, met een knipschaar of kniptang werkt. 1477 Henricke den Knip, Kh. (DEKEYSER). Vgl. Knieper.

 

FD

Knipp

Surnom: néerl. knip ‘trébuche!’.

 

JG

Knippenberg

-bergh. Nom d’origine: Knippenberg, anc. NL au nord de Essen (Rhénanie-Palatinat) [FD],

 

JG

Knippenberg

Proven. ,,Mont aux pièges » ou ,Mont du sieur Nibert ».

 

EV

Knippenbergh

(van) Knippenberg, -burg: Voormalige PlN Knippenberg ten noorden van Essen (NRW). 1357 H. vanden Knippenborgh = Hinrici de Knippenborgh (BLOIII); 1643 Joannes Knippenbergh, Munster (MUL V).

 

FD

Knipper(t)

zie Knieper.

 

FD

Knipping

Ndd. BerN van de knipper, die met de knipschaar werkt. Vgl. Knipscheer. 1305 Hinrik Knipping, Hb. (NN); 1345 Claus Knippinck, Forsten NRW-Aw. (AP).

 

FD

Knipscheer

Mnl. cnipschare, cnipscheer: (knip)schaar. BerBN. Vgl. Knip(p). 1698 Petrus Knipscheer, Oosterhout (MUL VII). Maar de naam komt ook voor aïs reïnterpretatie van de D. EN Knippschild. 1751 Knipscheer, Breda = 1750 Knipschel = 1707 Knipschilt (PDB).

 

FD

Knittel

Knitelius, zie Kniittel.

 

FD

Kno(o)p(s)

Cnops, DE Cno(o)p, Knop, ,.Bouton (de vêtement », ,,Nœud ». 1. Particular. vestim. — 2. Marchand d’articles de mercerie.

 

EV

Knobbaert

Cnobbaert: Afl. van knobbe: knoest, dikte, uitwas. BN voor een knoestige, iemand met een bult. Vgl. Knobbe. 1382 Pieter Cnobbaerd, Meulebeke (DEBR. 1970); 146 e. Jannes Knobbaert, Aw. (LIND. 1949,56).

 

FD

Knobbe

Knobe(n), Knubbe(n), Knobel, Knöbl: BN naar de knobbe, Ndd. Knubbe: knoest, knoop, knobbel. BN voor een knoestig man. Vgl. Knobbaert. 1300 Evert Knobbe, Lüneburg (NN).

 

FD

Knobbel

1. ,,Nœud ». Particularité vestimentaire. N° 266. — 2. Profess. N. de marchand de colifichets. N° 131. — 3. Car. phys. ,,Bosse (au front) ».

 

EV

Knobelsdorf, von

Verspreide PlN Knobelsdorf(f ) (S, TH, Silezië, SL).

 

FD

Knoblauch

Knob(e)loch: D. BN of BerBN Knoblauch: knoflook. Vgl. Looketer: 1281 Daninus Locheitere, Ip. (BEELE).

 

FD

Knock, de

Knoche: Mnl. cnoke: knook, kneukel, been, knoest, knobbel. BN naar iemandsknokig voorkomen of naar een uitwas of bult. Vgl. Knobbe. 1382 Willekin de Cnoech, Gullegem (DEBR. 1970).

 

FD

Knocka(e)rt

-aers, Knookaert, Knocquaert, Cnock(k)aert, Cnocquart: 1. Afl. van Mnl. cnoke: knook. BN naar iemands knokig uitzicht, uitwas of bult. Zie De Knock. Vgl. Cnobbaert=Knobbe. 1398 Ghiselin Knockaert, Michiel Cnockaert, Geluwe; 1398 Jan Cnokaert, Menen (DEBR. 1970). – 2. Afl. van Van de Cnocke.

 

FD

Knockaert

cf. Cnockaert.

 

JG

Knockaert

Proven. ,,Mont osseux » (Rempli de souches et racines).

 

EV

Knoden

Knodt, Knood(t), Knot(t), Knôtgen: Mhd. knode, Mhd. knote, D. Knoten: knoop, knoest. BN voor een knoestig of gedrongen mens. Vgl. (de) Knuyt. 1200 Arnoldi Cnoden, Keulen (HAGSTR. 1949,147).

 

FD

Knoeff

zie Knauff.

 

FD

Knoest

Particular. vestimentaire. ,,Nœud ».

 

EV

Knoest

zie Knaus(t).

 

FD

Knof

zie Knauff, Knoop.

 

FD

Knokenhouwer

BerN Mnl. cnokenhouwer: beenhouwer, vleeshouwer, slager.

 

FD

Knol(l)

Knolle, Knols: Mhd. knolle: knol, aardklomp. BN voor een plompe, logge dikkerd, boer.

 

FD

Knollenberg

-burg: PlN Knollenberg (BW). 1451 Hans Knolleberg, Gûnzburg (BRECH.).

 

FD

Knood

Knoodt, Knott. Surnom d’homme nou­eux, trapu: moy. ht-all. knode ‘rugosité, nœud’ ; au fig. : homme robuste (Brech., 74).

 

JG

Knood(t)

zie Knoden.

 

FD

Knookaert

zie Knockaert.

 

FD

Knoop

Knop, Cnop, au génitif: Knoops, Knops, Cnoops, Cnops. Surnom: néerl. knoop ’bouton’ ; au fig. : bout d’homme; cf. Knauff.

 

JG

Knoop, (de)

de Cnoop, Knoops, Cnoops, (de) Knop, Knopp, de Cnop, Knops, Knopes, Cnop(s), Kno(p)f: 1. Mnl. cnoop, cnop(pe): knoop, knobbel, knoest. BN. Vgl. De Knock, Knobbe, Knauff, Cnudde. 1122 Wlfricus Cnop (CVT); 1306 Willaumes Knoop= Willaume Cnoop; 1326 Willem de Cnop, Ip. (BEELE); 1382 Jan de Knoop, Menen (DEBR. 1970); 1719 Ant. A. Knopff, Bs. (MUL VII). – 2. BerBN voor de knoper of knopenmaker. Vgl. De Knopper. – Lit.: E. KNOOP – H. & J. KNAUF, Degeslathten Knoop, Knop, Knauf…, Gouda, 1984.

 

FD

Knooren

Knoors, Knor(r), Knors(ch), Knarren: Mnl. cnorre: knoest, kwast, uitwas, bult, knobbel. BN voor een knoestig mens, met bult of knobbel. Vgl. Knobbe, Knoop, De Knuyt. 1300 dictus Knor   I (SOCIN 424); 1446 Jacop Cnors, Vlissegem (PARM.); 1624 van Jaspaer Knoren, Bilzen (SCHOE.).

 

FD

Knooren

Knor. Surnom: all. Knorren ‘rugo­sité’, néerl. knor ‘cartilage’; au fig.: gaillard petit et gros.

 

JG

Knop, (de)

Knopp, Knops, Knopf, zie Knoop.

 

FD

Knöpfler

D. BerN van de knopenmaker. 1339 Knaufeler = 1365 Knauffelmecher, Knopfmacher, Frankfort (BRECH.).

 

FD

Knopfmacher

D. BerN van de knopenmaker. 1326 Bouden de Cnoppinmakere, Ip. (BEELE).

 

FD

Knöpke

Dim. van Knop; zie (de) Knoop.

 

FD

Knopman

Knufman: BerN van de knoper of knopenmaker. Vgl. Knoop 2.

 

FD

Knopper, (de)

Knoppersen: 1. BerN van de knopenmaker. Vgl. Knopfmacher, Fr. Boutonnier. – 2. BerN van de knoper of wever van grove weefsels, of van de afnopper, de man die het weefsel ontdoet van nopjes of knoopjes (DE POERCKIII). 1281 Johannes Cnopere; 1326 Jan de Cnopere, Ip. (BEELE).

 

FD

Knopsgerits

Dubbele FN Knops + Patr. Gerrits.

 

FD

Knor(r)

Knors(ch), zie Knooren.

 

FD

Knot

Cnodde. 1. Car. phys. (Homme ayant une) touffe de cheveux (ex­traordinaire). — 2. Profess. DE Cnoder. Knod. ,,Nœud, bouton ». N. de fabric.

 

EV

Knot(t)

zie Knoden.

 

FD

Knötgen

zie Knoden.

 

FD

Knott

cf. Knood(t).

 

JG

Knubbe(n)

zie Knobbe.

 

FD

Knubben

Surnom: all. Knubben ‘nœud, bosse’; au fig. : homme grossier.

 

JG

Knud

N. de bapt. Canud. V. GAD (Gan). Knudsen ,,Fils de Canud ».

 

EV

Knudde, de

de Knud(t), Knuets, zie (de) Knuyt.

 

FD

Knudsen

Knuts(s)on: Patr. Zoon van Knud, Deense VN. Lat. Canutus.

 

FD

Knufman

zie Knopman.

 

FD

Knulst

Wsch. < Mnl. cnuust: knoest, knots. Vgl. Knuysen.

 

FD

Knüppel

Knuppel: Ndd. BN: knuppel. Vgl. Kneppel, De Clippel. BN voor een lomperd. 1280 Hence Knuppel, Wismar (NN).

 

FD

Knuth

Knuts, Knust, zie (de) Knuyt.

 

FD

Knuts

Knutz. Nom issu de l’anthrop. germ. Chnuz, cf. moy. ht-all. knûz ‘vaillant’ (Fôrst. 366).

 

JG

Knuts(s)on

zie Knudsen.

 

FD

Knüttel

Knittel, Knitelius: Mhd. knùttel: korte dikke knuppel, vgl. Knuppel. BN voor een lomperd, lompe vlegel, boerenkinkel. 1240 Conr. dictus Knùttel, Heidelberg (BRECH.); 1760 Thomas Knitl,Tirol-Aw.(AP).

 

FD

Knuvers

Knüver, zie (de) Kluiver.

 

FD

Knuysen

Knuyzen: 1. BN naar het knoestige uitzicht, iemand met knoest of bult. Vgl. Knobbe. – 2. BN voor iemand met gedrongen gestalte: ‘een knuist groot’. Vgl. Knaus(t), de Knuyt. 1398 Willem de Knoes, Geluwe (DEBR. 1970).

 

FD

Knuyt

Kmiijt. Knudde, Cnudde, Cneude, Cneut, etc. Surnom d’après la silhouette trap-pue : moy. néerl. cnote, cnotte ‘nœud, massue, rondin’ [FD].

 

JG

Knuyt, (de)

Knuijt, de Knuydt, de Cnuydt, de Kenuydt, de Kneudt, (de) Cneudt, (de) Cneut, de Cnud, (de) Knudde, de Knudft), (de) Cnudde, Cneude, Knuth, Knuts, Knust, Cnuts, Kneuts, Knuets: 1. Mnl. cnot(t)e: knoest, klomp, knuppel. BN naar de gedrongen gestalte. Vgl. Knuysen, Knoden. Gazelle tekende in Asper knuite=knuiste op (Loquela). 1323 Heinrich der Knod ‘fur plumpe Menschen’ (SCHWARZ1957,169). 1281 Clais Cnuet, Bg. (CG); 1333 Henrico Knodde, Tn. (C.BAERT); 1355 Jacop Cnudde, Oud. (WALRAET); 1391 Andrieu le Cnud = 1393 le Cnuut, Ip. (BEELE); 1398 Willequin de Knuut, Meulebeke (DEBR. 1970). – 2. Evtl. Mnl. cnuut: kraai.BN.

 

FD

Ko(h)lgraf

Reïnterpretatie van Ndd. Kohlrave: koolraaf. 1491 Herm. Kolrave, Hildesheim (NN).

 

FD

Ko(o)revaar

Ndd. Kordvahr: Kord der vater : Koenraad de vader (NN). ±1545 Adriaan Adriaanse Coorenvaeyer, Hoornaar (PDB).

 

FD

Koarnhuyse, van den

zie van den Koornhuyse.

 

FD

Kob(b)ert

zie Cobert.

 

FD

Koben

zie Cobbe(n).

 

FD

Köberl

Koeberl: Dim. van Mhd. kober: draagkorf. BerBN. 1361 der Kôberlin von Reichenbach, Oberstdorf (BRECH.).

 

FD

Kobia

Metr. Korte vorm van Jakobia.

 

FD

Koblenzer

Afkomstig van Koblenz (RP).

 

FD

Kobs

V. Jacob.

 

EV

Kobus

Kobessen, Kobs: Patr. Korte vorm van HN Jacobus.

 

FD

Koc

Koch(s), (de) Kock, zie (de) Kok.

 

FD

Koch

Kock(x). V. Kok.

 

EV

Koch

Kock, Kok, Cock, au génitif: Kochs, Kocks, Kockx, Koks, Kox, Cockx, etc. Nom de profession: ail. Koch, néerl. kok ‘cuisinier’.

 

JG

Kochuyt

cf. Cocquyt.

 

JG

Kochuyt

zie Kockuyt.

 

FD

Kock

Kocks, Kockx, cf. Koch.

 

JG

Kocka(e)rt(s)

-artz, zie Cockart.

 

FD

Kockart

Kuckart. 1286 «li femme Jehan Kokard» CartBinche, 1444 «Jannoul Kokaer(t)» TerreJauche; surnom: anc. fr. cocart, adj., ‘coquet’, ‘prétentieux, fanfaron’ (Greimas, DAF 112) [MH], d’où moy. néerl. cockaerl ‘radoteur, niais’ ; cf. aussi Cockart.

 

JG

Kocke(n)

zie Koek.

 

FD

Kockel-

zie Koekel-.

 

FD

Kockenpoo

Kockempoo, zie Coquenpot.

 

FD

Kocker(e), de

zie de Koker.

 

FD

Kockerols

1316 «Johan de Kokeruel» Kemexhe, 1444 « Godiscal de Kokeroul » Terre­Jauche, 1451 «Nicolas Kockerols», 1457 «Quentin Cokeroul» Louvain, etc. (nom­breuses mentions anciennes dans la brochure de V. Kockerols); NF de Hesbaye et de la région de Louvain, d’origine toponymique, très probabl. du NL Cocroux, à Biez (BrW). -Bibliogr. : V. Kockerols, Origine du nom et de la famille Kockerols, chez l’auteur, 2001, 61 p.

 

JG

Kockerols

PlN Cocroux in Biez (WB); Cockroux in Oupaye (LU). 1316 Johan de Kokeruel, Kemexhe; 1451 Jossar de cellier dit Cockroule, Luik; 1457 Quentin Cokeroul, Lv. (Midd. 1973,124-128).

 

FD

Kocklenberg

zie Koekelberg(h).

 

FD

Kocks

Koc(k)x, zie (de) Kok.

 

FD

Kockuyt

cf. Cocquyt.

 

JG

Kockuyt

Kochuyt, Koekuyt, Koeck(h)uyt, Couckui(j)t, Couck(h)uyt, Couchuyt, Coucquyt, Koukuyt, Kouckhuyt, Cocquit, Coquyt, Cocquy(d)t, -uijt, Cockuyt, Coc(k)huyt, Coequyt, Coc(k)heyt, Cocqueydt, Coc(q)u, Cochu, Coqu: Mnl. cockuut, cockuyt, cochuut, Ofr. cocu: koekoek. Aangezien de koekoek in een vreemd nest eieren legt, werd deze vogelnaam een BN – scheldnaam – voor een luiaard. Deze opvatting zou dan zijn verschoven tôt: die vreemde eieren uitbroedt > bedrogen echtgenoot ‘le cocu’. Volgens STRUBBE (Bk. 1948, 174-6) zijn koekoek en cockuut (Vgl. Fr. coucou en cocu, E. cuckoo en cuckold) twee verschillende woorden, die achteraf voor één woord werden gehouden. Ofr. cucut betekende: hoorndrager, gehoornd. 1275 Line Kuchuts = Cuckuts, Ktr. (DEBR. 1980); 1280 Johannem Cochut; 1326 Jan Coku, Ip. (BEELE); 1323 Jakemars li Kokus, Quévy (CSWII); 1386 Symoen Kockuut, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

koe

,,Vache ». 1. Profess. Coemans, ..Marchand de vaches ». — 2. Pro­ven. Coevoet. Koevoorde, ,,Gué des vaches ». L.D.

 

EV

Koe-

Kou- -koek, -koe(c)k(x). ,,Cocu » (Dé­viation de métaphore, la femelle du coucou allant pondre dans le nid d’un autre oiseau).

 

EV

Koe(c)khoven, van

van Cochoven, Koekhoven, -hofs, Koeckhofs: PlN Koekhoven in Merksplas en Rijkevorsel (A). 1392 Johannes Coechove = 1392 Johannes van Cochoven = 1394 J. van Coechoven, Lier(FRANS).

 

FD

Koe, de

zie Coe.

 

FD

Koebergen

zie (van) Cauberg.

 

FD

Koeberle

zie Köberl.

 

FD

Koeck

Koeken, cf. Coeck.

 

JG

Koeck

zie Koek.

 

FD

Koeckel(en)berg(h)

Koeckelberg(hs), zie (van) Koekelberg(h).

 

FD

Koeckelaers

zie de Keukelaer(e).

 

FD

Koeckelberg

Koekelberg, -bergh, Coeckel-bergh, au génitif: Coeckelbergs, -berghs. Nom d’origine : ainsi Koekelberg (Bruxelles-capitale).

 

JG

Koecker, de

zie de Koker.

 

FD

Koeckhuyt

zie Kockuyt.

 

FD

Koeckoekx

zie Koekoek(x).

 

FD

Koecks

Koeckx, zie Koek.

 

FD

Koedam

PlN Kuhdamm in Bahrenfleth (SH).

 

FD

Koedijk

PlN (NH). In Terneuzen (Z), Armboutscappel, Duinkerke (FV), Audruicq (PdC). 1544 Fytoor Coedic; 1580 Nicolas Coedyck, Bg. (DF VIII).

 

FD

Koefoed

zie Koevoet(s).

 

FD

Koegmans

Samenstelling met Mnl. cooch, coich: buitendijks land?? Wsch. veeleer reïnterpretatie van Coemans.

 

FD

Koeiman

Var. van Coeman, zoals Koeymans.

 

FD

koek

,,Gâteau », ,,Galette ». 1. Pro­fess. N. de boulanger-pâtissier, Coeck-, Koeck- -e, -x. Kuck, Cuyx. Koekel-, Kokkel- -koren, ,,Blé pour gâteaux ». N. de boulanger-pâtissier. Koekelmeyer. Métayer d’une ferme appelée Koeke(-laar ou -berg etc.). — 2. Proven. Terre en forme de gâteau. Koekel- Kokkelen-, Coe(c)kelfen)- -berg(h). ,,Colline en forme de gâteau. K.oe-kelberg (Loc.). Cocke-, Coecke–laere. ,,Lande de même forme ». Koekelare (Loc.). V. Koekeloeren.

 

EV

Koek

Koeke(n), Kocken, Kokke(n), Kook(en), Koeck(e), Ko(c)ke, Koeks, Koe(c)kx, Coeck(e), Coeke, Coejcjkx, Couck(e), Couque, Coucq, Caucke, Cooke(n), Koock, Ku(c)k, Kuck, Kuke: 1. BerBN van de koekenbakker. Vgl. Wasteels, Watteau.+1300 Walterus Koeke, Ktr. (DEBR. 1980); 1368 Matte Couke up Fierin Coux cateile; 1390 Floreins Kouke, Ktr. (DEBR. 1970). – 2. Sommige vormen kunnen var. zijn van Kok.

 

FD

Koek, de

zie (de) Kok.

 

FD

Koekaerts

zie Cockart.

 

FD

Koeke(n)

zie Koek.

 

FD

koekel

Car. mor. 1. Fainéant (Koekeloeren, ,,Attendre la for­tune sans rien faire »). — 2. Coquelineur, Vaniteux (comme le coq : Kokkelen, ,,Faire coquerico ». (DE-) Coeckel-, Keukel–aer, -eire, Coclers. V. Koek.

 

EV

Koekelaere, de

-loere, zie de Keukelaer(e).

 

FD

Koekelberg(h), (van)

Koekelbergs, Koeckelberg(hs), Coekelberg(h)(s), -gerghs, Coeckelberg(h)(s), Couckelberq, Coukelberghs, Koeck(e)lenberg(h), Koeklenberg, Coeckelenberg(h), Kokelberg, Co(c)kelbergh(s), Cokelberg, Kok(k)elenberg, Ko(c)klenberg, Kockelberg(h), Cokkelbergh, van Ouockelbergh, van Conkelberg(h)e: PlN Koekelberg (Es.), in Berchem, Kester, Herfelingen (VB), Herzele, Melsene, Munkzwalm (OV), Kokelberg in Ronse (OV). 1227 Gosuinus de Coekelbergha, Munkzwalm (GN); 1277 Woutre van Couckelberghe, Bs. (CG); 1328 Tierin Kokelbergh, Ip. (BEELE); 1400 Aert van Cockelberge, Tv. (BERDEN).

 

FD

Koekelkoren,

-coren, Koekkelkoren, Kokkelko(o)ren, -korn, Kockelkor(e)n, Kuckelkorn: D. FN Kuckel-korn, Kockelkorn. D. Kockelskôrner, Ndl. kokkelkorrels, -zaden, Mlat. coculae orientales of indici, d.i. oosterse of Indische korrels. Kockel < cocculus, dim. van coccus: kern, zaad, graantje. Het zijn de zaden van de Anamirta cocculus, die op Malabar en de Indonesische eilanden groeit. Deze korrels worden gebruikt in de homéopathie en om vissen en vogels te bedwelmen. 1575 Willem Cockelcoren, Heiden/Aken-Aw. (AP).

 

FD

Koekenbeek, van

PlN Koekenbeek in Sint-Renelde (WB). 1396 Heinric van Kockenbeke, Tollembeek (DE B.).

 

FD

Koekhofs

-hoven, zie van Koeckhoven.

 

FD

Koeklenberg

zie Koekelberg(h).

 

FD

Koekoek

„ Coucou ».

 

EV

Koekoek(s)

Koukoek, Koeckoeck, Koekkoek, Koekoe(ck)x, Koeckoekx: BN voor een luiaard of een bedrogen echtgenoot. Vgl. Kockuyt. 1227 Weitinus Cuccuc, Munkzwalm (GN).

 

FD

Koeks

Koekx, zie Koek.

 

FD

Koekuyt

zie Kockuyt.

 

FD

Koelen

zie Koolen.

 

FD

Koelen, van der

zie van der Kuylen.

 

FD

Koelewijn

zie Koldewey.

 

FD

Koelink

Kölling: Patr. All. van HN Nikolaus; vgl. Colins, Koolen.

 

FD

Koellner

Zie Kölner.

 

FD

Koelman

1. Car. mor. Homme calme. —  2. V. COL.

 

EV

Koelman(s)

Zie Colman(s). Maar een Nederlandse familie Koeleman stamt van Anthonius Kuhlman, °± 1715 in Goldenstadt (PDB). Afl. van PlN Kuhle: kuil, groeve.

 

FD

Koeman(s)

Coeman(s), cf. Koopman(s).

 

JG

Koeman(s)

zie Koopman(s).

 

FD

Koemoth

zie Coemaet.

 

FD

Koen

Koen-, Coen- -en, -er. Kuh-n(en). 1. N. de bapt. V. CON. — 2. Car. mor. Koen, ,,Audacieux ». Synon. : De Coen(e), De Coune.

 

EV

Koen

Koene(n), Koenn, Kon(n), Kônn, Koens, Kons, Coen, Coene(n), Coens(en), Coone, Con(e), Coohn, Coune(n), Couenen, Coun(ns), Kohn(en), Koohn, Kohne, Kôhn(e(n)), Ko(o)nen, Coonen, Cohn(en), Conen(s), Keune, Keun(en), Kun(nen), Kune, Kuen(en), Cunin, Cu(e)nen, Ceunen(s), Ceunis, Cuens, Koeune, Kuin, Cuinen, Cuynen, Cuyns, Kiihn(e), Kuhn(e), Kuehn, Kuhnen, Kuenhen, Kuhnhenn, Kuhni: 1. Patr. Germ. VN Cono, Kono ‘koen, dapper’. 1326 Jan Koene, Ip. (BEELE); 1367 Jan Coene; 1392 Heine Coenen, Ktr.; 1398 Betkin Coens, Tielt (DEBR. 1970); 1350-1400 Joh. Cuenken fil. Ger. Coenen, Landen (MNT47$); 1385 Arnoldi Cuenen, Tg. (TYTGAT); 1481 Tys Kunnen, Ht. (A.GHIJSEN); 1493 Coen Cuynens, Repen (SKM). De vormen Koenen/Coenen zijn niet noodzakelijk gen. van Coene, ze kunnen ook uit de vleivorm Coenin ontstaan zijn: 1398 Jan Coenin, Tielt (DEBR. 1970). – 2. Zie ook De Coen(e).

 

FD

Koenegracht

zie Coenegracht(s).

 

FD

Koener(s)

Koenders, Konder, Coenders, Kohner, Kuunders: Patr. Germ. VN kôn-hari ‘koen-leger’: Gonherus (MORLETI).

 

FD

Koenig

Konig, König, Koniq, au génitif: Koenigs, Konigs, Konix. Surnom: ail. Kônig, sud-all. Konik ‘roi’; cf. Koning.

 

JG

Koenig(s)

König(s), Konig, Kon(i)gs, Konik, -ic, -iq, -yk,

Conicq: D. BN König: koning. De vorm Konik is Zuid-Duits.

 

FD

Koenigsberg

Koeni(ng)sberg, Kenigsberg: Verspreide D. PlN. Bekend was vooral de oude stad Königsberg in Oost-Pruisen (Kaliningrad).

 

FD

Koenigsfeld

D. PlN Königsfeld (verspreid).

 

FD

Koenigsmann

zie Königsmann.

 

FD

Koening(s)

zie (de) Koning.

 

FD

Koenot

Grafie voor Rom. Counot, afl. van VN Koen. Vgl. Counotte.

 

FD

Koenraad(s)

-raadt, -raets, Coenraad(s), -raed, -raet(s), •raard, -raerds, Coend(e)raet, Co(e)nderaert(s), Konrath, Konrad(t), Conraads, -rad(s), -radt, -ratd, -rath(s), -ratte, -rod, -roth, -rotte, Coonraat, Conradi(e), -y, Conrard(y), Conerardy, Connerade, -rotte, Counerotte, Condrotte, Cornerotte, -routte, Connrot, Contrardy, Couraet(s), Cour(r)a(rd): Patr. Germ. VN Koenraad: kôn-rêd ‘koen-raad’: Conradus (Dip.). 1260 Petrus filius Conrardi = 1281 Pétri dicti Conraet, Rupelmonde (MNT123); 1267 Conrado Aurifabro; 1306 Belie Coenrads, Ip. (BEELE); 1394 Joris Coenrard, Menen; 1396 Coenraert van Oesterwijc, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Koenraets

cf. Coenraets.

 

JG

Koens

Koentges, Koetgens, cf. Coen(s).

 

JG

Koens

zie Koen.

 

FD

Koentges

Kontges: Patr. Koentje, dim. van Germ. VN Koen. 1440 Jan van Welcenes alias Coenke f. Coenraets, Ktr. (BAELDE); 1527 Pieter Coentken alias Welseners, Ktr. (KW).

 

FD

Koentges

V. CON.

 

EV

Koep(p)

Koepges, zie Köpp.

 

FD

Koepfier

V. Koper.

 

EV

Koer-

zie Kör-.

 

FD

Koerfer

zie Koerver.

 

FD

Koerperich

zie Körperich.

 

FD

Koers(en)

zie Kors.

 

FD

Koersveld, van

zie van Koetsveld.

 

FD

Koert

Coort, Koerdt, Koertge: Patr. < Germ. VN Koenraad. En dim. -ge.

 

FD

Koerver

Koeruer, Korver(s), Koerfer: BerN Ndd. Körver: mandenvlechter. Vgl. Körber, Corvers. De u in «erheeft v-waarde, een relict van vroegere schrijfgewoontes. 1354 Thomas Corvere, Hannover (BRECH.).

 

FD

Koesen

Zie Kozijns.

 

FD

Koester

zie de Koster.

 

FD

Koetgen(s)

zie Kuetgens.

 

FD

Koether

D. Köter, Köther: keuterboer.

 

FD

Koetlitz

V. GOD.

 

EV

koets

koetsier. ,,Voiture, Cocher ». Profess. Coets, Koets, Kautz, Coets-, Coûts- -ier. (Le N. peut être aussi hébreux ou syrien : Kouts, Kodsi. ,,[De] Jérusalem ».

 

EV

Koets

zie Koot.

 

FD

Koetsem,van

-en, zie van Cutsem.

 

FD

Koetsier

zie Coetsier(s).

 

FD

Koetsveld, van

van Koersveld: PlN Koesveld in St.-Gillis-Waas (0V); evtl. Coesfeld (NRW).

 

FD

Koettlitz

PlN Köttlitz (BEI).

 

FD

Koetz

cf. Kutz, Kiitz.

 

JG

Koetz

Zie Kötz.

 

FD

Koeune

cf. Keunen.

 

JG

Koeune

zie Koen.

 

FD

Koeveringe, van

PlN Koevering (NB).

 

FD

Koevoet(s)

Coevoet(s), Koeijvoets, Koeyvoets, Koefoed, Covoet: 1. BN naar het lichaamsgebrek, de horrelvoet, klompvoet, paardenvoet. -2. Huisnaam, b.v. in Cent en leper. HAGSTR. 1949,204 noemt in Keulen ‘de Pede Bovis’ naar de huisnaam ‘ad Pedem Bovis’. Vgl. D. Kuhfuss, Pferdefuss, Rindsfuss, Fr. Piedboeuf. 1280 Petrus Coevoet, leper (BEELE); 1398 Istaes Coevoet, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Koewé

V. Caw.

 

EV

Koewé,

zie Couet.

 

FD

Koeyemelk

zie Coemelck.

 

FD

Koeyer, de

Koeyers, zie de Coeyer(e).

 

FD

Koeymans

Koeijmans, Koeiman: Reïnterpretatie van Coemans.

 

FD

Koeymans

Koëymans, Coeymans, Koymans, Cooymans. Nom de profession: éleveur de vaches, néerl. koe. Cf. aussi Coey.

 

JG

Koeyvoets

zie Koevoets.

 

FD

Koff(e)man

Var. van D. Kaufmann. 1562 Jorge Koffman, Liegnitz (DN).

 

FD

Kofferschlager

Kofferschläger. Nom de pro­fession: all. Kupferschläger ‘batteur de cuivre’.

 

JG

Kofferschläger

-schlager, zie Kupfferschlaeger.

 

FD

Kofler

D. Kof(f)ler, oude vorm van Kaufler: uitdrager, opkoper, kleinhandelaar (BRECH.).

 

FD

Kog

cf. Cogge, Coghe.

 

JG

Kog(ge)

zie Cogge.

 

FD

Kögel

D. hypercorrecte vorm voor Kegel; zie i.v. Kogelenberg, van: PlN, misschien Kugelberg in Ludwigsburg (BW).

 

FD

Kogel(s)

Cogels: Mnl. cogele: kap, mantelkap. BN, vgl. Cappe. 1386 Herman Coghel, Bg. (JAM.).

 

FD

Kogels

Cogels. ,,Balle » (Projectile). Profess. Fabric. de cartouches.

 

EV

Kogels

Cogels. Surnom: moy. néerl. cogel(e) ‘manteau’ ou cogel(e) ‘gourdin muni d’une boule’.

 

JG

Kögelsberger

D. hypercorrecte vorm voor Kegelsberger < PlN. 1247 Wernherus…Kegelisbergere,Worms (BRECH.).

 

FD

Kohen

zie Cohen.

 

FD

Kohl

Kohle(n), Köhl(en): 1. BN van de kolenteler, koolbouwer. Vgl. Wvl. koolkapper, Keuls Kappesboor: kleine boer aan de rand van de stad die zijn groenten in de stad verkoopt (Keuls kappes: (kabuis)kool). 1480 Joh. Kôl = 1491 alias Brassicanus, Konstanz (BRECH.). – 2. Patr. Korte vorm van VN Nikolaus; zie Kool(e), Koolen.

 

FD

Kohl

Kolh, Kolle, au génitif: Kohlen, Köhlen. Nom issu de l’anthrop. germ. Col (Först. 371)ou surnom : all. Kohl ‘chou’, et all. Kohle ‘charbon’,

 

JG

Kohl(en)berger

Kolberg: Verspreide D. PlN Kohlenberg. 1355 Menke Ko(y)lenberg, Kassel (BRECH.).

 

FD

Kohlbacher

zie Kolbach.

 

FD

Kohler

Köhler, Koller, Köller: D. BerN van de kolenbrander. 1460 Jakob Kol(l)er = Kôler, Leipzig (BRECH.).

 

FD

Kohler

Köhler, Koller. Nom de profession: all. Köhler ‘charbonnier’.

 

JG

Kohlhaas

zie Koolhaas.

 

FD

Kohlman(n)

Kaulman(n): Afl. van Kohl.

 

FD

Kohlmeyer

1. Afl. van Kohl. Vgl. Kohlmann. -2. Var. van Kollmeyer.

 

FD

Kohlsaat

zie Coolsaet.

 

FD

Kohlschein

-scheen: Verhaspeling (door verscherping) van Gol(d)stein.

 

FD

Kohn

Kohne, Könn, au génitif: Kohnen, Konen, Konnen, Koonen. Nom issu de l’an­throp. germ. Cono; cf. Keunen et Koens.

 

JG

Kohn

zie Cohen, Koen.

 

FD

Köhn

Köhne(n), Kohne(n), zie Koen.

 

FD

Kohnemann

Patr. Afl. van Kohn.

 

FD

Kohnenmergen

Misschien verhaspeling van D. Kohlmorgen (Hb.), Kaldemorgen (Essen): koude, koele morgen. BN. Vgl. 1397 Albrecht Kaldenacht, Frankfort (DN).

 

FD

Kohner

zie Koener(s).

 

FD

Koijk, van der

zie van Kuik.

 

FD

Koille, van der

zie van Coillie.

 

FD

Koister

V. Koster.

 

EV

kok

Profess. ..Cuisinier ». Koch, Kock(x), Cox, DE Cock, Kooke, Cuox. koker. Profess. De Cocker, De Cooker.

 

EV

Kok(s)

cf. Koch.

 

JG

Kok, (de)

(de) Kock, de Koch, (de) Co(c)k, (de) Cocq, de Cook, Decooq, Koo(c)k, de Koek, de Couck, (de) Cok, Coc, Coq, Koq, Koks, Cox, (de) Coox, Cocks, Cocx, (de) Cockx, Ko(k)x, Kocks, Koc(kx), Kocx, Koch(s), Coch, Chockx: 1. BerN van de kok. ±1300 Gerardus cocus domini comitis Flandrie (DEBR. 1980); 1360 Diederic de Coc…doen hi coecte, Lv. (DE MAN 1949); 1356 Egidii Cocx; 1382 Clays de Coc, Ktr. (DEBR. 1970). – 2. BerN Mnl. coc, scarpcoc: beul, scherprechter. 1404 Peteren de Koc, scarp-rechtere, Bs. (HB 251). – 3. Soms vertaling van Fr. Le Cocq: de Haan. 1398 Hendrick de Cock (zoon van) H. de Châtillon dit le Coq. Het wapenschild van families De Cock vertoont vaak een haan (med. L. de Kock, Bilthoven).

 

FD

Koka(e)rt

Koka(s), zie Cockart.

 

FD

Kokaiko

cf. Cockaicko.

 

JG

Kokaiko

zie Cokaiko.

 

FD

Koke

zie Koek.

 

FD

Kokel(en)berg

zie Koekelberg(h).

 

FD

Kokelaere

cf. Cokelaere.

 

JG

Kokelaere

Kokenler, zie de Keukelaere.

 

FD

Koker, de

(de) Coker(e), de Cooker, de Kocker, de Koecker, de Cocker(e), de Kokere, de Kokert, Decockère, Keu(c)ker, de Kocker(e): 1. BerBN naar de koker, het foedraal, b.v. pijlkoker, naaldenkoker, brievenkoker. Kan een BerBN zijn voor de bode, die de brieven in zijn koker draagt: 1418 Jhan Biese messagier = 1418 Jan Biesen van eenen cokere die hij te Ghend cochte omme brieven in te voerne; 1418 ghesendt…Ingheram den Coker (Coker(e)), Ktr. (DEBR. 1958). – 2. Evtl. afl. van ww. coken: koken. Syn. met (de) Kok. 1398 Bernart de Koker, Lauwe (DEBR. 1970).

 

FD

Koker, van den

Deze FN komt in LU voor. Verhaspeling van De Koker.

 

FD

Koket

zie Cochet.

 

FD

Kokke(n)

zie Koek.

 

FD

Kokkel-

-enberg, -koren. V. Koek.

 

EV

Kokkel-

Zie Koekel-.

 

FD

Koklenberg

zie Koekelberg(h).

 

FD

Koks

Kokx, zie Kok.

 

FD

Kol(l)meyer

Kolmer: 1. < 1430 Koldemeyer (DN). – 2. Var. van Kohlmeyer.

 

FD

Kol, van

zie van Keulen.

 

FD

Kolb

Kolbe, Kolp: D. BN, pendant van Kolff, Colfs.

 

FD

Kolbach

Kohlbacher: PlN Kolbach im Breisgau. 1293 Heinr. dictus Kolbach, Freiburg (BRECH.).

 

FD

Kolberg

zie Kohl(en)berger.

 

FD

Kolbus(ch)

Kolbusz: PlN Kohlbusch in Stolberg (NRW).

 

FD

Kolchmidt

Koschmider, Korsmit, Cor(r)smit:

Kolschmidt < Ndd. Koldeschmid: koudsmid.di ketelsmid, kopersmid (die zonder vuursmeedt), D. Kaltschmied. De verhaspeling tot Korsmit door de bekende //r-wisseling. 1662 Joannes Calsmet liber baro ab Eijsselenbergh (MUL VI).

 

FD

Kold, van der

Wsch. = Van der Kolk.

 

FD

Koldewey

Koldewijn, -wyn, Kaldewaij, Kollewijn, Collewijn, Colluyng, Koelewijn: 1. Mnl. wey: wei, hui van de melk. Koele wei. Vgl. Coemelck, Soetemelk, Soetewey. De vormen met-wijn kunnen jongere volksetymologische reïnterpretaties zijn. 1273 Johan Coelewej, Bg. (CG); 1287 Jehans Coelewei = 1297 Johanne Coelewey, Bg. (DF VIII). – 2. De oostelijke vormen (kolde-) kunnen op een PlN Koude Wei teruggaan. BRECH. verklaart Koldewey < PlN Kaltenweide: 1460 Clawes van der Koldenweye, Hannover. Er is een PlN Coudeweede in Duinkerke (FV) (DF VIII). Bovendien zijn er talrijke PlNn Koldewey/Koldewee (m.n. in OIJ,G) (Nk. 1989,15-46). – 3. Er is ook nog een PlN Colwède, een bos tussen Pihen en Rodelinghem (PdC), 855 Colwidum: kolenbos (TW). 1278 Baldeuinum de Colewede = 1289 Boid de Colewide, Kales (GYSS. 1963).

 

FD

Koldijk

PlN Koldijk in Grouw (FL) (BROUWERs).-1721 Eelck Ulbes van Coldijk, Warga FL; 1843 Marten Gjalts Koldijk, Idaarderadeel (PDB).

 

FD

Kolen

cf. Koolen.

 

JG

Kolen

zie Koolen.

 

FD

Kolen, van

zie van Keulen.

 

FD

Kolenberg

1. PlN Kolenberg in Zelem (L). – 2. Var. van Kohlenberg. – 3. Var. van Koelenberg; zie Koulberg.

 

FD

Kolenberg

V. Koolen.

 

EV

Kolenbrander

Colenbrander: BerN van de kolenbrander, houtskoolmaker. Zie Koolbrant.

 

FD

Kolf

Kolff. Surnom: néerl. kolf ‘crosse’, kolfspel ‘jeu de crosse’.

 

JG

Kolf(f)

zie Colfs.

 

FD

Kolfschoten

FN vooral in de Gelderse vallei. 1477 Colveschoeten, in Scherpenzeel (G).

 

FD

Kolgen

Kölgen: Patr. Dim. van Koll.

 

FD

Kolibos

Griekse FN (PDB).

 

FD

Kolijn

zie Colin(s).

 

FD

Kolins

zie Colin(s).

 

FD

Kolk, van der

PlN Kolk: kolk, diepte, kuil.

 

FD

Kolkman

Afl. van Van der Kolk. 1443 Heinric Colcmans hoeymaker, Aw. (VLOEB.); 1491 Janne Colckman, Cent (OARII).

 

FD

Kolkman

Profess. Kolk, ,,Ecluse ». N. d’éclusier.

 

EV

Koll(e)

1. Patr. Germ. VN Kolo. 1272 Choie von Seldenhofen, Stiermarken (BRECH.). – 2. BN. Ndd. kole: hoofd, kop. 1320 Herman Kolle, Lubeck (DN). – 3. Var. van Kohl(e).

 

FD

Kollé

Kollee, zie Colet.

 

FD

Kollem, van

van Collem: 1. PlN Kolem (B, A). 1406 Henrix vivere van Coelhem, Woluwe (PEENE).-2. Var. van Van Kollum.

 

FD

Kollenberg

1. PlN Kallenberg (BW, NRW). 1424 Joh. Kallenberger = 1436 J. Kollenberger (BRECH.). – 2. Var. van Kolenberg of Kohlenberg.

 

FD

Koller

Köller, zie Kohler.

 

FD

Koller

V. COL.

 

EV

Kollewijn

zie Koldewey.

 

FD

Kollin

zie Colins.

 

FD

Kölling

Zie Koelink.

 

FD

Kollman(n)

Kolman, Köllmann: 1. Patr. VN Coloman. 1245 Conr. dictus Cholman, Freiburg (BRECH.). – 2. Var. van Kohlmann.

 

FD

Kollros

D. bloemnaam Kohlrose: o.m. klaproos, kollebloem. 1333 Cunr. Kolrose, Kempten (BRECH.).

 

FD

Kollum, van

1. PlN Kollum (EL). – 2. Var. van Van Kollem.

 

FD

Kolmpers

Clumpers. Profess. Sabo­tier. N° 161.

 

EV

Kölner

Kol(l)ner, Koellner, Kölln(er): Keulenaar. 1279 C. dictus Koelner, Efilingen (BRECH.).

 

FD

Kolp

Surnom: all. Kolbe(n) ‘crosse’.

 

JG

Kolp

Zie Kolb.

 

FD

Kolsteeg

Te Kolsté: Kolsteeg is een reïnterpretatie (‘steeg’) van PlN Kolstee < Kolstede. Vgl. D. FN Kohlstetter < PlN Kohlstetten (BW). 1814 Gebke Margarete Kollstede, Varel NS (VS1975,644c).

 

FD

Kolsteegje

Kolsté: Kolsteeg is een reïnterpretatie (‘steeg’) van PlN Kolstee < Kolstede. Vgl. D. FN Kohlstetter < PlN Kohlstetten (BW). 1814 Gebke Margarete Kollstede, Varel NS (VS1975,644c).

 

FD

Kolsteren

zie van Calsteren.

 

FD

Kolvenbach

PlN(NRW).

 

FD

Koman

zie Koopman(s).

 

FD

Komen, (van)

PlN Komen (H). 1280 Symon de Comene; 1326 Jan van Comene, Ip. (BEELE).

 

FD

Komkommer

Ndl.-joodse FN (PDB). BN of BerBN voor de eter of teler van komkommers.

 

FD

Kommander

BerN van de commandeur, hoofd van eencommanderij (D. Kommende), ridderorde. D. Komtur, Ndd. Kommdùr < Lat. commendator.

 

FD

Kommer(s)

van den Kommer: Weergave van dial. uitspr. van Kamer(s), Van den Kamer.

 

FD

Komoth

Komuth, zie Coemaet.

 

FD

Kompan

zie Compaan.

 

FD

Kompany

zie Compagnie.

 

FD

Kompier

Met epenthetische nasaal uit Copier (zie i.v.). 1689 Willem Jansz Copier, Cabauw (U), ook aïs Compier, Kompier, Kopier (PDB).

 

FD

Kon

V. CON.

 

EV

Kon

zie Koen.

 

FD

Kon(t)zen

zie Contzen.

 

FD

Konat

zie Coenaerts.

 

FD

Koncz

zie Contzen.

 

FD

Konder

zie Koener(s).

 

FD

Kondré

Kondre, Cond(e)reys, Condrys: Patr. Gondrez, Rom. vorm van Germ. VN Gondraad (zie Gondraet). 1200 Gheraus Gondree, Atrecht (NCJ); 1232 Gobertus Gondree, St.-Q. (MORLET).

 

FD

Koné

zie Counet.

 

FD

Könecke

Patr. Dim. van VN Konrad.

 

FD

Konen

zie Koen.

 

FD

Kongs

zie Koenig(s).

 

FD

Konhäuser

Konheiser: Kornhäuser, afl. van Kornhaus: korenhuis, graanhalle, korenschuur.

 

FD

Konic

-ig(s), König(s), zie Koenig(s).

 

FD

Konieczny

-nij, -na, Konietzny, -na: Oudpools konieczny: op het eind wonend (NAUMANN).

 

FD

Konig

etc., cf. Koenig.

 

JG

Königsdorff

Köningsdorf: PlN Königsdorf (NRW, BEI).

 

FD

Königsmann

K(o)enigsmann: Zoals D. FN Königsmacher: die de roi van koning speelt in een toneelspel (BRECH.)? Of afl. van Kônig?

 

FD

Königstein

Kenigstein, -sztejn, Koningstein: PlN Königstein (BEI, HS, S, SH).

 

FD

Konijn

Conijn, -yn. Formes néerl. de Conin.

 

JG

Konijn

Knein. 1. Car. mor. Homme peureux (..Courageux lapin »). — 2. Proven. L.D.

 

EV

Konijn

-yn, Keun(en), Conin, -ijn: Mnl. conijn, cuennijn, Wvl. keun: konijn. BerBN voor een konijnenfokker of BN voor prognatie of de manier van kauwen. 1277 Hannekin Conin; 1392 Jaqueme Kuenin, Ip. (BEELE).

 

FD

Konijnenburg, van (de)

Knijnenburg: PlN Konijnenberg in Biervliet, Oostburg (Z) (DF VIII), Rillaar (VB) en Bouwel (A).

 

FD

Konik

zie Koenig(s).

 

FD

Konin(ck)xloo, van

van Koningsloo, van Coningsloo, van Coninckxloo, -loey: PlN Koningslo in Vilvoorde (VB). 1406 Jans lant van Coninxloe, Itterbeek (PEENE); 1482 Peter van Coenincs looe, Es. (HB 238).

 

FD

Koninckbroeck, de

zie van Ceunebroeck(e).

 

FD

koning

,,Roi ». 1. Sobriquet d’allure. —  Evocation d’un rôle joué dans un cortège ou un mystère.   —   3. Evocation d’un titre remporté dans une   compétition   (Tir   à  l’arc  ou autre). Dans toutes les acceptions : Koni(n)g(h), Koninckx,-Konings. DE   Conincfk).   —   4.   Proven. Koningsveld. ,,Terre royale ».

 

EV

Koning

-inck, Koening, Keuninck, Ceuninck, au génitif: Koninckx, -incx, Konings, Coninckx, Conings, Coninx, Konings, Koenings, Keuninckx. Surnom: néerl. koning ‘roi’.

 

JG

Koning, (de)

de Koninck(x), -ink, de Konning, -inck, de Kooning, -inck, de Coninck, -ing(h), -incq, -ynck, -ijnck, de Cooninck, de Connin(c)k, -ingh, -inckx, Decninck (sic), Deconincke, -inque, (de) Keuninck, de Keunynck, -ijnck, de Ceuninck, -ynck, -ijnck, -inckx, de Cueninck, -ynck, de Ceuminck, de Keninck, Kenninck, Keuningk, -ings, -in(c)kx, -ique, Konings, -inkx, -inck(x), -in(c)x, -ing(x), Kônings, Conin(ck), -ynck, -inc(k)x, -in(s)x, -ing(s), -ingx, Cooninx, Koonings, Connin(ck)x, -inck, Coni(ck)x, Konix: BN: koning, b.v. voor het hoofd van een gild of de koning in een boogschuttersgild: 1394 den coninc van den scutters te Curtrike doe de papegay ghescoten was, Ktr. (DEBR. 1970). 1272 Willelmus Coninc, Oud.; 1293 Hugo Coninc, Kales (CG); 1326 Jan de Coninc, Ip. (BEELE); 1352 Jacobs Conincx huus, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Koningstein

zie Königstein.

 

FD

Koningsveld

PlN Koningsveld bij Pijnakker (ZH) (MOERMAN). Vgl. Koenigsfeld.

 

FD

Koningswinter

Ndl. vorm voor PlN Kônigswinter (NRW).

 

FD

Koniq

zie Konik.

 

FD

Konix

zie (de) Koning.

 

FD

Konkel

Kunkel(s): Laatmnl. konckel, kunkel, D. Kunkel: spinrokken. BerBN. 1356 Dithart Kunkele = D. Konkel, Gieflen (DN); 1408 Jan Conkel, Bg. (SIOEN).

 

FD

Konn

Könn, zie Koen.

 

FD

Konnegem, van

zie van Caneghem.

 

FD

Konrad(t)

Konrath, zie Koenraads.

 

FD

Kons

zie Koen.

 

FD

Konsdorf(f)

PlN Consdorf (GH).

 

FD

Konsen

Peut-être surnom: néerl. kous ‘bas, chausse’, cf. aussi Gousse, Causse.

 

JG

Konstant

Konstandin, zie Constandt.

 

FD

Konsten,

zie Consten.

 

FD

Konte

Nom issu de l’anthrop. germ. gundi, d’où NF haut-all. Kunte (Först. 695).

 

JG

Konté

zie Comté.

 

FD

Konteyne

Misschien adaptatie van Cantraine, Cantrijn > Contryn. Ook beïnvloed door Fonteyne.

 

FD

Kontges

zie Koentges.

 

FD

Kontzen

Nom d’origine: localité près de Mont-joie, ou hypocor. de Con(rad).

 

JG

Konyk

zie Koenig(s).

 

FD

Konz

zie Contzen.

 

FD

Koo(c)k

zie Koek, (de) Kok.

 

FD

Koo, (de)

zie Decoo.

 

FD

Koob

Koop(s): Patr. Korte vorm van HN Jacobus? Of < Cobbe(n)?

 

FD

Koob

Koop, au génitif: Kooben. Hypocot. de Jacob; cf. aussi Keup et Kop.

 

JG

Koob

V. Jacob.

 

EV

Koohn,

zie Koen.

 

FD

Kooi

Kooy, Kooij: Patr./Metr. of BerBN; zie Kooyman i. en 2.

 

FD

Kooij, van der

PlN De Kooi (Gorinchem, ZH), De Kooy (Den Helder.NH).

 

FD

Kooijk, van

zie van Kuik.

 

FD

Kooiman

zie Kooyman.

 

FD

Kook(en)

zie Koek.

 

FD

Kooke

V. Kok.

 

EV

Kool

Kools, cf. Cool(s).

 

JG

Kool(e)

Cool(e), Cole, Coel, Coël, Col(le), Coll. Ceule, Kuijl(e), Kuyl(le), Kools, Co(o)ls, Coels(t), Couls, Ceuls, Kuyls, Cuijl, Cuyl(s), Cuyl(l)e, Kuyle, Kulle: Patr. Korte vormen van HN Nikolaas, Nikolaus. 1276 Cristiano Coel; 1336 Beatris Coels, Ip. (BEELE); 1304 Nicolaum dictum Cole de Obberghe = 1309 Claus diemen heitet Cole van Obberghe, Diest (F.C.); 1327 Nycholao dicto Cole, Lv. (BO); 1340 Nicolaus dictus Cole, Tn. (ROEL. 1951); 1377 Jan Colle, Lier (FRANS); 1398 Catheline Colars, Griele Coel, Bette Coels, Hulste (DEBR. 1970); 1469 Johannes vander Varent dictus Cole…filij quondam Colinj, Lv. (DE MAN 1958).

 

FD

Koolbergen, van

van Colenberghe, van Collenberg(he): 1. PlN Koelenberg in Geluwe (WV). 1746 Jan, heere van Coelenberghe, Geluwe (DF VIII). – 2. Kolenberg in Zelem (L). 1400 Arnoldus van Colleberge, Tv. (BERDEN). – 3. PlN Colembert (PdC). 1107 Hugonis de Colesberge; 1340 Jakemes de Colemberg (DF VIII).

 

FD

Koolbrant

-brandt, Coolbrand(t), Colebrant(s), Colbran(d)t: i. BerN van de kolenbrander, de houtskoolmaker. Ook D. Kohlbrandt. 1275 Jehans Colebrans, Melden (VR.34r°); 1370 Janne Coolbrand, Knesselare (DELHAYE); 1395 Willem Célébrant, Lier (FRANS); 1398 Pieter Coolbarne, Bg. (SIOEN). – 2. Ook Germ. VN: 1066 Colbrand; 1200 Colebrandus (REANEY).

 

FD

Koolen

Cool-, Kaul- -en. Kool. 1. Profess. ,,Chou » et ,,Charbon ». Marchand de choux ou de charbon. — 2. Proven. Kolen (Loc. Ane. Coolen). — 3. V. COL.

 

EV

Koolen

Kolen, Colen, Kuylen, etc. Probabl. formes néerl. de Colin < Nicolaus [FD].

 

JG

Koolen

Kolen, Coolen(s), Koelen, Coel(l)en, Coeln, Colen(s), Keulen, Ceulen, Kuylen, Kuijlen, Cuylen, Collen(s): Patr. Kolen < Colin, vleivorm vanHN Nikolaus. Of gen. van Koole. 1268 Hankinus Colin, Ip. (BEELE); 1340 Nicolay dicti Colijn; 1354 Nycholaus dictus Coliin li fi Collart, Tn. (ROEL 1951); 1361 Daniele dicto Coelin, Ktr. (DEBR. 1970); 1422 Willem Kuylen, Ht. (A.GHIJSEN).Zie ook Kool(e), Colin(s). – Lit.: F. CLAES, De familienaam Colen. Oost-Brabant 1987,87.

 

FD

Koolhaas

Kohlhaas: Mnd. kôlhase: sprinkhaan.BN voor een levendig, beweeglijk mens. 1248 Bertold Kôlhase, Gilstrow (NN); 1347 Jan Coelhase; 1422 Willem Coelhasen, Tn. (C.BAERT; HB 793).

 

FD

Koolmees

D. FN Kohlmeise < Mnd. koilmoese: koolgroente, koolmoes. 1309 Gobelin Coilmeise, Boppard (BRECH.).

 

FD

Koolzaed

zie Coolsaet.

 

FD

Koolzaet

cf. Coolsaet.

 

JG

Kooman(d)

zie Koopman(s).

 

FD

Koonen

cf. Keunen.

 

JG

Koonen

zie Koen.

 

FD

Kooning, de

-inck, Koonings, zie (de) Koning.

 

FD

Koop

cf. Keup.

 

JG

Koop

Koops: 1. Zie Koob. – 2. BN voor een koper, koopman. Vgl. Ndd. Dûrekoop, D. Teuerkauf. 1412 van Katelinen Coep, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Koopal

BN voor iemand die alles koopt. Vgl. D. Kaufauf. 1294 Alcoep, Kales (GYSS. 1963); 1370 Wouter Coepal, 1382 Olivier Coopal, Tielt (DEBR, 1970); 1422 Clais Pieters die men zeit Coopal vanden coope vander snede = 1424 Clais Pieters dit Coopal van ghecocht te hebbene up verhooghen de husen, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Kooperberg

zie Koper(en)berg.

 

FD

Koophamel

BerN van de handelaar in hamels. Vgl. Paardekooper.

 

FD

Koopman

Koopmann, Koeman, Coeman, Coopman, Cooman, Coumanne, au génitif: Koopmans, Koopmansch, Koemans, Coe-mans, Coomans, Coopmans, Coumans. Nom de profession: néerl. koopman ‘marchand’.

 

JG

Koopman

Profess. Marchand. Koop-, Cop- -man(sch). DE Coo(p)-mans.

 

EV

Koopman(s)

-mansch, -mann, Coopman(s), de Co(o)pman, Kopman, Copman(s), Kooman(d),de Co(o)man, (de) Cuman, de Cueman, Co(o)man(s), Comanne, Commane, -ans, Coeman(s), Koman, Koeman(s), Koumans, Couman(ne), -ans, -ant, Kouhmane: BerN van de koopman. De vormen zonder|> door nss.pm/m. 1261 Hugo dictus Coman, St.-Tr. (CG); 1266 Jan Coepman, Bg. (CG); 1281 Clais Copman, 1374 Jan Coopman, Ip. (BEELE); 1391 Woutren den Coeman = Woutre den Coepman, Ktr. (DEBR. 1958); 1385 Arnoldi dicti Couman, Tg. (TYTGAT). Zie ook Kooyman 3-

 

FD

Koor(e)n

zie Coorens.

 

FD

Kooreman

Koremans, cf. Cooreman(s).

 

JG

Kooreman(s)

zie Cooreman(s).

 

FD

Kooren

cf. Cooren(s).

 

JG

Kooring

Weergave van de dial. uitspr. van Corin (Fr. uitspr.); vgl. Vl. Firmin(g). Zie Carrin.

 

FD

Koornhuyse.van den

van den Koarnhuyse, van den Koornuise: PlN Korenhuis: korenhalle, waar het graan verkocht werd. Ook wel BerBN. 1328 Coernehuus (PlN in Ktr.); -1300 Gilbert! de Corenhuse, Ktr. (DEBR. 1980).

 

FD

Koos

zie Coos(e).

 

FD

Koosemans

cf. Coosemans.

 

JG

Koosemans

zie Cosemans.

 

FD

Koosens

Zie Kozijns.

 

FD

Koot

de Coo(d)t, Coots, Coet, Coët, Coets, Koets: Mnl. coet: koet. BN naar de vogelnaam. 1398 Gillis de Coet; Pieter de Koet = 1382 P. de Coot, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Koot

V. Goot.

 

EV

Koot, van

Mnl. cote: hut, huisje, schuur. PlN. Vgl. VatiKooten.

 

FD

Kooten, van

Koten: PlN Koten: boerenwoningen in Aardenburg (Z) (DF VIII). Cothen (U). 1239 Balduinus de Coten, Grammene (GN); 1368 Jan van Cothen, Aw. (CLEMEUR).

 

FD

Kooy

Kooij, zie Kooi.

 

FD

Kooyman

Kooijman(s), Kooiman, Cooyman(s), Cooijman{s), Koymans, Coyman(s), Coeyman(s), Coei(j)mans: 1. Patr./Metr. Afl. van een vleivorm op -koie, zoals Alecoya, Odecoia of: 136 e. Renerus dictus Renekoy; 1242-48 Lambertus films Coye, Lv.; 1266 Wilhelmus filius domine Coye, Meldert; 136 e. Gerardus dictus Coyman, Velp (HM163); izSiIdier Coiernan, Nederename (HAES.); 1356 Johanne Koeyman = 1357 J. Koyman, Tn. (C.BAERT). – 2. Afl. van Mnl. kooye: (schaaps-kooi), eendenkooi. BerN van de kooier (zie Koyermans), die loslopend vee in de kooi opsluit. Of eendenfokker. Of kooienmaker: 1436 Peter Coyemekers, Diest (VdP). – 3. Var. van Coman = Koopman. 1493 Cornelis Jan Coemans sone (Wuustwezel) (vader van) 1517 Jan Cornelis Coeymanssone, Aw. (VS1998,34-36); 1611 Aert Coimans = 1620 A. Coomans (vader van) 1612 Huybrecht Comans = 1627 Coemans, Assent (F.C.).

 

FD

KOP

,,Tête ». 1. Car. phys. Tête carac­téristique. — 2. Car. mor. Koppig, ,,Entête ». Dans les deux acceptions: Coppe, Kops. Coppieters, Cobe-jans. ,,Pierre, Jean à la (grosse) tête ou têtus ».

 

EV

Kop

Kopp, au génitif: Kops, Koppen. Hypocor. de Jaeob, cf. Cop, Coppe; ou bien sur­nom: néerl. kop ‘tête’.

 

JG

Kop

zie Cop.

 

FD

Kopacs(i)

-acz, -acki: Kop(p)atz, Koppatsch, Poolse BN < kopac: hakken, graven (NAUMANN).

 

FD

Kopec(ky)

-etzh, -etzki, -etz(s)ky: Pools kopec: rook, roet.BN(DS).

 

FD

Kopeinig

FN in LX. Wsch. PlN Kôppernig aan de Neisse.

 

FD

Kopel

,,Couple ». Sobriquet donné à un couple bizarre. Kopelmans. N. donné à un homme qui cherche à faire des mariages.

 

EV

Kopel

1. D. Koppel, Köppel, dim. van Jakob. – 2. Mnl. coppel: maat voor droge waren (vijgen, rozijnen), wijn. – 3. Mnl. coppel, Ndd. koppel: gemene weide. 1382 Michiel Coppel, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Kopelman

zie Koppelmans.

 

FD

Koper

Kopper: Ndl. koper, Ndd. kopper: koper. BerBN van de kopersmid. Vgl. D. Kupfer.

 

FD

koper I

,,Cuivre ». Profess. Mar­chand ou fondeur de cuivre. Co(o)-per. Forme allem. : Kupfer, fran­cisé en Coupfère et Koepfier. Kouperman, ,,Marchand de cui­vre ». Kup(f)er- -schlaeger, -szmidt, ,,Artisan qui bat, qui cisèle le cuivre. Kupfermunz. Koper-munt, ,,Monnaie de cuivre ». N. de monnoyeur. Kupperbusch. Koper-bus, ..Boite de cuivre’.. N. d’artisan.

 

EV

koper II

,,Acheteur ». Profess. Ache­teur (d’objets mobilière pour la revente). Co(o)per.

 

EV

Koper(en)berg

Kooperberg: PlN Koperberg bij Oldenzaal (OIJ), Koperenbergpolder bij Willemsdorp (ZH).

 

FD

Koperdraad

BerBN van de draadtrekker, maker van koperdraad. 1336 Michael Coperd(rae)t, Betzing; 1452 Michel Coperdroit, Chooz (ASM II); 1453 Peter Coperdraet, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Kopetzh

-etzki, -etz(s)ky, zie Kopecky.

 

FD

Kopf(f)

zie Cop.

 

FD

Kopin

Zie Coppyn.

 

FD

Köpke

Kopke: 1. Patr. Ndd. dim. van VN Jakob. 1353 Copeke Hogetop, Liineburg; 1429 Kopeke Veghe, Munster (NN); – 2. Dim. van Kop.

 

FD

Kopman

zie Koopman(s).

 

FD

Köpp

Köppe(n), Kopp(e), Koep(p), Koepges: Patr. D. korte vorm van VN Jakob. Zie ook Cop.

 

FD

Koppejan

cf. Coppejans.

 

JG

Koppejan(s)

zie Coppejans.

 

FD

Koppelen, van

PlN Koppeln (NS).

 

FD

Koppelmans

Kopelman, Coppelmans: 1. BerN. Afl. van coppel: koppel, band, juk. – 2. Afl. van PlN Koppel: gemene weide. Ook D. Koppelmann. – 3. BN voor een koppelaar. 1394 Henken

Coppelmans wijf, Heers (LAES); 1405 Ian Coppelman, Heers (MNT 412).

 

FD

Koppen(s)

Koppenens, Koppes, zie Coppyn.

 

FD

Koppenhagen, van

Cobbenhagen, Cop(p)enhague: PlN Kopenhagen (Denemarken).

 

FD

Koppenol

zie (van) Coppenolle.

 

FD

Kopper,

zie Koper.

 

FD

Koppers,

-ert, zie Coppers.

 

FD

Koppier

zie Copier.

 

FD

Kops

zie Cop.

 

FD

Koq

zie Lecocq, de Kok.

 

FD

Korb

D. BerBN van de korvenmaker. Vgl. Corff.

 

FD

Korbee

zie Courbet.

 

FD

Körber

Ko(e)rber, Korper, Corper, Kerber, Körfer, Ko(e)rfer: D. BerN Körber: mandenvlechter. Vgl. Koerver, Corvers. Kerber is ontrond (o/e).

 

FD

Korbiel

zie Corbeel(s).

 

FD

Korbmacher

Korfmacher: D. BerN van de korvenmaker, mandenvlechter. 1576 Albert Corbmacher, Herford (BRECH.).

 

FD

Korda

zie Corda.

 

FD

Kordel

zie Cordeel(s).

 

FD

Kordelaar, van

Limburgse FN. PlN Korteraar (ZH)? 1655 Willem Pietersz Kortelaer, Noorden ZH (PDB).

 

FD

Kordes

Kordus, Kordys: Patr. D. vorm van VN Konrad.

 

FD

Kordt

Korth: 1. Spellingvar. van Kort; zie (de) Korte. – 2. Patr.Var. van Kurt = Konrad.

 

FD

Kordupel

zie Courouble.

 

FD

Koreman(s)

zie Cooreman(s).

 

FD

koren

,,Blé ». Proven. Coornaert, Korner. Koornaarde, ,,Terre à blé ». Korenberg. ,,Colline à blé ».

 

EV

Koren

zie Coorens.

 

FD

Korenberg

Kornberg: PlN in Diegem (VB).

 

FD

Korenblit

D.-joodse FN, ontrond < Kornbliite: korenbloesem, korenbloem. Vgl. Korenblum.

 

FD

Korenblum

zie Kornblum.

 

FD

Korenhof

PlN in Herentals en Geel (A) (NR).

 

FD

Korenman

Kornmann. Nom de profession: moy. néerl. cornman ‘négociant en blé’ [FD], cf. aussi Cooreman, etc.

 

JG

Korenman

zie Cooreman(s).

 

FD

Korevaar

zie Koorevaar.

 

FD

korf,

,,Panier ». Korv-, Corv-, Curv–er(s). Profess. Vannier.

 

EV

Korfer

Korvers, Corvers, Kurvers, Curvers. Nom de profession, de vannier: dér. de moy. néerl. korf, cor/’panier’.

 

JG

Körfer

Korfer, zie Körber.

 

FD

Korfmacher

zie Korbmacher.

 

FD

Koriman

zie Cooreman(s).

 

FD

Korlvinke

Soort vink die kornel, kornoelje eet? Vgl. D. FN Kurlbaum, Mnl. corneboom. Vgl.Kirschfink.

 

FD

Korman

V. Keur.

 

EV

Korman(n)

zie Cooreman(s).

 

FD

Kormannshaus

Huis van de Kor(n)mann: korenman. 1484 Joh. Kormann, Schlettstadt (BRECH.).

 

FD

Kormeier

D. BerN Kornmeier: beambte belast met het toezicht op de korenschuur, het korenhuis.

 

FD

Korn

Surnom: all. Korn ‘grain, blé’.

 

JG

Korn

zie Coorens.

 

FD

Kornberg

1. PlN (BEI, BW, HS). – 2. Zie Korenberg.

 

FD

Kornblum

Korenblum, Corbloem: D.-joodse FN: korenbloem. 1722 Joannes Coreblom, Hapert-Aw. (AP).

 

FD

Kornelis

Kornelius(sen), zie Cornélius.

 

FD

Körner

Korner: D. BerN van de korenhandelaar. 1308 Richwin Körner, Straatsburg (BRECH.).

 

FD

Kornfeld

D.-joodse FN: korenveld.

 

FD

Korngold

D.-joodse FN.

 

FD

Korngut

D.-joodse FN.

 

FD

Kornmann

zie Cooreman(s).

 

FD

Kornreich:

BN voor iemand die rijk werd door de

graanhandel? Vgl. Kornt(h)euer.

 

FD

Kornt(h)euer

BN voor een graanwoekeraar; letterlijk: duur koren. 1339 Cunr. Korntiur (BRECH.).

 

FD

Kornwolf

D. BN voor een graanwoekeraar

(BRECH.).

 

FD

Korpak

W. uitspr. van PlN Korbach (HS).

 

FD

Korper

zie Körber.

 

FD

Korperich

Koerperich: PlN Korperich (RP) of Körprich (SL).

 

FD

Korpershoek

Kurpershoek: PlN Korpershoek bij Schipluiden (ZH). Vgl. FN Kerpershoek (HTJIZINGA). 1637 Ocker Gerrits van

Corpershouck, Vlaardingen (PDB).

 

FD

Korporaal

zie Caporal.

 

FD

Korput, van de

van den/r Corput: PlN Mnl. correput: put, poel waarin krengen en dierlijkafval gegooid werden. Mnl. corre: kreng. Syn. metOvl. Pensenpoel (med. L. Van Durme). 1583 Bertolomeus Coreput, Breda-Aw. (AP).

 

FD

Kors

Cors, Korres, Koers(en), Coors, Cours: Patr. Korte vorm van HN Christianus (vgl. Corstjens) of evtl. Cornelis (V.D.SCHAAR).

 

FD

Kors

Korst, cf. Cors(t).

 

JG

Korsmit

zie Kolchmidt.

 

FD

Korst

zie Christ.

 

FD

Korstanje

zie Casta(i)gne.

 

FD

Korsten(s)

zie Christyn.

 

FD

Korstjens

Corstjens, -iëns, -iens, Kurstjens, Cortsjens, Carstgens, Castien: Patr. Var. van Kerstiaan(s), Christiaens. Zie ook Corstiaens, Christyn. Castien uit te spreken: kastjen. 1312 Walterus dictus Corstien, Lv. (ICKX); 1382 Corstgin Janssoens erve, A’dam (OA 265); 1659 Mathewis Corstens= 1684 Teuwis Corstiens, Grote-Brogel (NOUWEN).

 

FD

Kort

génitif: Korten, Corten, Cortens, Courtens ; dimin. : Kortges, Kortgès. Hypocor. de Conrad ; Kort peut aussi être un surnom : néerl. kort ‘court’.

 

JG

Kort, van

van Kut: PlN Het Kort in Wommelgem (A) (NR).

 

FD

Kortbeek

zie Cortebeeck.

 

FD

Korte, (de)

(de) Kort, Korten, de Cort(e), Corte, de Cord(t), Korth, Kordt, de Curte: BN de korte, naar de kleine gestalte. Vgl. De Lange. 1280 Jacobus Corte, Ip. (BEELE); 1327 Jehan de Corte, Ktr. (DEBR. 1971).

 

FD

Kortebein

zie Cortbeen.

 

FD

Kortekaas

BN. Vgl. D. Hartkäse, Schönekas, Halbkes.

 

FD

Korten,

zie Kürten.

 

FD

Kortenbout

Wsch. vervorming van Kortenhout.

 

FD

Kortenhorst

PlN Kort + Horst: struikgewas, begroeide hoogte.

 

FD

Kortenhout

zie Korthou(d)t.

 

FD

Korteweg

PlN Korte Weg, waarvan talrijke vbb. bij DF VIII. 1433 Reiners erve vanden Cortweghe, Zolder (VANB-).

 

FD

Kortges

zie Coertjens.

 

FD

Korth

zie Kordt.

 

FD

Korthals

cf. Corthals.

 

JG

Korthals

Co(r)thals, Corthols: BN naar de korte hais. D. Kurzhals. 1222 Deinoid Corthals, Krabbendijke (LEYS1951); 1298 Clai Corthals, Kales (GYSS. 1963).

 

FD

Korthoef

PlN Kortenhoef (NH), plaatselijk ook Korthoef(PDB).

 

FD

Korthou(d)t

Corthout(s), -houdt, Corthaut(s), Kortenhout: PlN Korthout: kort bos. 1534 Heyn Corthouts = 1536 Henrick Cortholts, Zolder (VANB. 76); 1562 Fredericus Corthout, Lv. (HENNO).

 

FD

Korthout

cf. Corthout(s).

 

JG

Korthuis

-huys, Kortus: PlN Korthuis in Diest(VB) (NR).

 

FD

Kortland

PlN Kort land. 1620 Pauwels Pietersz Korteland, waarsman van Korteland (ZH), Alblasserdam (PDB).

 

FD

Kortleve(n)

Cort(e)leven: BN voor iemand die zich vaak over het korte leven beklaagt? 1577 Mathijs Cortleven, Bilzen (SCHOE.). D. Kurzleben.

 

FD

Kortleven

Surnom: néerl. kort leven ‘courte vie’.                           

 

JG

Kortman(n)

Cort(e)man, Courtrnans, Curteman: BN naar de kleine gestalte. Vgl. De Corte. 1379 Henr. Cortteman, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Kortus

zie Korthuis.

 

FD

Kortzorg

BN voor iemand met weinig zorgen. Vgl. Sorgeloos, Ohnsorg.

 

FD

Korven, van

Wellicht PlN Korvel (NB).

 

FD

Korver(s)

Co(e)rver(s), Corfers, Kurvers, Curver(s): BerN van de korven- of mandenmaker; of mandendrager, sjouwer. Zie ook Koerver. 1325 Henricus Corver van Tweebergen (SKM108); 1385 Johannes Corver, Tg. (TYTGAT); 1469 Lemmen der Kurwer, Genk (VAND.). Zie ook Carver(s) 2.

 

FD

Korvorst

Ceurvorst: 1. Mnl. coorvorst, cuervorst: keurvorst; (ook naam van) gouden munt. Vgl. D. FN Kurfurst. 1739 Baltazar Kiurvorst, Bergen-op-Zoom-Aw. (AP). – 2. BN Korte Vorster? 1389 dat sij den Corten Vorster geslagen hadde, VB (BOLSEE). – 3. Reïnterpretatie van Korvers/Kurvers is m.i. niet uit te sluiten.

 

FD

Korvorst

Surnom: néerl. keurvorst ‘électeur, prince électoral’.

 

JG

Korwin

zie Corewyn.

 

FD

Kos

Cos: Patr. Kosse is een Zeeuwse VN, wsch. < Constantinus (V.D. SCHAAR). Of door ass. < Kors, Corstiaan: Kerstiaan (Brouwer 194).

 

FD

Kosch(e)

Kosc: BN < Pools-Tsjechisch Kos: korf.

 

FD

Koschmider

zie Kolchmidt.

 

FD

Kosemans

zie Cosemans.

 

FD

Kosen

Zie Kozijns.

 

FD

Kosinski

Kosynski, Kosijnkski, -sky: Van Poolse PlN (DS).

 

FD

Koslowski

-ovski, Kosolosky, zie Kozlowski.

 

FD

Kosman

Kossmann, Kusman, Cosman(n), Cohsmann, Costnans, Cossmann, Kostman: 1. Patr. Kosman(n), Zuidd. vorm van HN Cosmas (BRECH.). Of afl. van VN Kos (zie i.v.). 1717 Pieter Cosman, Meulebeke (KWII). – 2. Zie ook Cosemans.

 

FD

Kost

zie Christ.

 

FD

Kosta

zie Costa.

 

FD

Kosten

Kusten. Réduction de Korsten < lat. Christianus.

 

JG

Kosten(se)

zie Christyn.

 

FD

Köstenbaum

zie Kestenbaum.

 

FD

koster

,,Sacristain ». (Latin, custos, ..gardien »). DE- -Coster, -Cu(e)s-ter, Keuster. Cost-, Ceust-, Keust–er(s). Coster-, Ceuster- -mans. ,,L’aide- ou le nommé- -sacristain ».

 

EV

Koster, de

de Kostere, Kosters, Kôster(s), Koester, Coster(s), de Coster(e), de Costerd, de Costre, de Caster, de Coester, de Cuester, de Keuster, de Ceuster, K(e)uster(s), Kuster(s), C(e)uster(s), Cuesters, Ceursters, Kuysters, Cursters: BerN van de kerkkoster. 1276 Bernart Costere, Ip. (BEELE); 1300 Floris de Custre, Vorst (CG); 1328 Roger de Costre, Ktr. (DEBR. 1971).

 

FD

Kostering,

-ink(s): PlN in Weerselo, Wilsum (OIJ): 1380 Costening, 1385 Costering, 1492 Kosterdynck (HEKKET).

 

FD

Kosterman(s)

-mann, zie Costerman(s).

 

FD

Kosters

Kostermans, cf. Coster(s), Costermans.

 

JG

Kostman

zie Kosman.

 

FD

Kosynski

-sky, zie Kosinski.

 

FD

Kote

zie Kooten.

 

FD

Kotemans

Cotemans, Kotmans, Cotman(s), Cootman(s), Coetmans: Afl. van Van Koot. Bewoner van een kot: hut, huisje. 1391 Jan Cotteman, Aw. (ANP); 1440 Heyne Cootman, Ktr. (BAELDE).

 

FD

Koten

Kotten. Surnom: habitant d’un cote (moy. néerl.), kote (moy. ht-all.) ‘petite maison de paysan’ (Brech., 99), cf. le topon. Koten, maisons paysannes à Aardenburg (Zélande) [FD].

 

JG

Kother

Ehnique: habitant de Kothen (Anhalt).

 

JG

Köther

D. Kot(h)er (Westf.), zoals Ndd. Kät(h)er: keuterboer, bewoner van een stulpje, keuterij.

 

FD

Kotmans

zie Kotemans.

 

FD

Kottenhoff

PlN. Misschien Kotterhof in Kürten (NRW); Kotthoff in Meschede (NRW).

 

FD

Kotteri(n)k

zie Keuterick(x).

 

FD

Köttgen

Kottke, zie Kuetgens.

 

FD

Kotting

Misschien var. met -ing-suffix van Cottijn.

 

FD

Kottman(n)

Bewoner van een kot, stulpje. D. pendant van Kotemans. 1251 Heinr. Cothman, Heiligenberg (BRECH.).

 

FD

Kottong

Indien inheems: adaptatie van Coton?

 

FD

Kotvis

Adaptatie van Poolse FN Kotwitcz, Kotowicz.

 

FD

Kötz

Ko(e)tz, Kotzmann: Patr. D. vleivorm van Konrad. Kotzer: BerN van de vervaardiger van (Mhd.) kotze: grove wollen stof. FN Kotze (DN).

 

FD

Kou-

-kock, -koek. V. Koekoek.

 

EV

Kou(w)ijzer

zie Koudyzer.

 

FD

Kouck(h)uyt

zie Kockuyt.

 

FD

koud

,,Froid ». 1. Proven. „ (En­droit) froid, exposé ». Kalden-, Cauden-, Ça- -berg(h). Van, den Caudenberghe. ,,De la colline froide ». — 2. Car. phys. Goudyzer. JHoudijzen, ..Frissonner ». N. d’homme frileux. V. Goud.

 

EV

Koudstaal

Koutstaal: BerBN van de koudsmid, de ketel- of kopersmid, die zonder vuur smeedt. Vgl. Koudyzer. Ndd. Koldenagel. 1658 Adriaan Claesz Coudstael, Streefkerk (PDB).

 

FD

Koudyzer

cf. Coudijzer.

 

JG

Koudyzer

Kouijzer, -yzer, Kouwijzer, Coudijzer, -yzer, -ijser, -yser, Caudijzer, -yser, Cou(w)yzer, Couwijzer, -yser, Couhysder: BerBN van de koudsmid, de kopersmid, ketelsmid. D. Kalteisen. 1420 Marien Coudeyzers, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Kouhmane

1. Zie Koopman(s). – 2. Marokkaanse FN (PDB).

 

FD

Koukoek

zie Koekoek(x).

 

FD

Koukuyt

zie Kockuyt.

 

FD

Koulberg

PlN. 1604 Kolenberch, Broekom (L); 1385 Cuelenberch, Val-Meer (L); Coelreberch, Kerniel (L) (ZLP). Koulenberg in Klimmen (NL). Koelberg in Geluwe (WV): 1495 ten Coelberghe (DE Vni). Of D. PlN Kohlberg (NRW, HS, BW, BEI).

 

 

FD

Koulischer

Verbogen vorm van D. Kaulich = Keilich, Oostmiddelduitse BN: kleine man van gedrongen gestalte.

 

FD

Koumans

zie Koopman(s).

 

FD

Koumoth

zie Coemaet.

 

FD

Kouperman

V. Koper.

 

EV

Kouperman

zie Copermans.

 

FD

Kouprianoff

Patr.Slav. afl. van HN Cyprianus.

 

FD

Kous

,,Bas (de chausse) ». Causse (Fl. ou picard), Kaussen, DE Coussemaker. Profess. Fabric. de bas. Cousebant, .Jarretière ». 1. Par-ticul. vestim. — 2. Marchand de jarretières et autres articles simi­laires.

 

EV

Kousbroek

zie van Causbroeck.

 

FD

Kouse(n)maker

de Kousemaeker, zie de Coussemaker.

 

FD

Kousen

zie Gousse.

 

FD

Kouten

Peut-être surnom: du néerl. koulen ’causer, bavarder’?

 

JG

kouter

Proven. ,,Culture ». Van de Cauter(e), Vercauteren. De Cau-ter, De Coutere, Kaut, Kuyt, Cuyt, Cuyters.

 

EV

Kouteren, van

zie (van) de Cauter.

 

FD

Kouters

PlN Kouter. Zie (van) de Cauter.

 

FD

Koutiel

zie Couteele.

 

FD

Koutstaal

zie Koudstaal.

 

FD

Kouw

..Choucas ». Proven. (Joint à un N. commun topon.) VAN-Cauwen-, -Couwen- -bergi’h). ,,De la colline des choucas », (VAN) Cau(we)laer(t). ,,De la lande aux choucas ».

 

EV

Kouwen

zie Cauwe.

 

FD

Kouwenberg(h)

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kouwenhoven

1. PlN Koudenhove(n)? 1394 van Jans weghen van Couwenhoven; 1470 Janne van Coudenhoven, Aarts. (MAR.). – 2. Of BN voor een koude bakker? Naar de koude oven. 1363

Magriete Mathijs Coude ovens dochter, Bs. (OSTYN); 1369 Jan Coudoven, Mech. (V.ING.). Vgl.D.Kaltofen.

 

FD

Kouwer

DE Kauwer, Kover, Koçier. De Cauwer. Car. phys. (Le) Tousseur.

 

EV

Kouwer

zie de Cauwer.

 

FD

Kouws

zie Gousse.

 

FD

Kovac(s)

Kovats, Kovacic, Kovacevic, zie Kowac.

 

FD

Koval(ewsky)

zie Kowal.

 

FD

Kovenberghe, van

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Köver

Kover: BN van de keuterboer, die een Ndd. kove, d.i. een stulpje, bewoont (NN).

 

FD

Kowac

Kowatz, Kowatsch, Kovac(s), Kovats, Kovacic, Kovacevic: Kroatische enHongaarse afl. van Kowal: smid (DS).

 

FD

Kowal

Kowalik, Kowalska, -ski, -sky, -zik, -czyk(owski),

Kowarski, Kowalewski, Koval(ewsky): BerN Pools,

Sorbisch, Wendisch kowal: smid (NAUMANN).

 

FD

Kowet

cf. Keuwet.

 

JG

Kowet

zie Couet.

 

FD

Kowlberg

Proven. Kuilberg, ,,Colline de la carrière ».

 

EV

Kox

cf. Koch.

 

JG

Kox

V. Kok.

 

EV

Kox,

Zie (de) Kok.

 

FD

Koyen

cf. Verkooyen, Verkoyen.

 

JG

Koyen

Profess. Kooi, ,,Cage ». Fabric. de cages ou oiseleur.

 

EV

Koyen,

zie Verkooyen.

 

FD

Koyermans

Kuyermans, Keyerman: BerN van de kooier, die het loslopende vee in de (gemeente) kooi opsluit, schut, kooit. 1368 Jan Keyerman, Arendonk (VERB. II); 1449 Clase Keyerman sloetmaker, Mb. (A.BAERT); 1635 J. Cuyermans,

A-NB(ICCIV).

 

FD

Koylmans

zie Colman(s).

 

FD

Koymans

cf. Koeymans.

 

JG

Koymans

zie Kooyman.

 

FD

Koytmans

zie Cuytmans.

 

FD

Kozak

Kozakevich,-iewicz, -iewitz: Volksnaam: Kozak.

 

FD

Kozelj

Koziej, Koziel(ski): BN Oudpools koziel: geitenbok (NAUMANN).

 

FD

Kozijn(s)

cf. Cosyn, -ijn.

 

JG

Kozijns

-yns, Cozyns, -ijns, -ens, Koosens, Cosyn(s), -ijn(s), -in(s), -ijnse, Cossyns, -ijns, Coseyns, Coezijn, Cousin(s), Le Cousin, Cousinne, Cossin, Cousain, -ein, Couzyn, Cousyn(s), -ijns, Coussin, Cous(s)ens, Coes(s)ens, Co(o)ssens, Ko(e)sen: Fr. cousin, Zndl. kozij n, Wvl. kozen: neef. Vgl. De Neve, Vettet. 1159-67 Hermanno Cusino, Keulen (HAGSTR. 1949,165); 1273 Henricum dictum Cossin=i276 Henri condist le Cossin de Sève, LU (CVD);i2/5 Gerars Coussins, Lessen (VAN G. 1954); 1280 Petrus Cousin = Petrus Cosin, Ip. (BEELE);i37ite Cosijns, Ktr.; 1398 Olivier Coesin, Kanegem (DEBR. 1970).

 

FD

Kozlowski

Kozloff, Koslowski, -ovski, Kosolosky, Koziol: Van Poolse PlN Kozlow. 1393 Koszlofsky (NAUMANN).

 

FD

kraai

,,Corbeau, Corneille ». Proven. (DE) Craey(e), DE Cra(h)e. Kraaî (Dép. Tielen et autres L.D. De Kraai). (VAN) Cra(e)y-, Krae- -be(e)ck, -meersch, -winkels.. ..Ruisseau-, Marais-, Coins–des corneilles ». VAN Crayenest, ,,Du nid des corneilles » (Dép. Zar-ren), Kraaibeek, Confusion avec Kruibeke (Loc.).

 

EV

Kraai

Kraay, de Kraey, Kraeye, (de) Craey(e), de Craie, de Cra(e), (de) Craye, Cra(e)ije: 1. BN naareen eigenschap van de kraai, b.v. het praten of BN voor iemand met kraaierige stem. Vgl. Craet. ±1180 Henrici Craie, Bs. (GYSS. 1999′); 1312 Margarete dicte Crays, Heestert (DEBR. 1971); 1377 Oste Craie, Ktr. (DEBR. 1970). – 2. PlN of huisnaam: 1403-9 huse ende erve ghenaemtde Craey e = 1424 Piètre Hameyde f. Willems in de Craeye, Ktr. (DEBR. 1971); 1476 Philips inde Craeye dat men heft opte Craeij e, Leuven (DE MAN1950). Zie Vercraeye.

 

FD

Kraai,

zie Corael.

 

FD

Kraaienbrink,

zie Kraaijenbrink.

 

FD

Kraaijenbrink,

Kraaienbrink, Kraayenbrink, Kragenbring: PlN. Vgl. Ndd. Krei(en)nbrink. 1499 Kregenbrink, Barth (NN). 1233 Godinus Craienblic (sic?), Mech. (OARI).

 

FD

Kraaijvanger

BN Kraaienvanger. Vgl. Ndd. Kraagvanger.

 

FD

Kraaikamp, (van)

Kraaykamp, Kreijkamp: PlN. Vgl Kraayeveld. Ndd. FN Kreienkamp(f ), Krakamp. Kreyenkamp in Zwischenahn (NS).

 

FD

Kraak

Kra(a)ck, de Crae(c)ke: 1. Mnl. crake, craek: schip, kraak. 1586 Silvester Krake (schipper), Rostock (NN). – 2. Van ww. craken: krakend geluid maken, babbelen, snappen. Mnd.Krack: kraai (NN). Syn. met de Kraker. 1568 Cornélius Craec, Lv. (HENNO); 1584 Joost Craeck, Wervik-Aw. (AP).

 

FD

Kraakman

Afl. van kraken. Syn. met De Kraker.

 

FD

Kraamer

zie Kramer.

 

FD

Kraamwinkel

zie Krawinkel.

 

FD

Kraan

Krane, Craen, au génitif: Kraanen, Kraenen, Kranen, Krannen, Craenen. Surnom métonymique ou métaphorique: moy. néerl. crâne ‘grue (oiseau ou engin), robinet’.

 

JG

Kraan

zie (de) Crâne.

 

FD

kraan I

..Corbeau ». Proven. DE Craen(e), Craenfen), L.D. VAN Craenenbroeck. ,,Du marais des corbeaux » (Dép. Attenrode et Lem-becq). Craenhals. Kraanhout. ,,Bois

des corbeaux ». V. HRABAN.

 

EV

kraan II

,,Robinet ». Profess. Plom­bier. DE Craene, Craen(en). Kracht.     1,    Car.    phys.    ,,Force ». Homme fort. Forme allem. : Kraft. — 2. V. Gracht.

 

EV

Kraan, van der

PlN De Kraan (NB) of Kraan (NI).

 

FD

Kräânzl

Kraentzel: D. dim. van Kranz. Zie Krans.

 

FD

Kraass

D. FN Krass(e) < Mhd. krasse: grondeling. BN.

 

FD

Kraat

zie Craete.

 

FD

Kraats, van der

van der Craats: PlN De Kraats in Ede (G).

 

FD

Kraay, van

van Kraaij: PlN (voor WV, zie DF VIII). 1382 Piètre van der Craye, Deinze (DEBR. 1970), Zie ook Kraai.

 

FD

Kraayenhagen

PlN Kreyenhagen in Schnega(NS). 1750 Harmanus Krajenhagen = H. Kraayenhage(n), Loenen (med. M. Kappers, A’dam). Kraaijenoord: PlN 1597 Creyenoert, hofstede in BarneveldG(PDB).

 

FD

Kraayeveld

zie van Craeyevelt.

 

FD

Krab

Krabbe(n), zie Crabbe.

 

FD

Krabben, van der

van der Crabben, van der Krap, van der Crab: PlN De Krabbe, b. v. in St.-Jan-in-Eremo (OV, DF VIII); ook De Crab(be), streek ten westen vanDordrecht.

 

FD

Krabler:

Zuidd. voor Grabler: slotengraver.

 

FD

Krabus

cf. Crabus.

 

JG

Krachmans

Krachtmans, Kraghmann, Kragmans, Craecmans, Cracman: Mnl. crake: voetboog. BerN van de krakenmaker (LIND. 1964). 1342 Johanne Cracman = 1383 Jan Craecmans wijf = van Janne Crachman, Tn. (C. BAERT).

 

FD

Kracht

Kraf(f)t, Kragten: 1. Patr. Germ. VN kraft ‘kracht, weermacht’: Kraft (Dip.); 945 mansus Craftwini (GN). 1250 Joh. filius Craftonis = 1268 Joh. Craft, Basel (BRECH.). – 2. Evtl. BN naar de lichaamskracht. 1356 Robbrecht Cracht, Lv.

(ICKX).

 

FD

Kracht, van der

van de(r) Kragt: Var. voor Van der Gracht. Vgl. Ndd. Von der Kracht = von der Gracht (BRECH.).

 

FD

Krack

zie Kraak.

 

FD

Kraemer

zie Kramer.

 

FD

Kraenen

zie (de) Crâne.

 

FD

Kraenenbroeck, van

zie (van) Cranenbroeck.

 

FD

Kraentzel

zie Kränzel.

 

FD

Kraewinkels

zie Krawinkel.

 

FD

Kraey(e)

zie Kraai.

 

FD

Kraeye

Kraai, cf. Craeye.

 

JG

Kraf(f)t

zie Kracht.

 

FD

Krafft

Kraft, Kraft de la Saulx. Surnom: anc. haut-all. kraft ‘force, vigueur’; ou bien nom issu de l’anthrop. germ. Chrafto (Först. 376).

 

JG

Kragenbring

zie Kraaijenbrink.

 

FD

Kragmans

Krag(h)man(n), zie Krachmans.

 

FD

Kragmans

Particular. vestim. Kraagmans, ,,L’homme au col ». Kral.

 

EV

Kragt, van de(r)

zie van der Kracht.

 

FD

Kragten

zie Kracht.

 

FD

Krah(e)

de Krahe, Krähe: D. FN Krahe: kraai. Vgl. Craeye.

 

FD

Krahay

cf. Crahay.

 

JG

Krahay

-é, zie Crahay.

 

FD

Krähenbühl

Ndd. PlN: kraaienheuvel. Vgl. D.

Krayenberg, Kraibuhler.

 

FD

Kräher

D. BN voor een schreeuwer. Vgl. De Craeyer.

 

FD

Krahn

zie (de) Craene.

 

FD

Krahy

Nom de profession: corresp. de fr. graissier, celui qui vend de la graisse; cf. w. liég. crâhî ‘porc ou veau qu’on engraisse’ DFL, 370b, 475a.

 

JG

Krahy

W. BerN die beantwoordt aan Fr. graissier: vethandelaar(J.G.).

 

FD

Krains

cf. Krein(s).

 

JG

Krainz

Zie Krentz.

 

FD

Kraize

Kreis. Brech. 103 explique Kraiss et Kreiss comme noms d’origine: celui qui habite à la frontière (all. Grenze).

 

JG

Kraize

zie Kreis.

 

FD

Krajewski

Pools: die aan het eind van een dorp woont(DS).

 

FD

Krajnc

zie Krentz.

 

FD

Krajsman

Krajzman, zie Kreis.

 

FD

Krakau

Krakow(sky), -ski, Krakowczyk: 1. PlN Krakau

(Galicië), Pools Krakow. Ook verspreide PlN Cracau, Krakau, Krackow (MV, Pommeren). –2. Ook andere naam voor Kalkar (NRW). 1593 Carel van Crakau, Wageningen (Ndl.L. 1975,316-8).

 

FD

Kraker, de

de Crae(c)ker, de Craeckere: Afl. van ww. kraken: kraken, krakend geluid maken, lawaai maken; ledebraken, martelen. BN voor een lawaaimaker of BerN van een beul? 1449 Zegeren de Crakere, Mb. (A. BAERT).

 

FD

Kramer

DE- -Kra(e)mer, -Cra(e)-mer(e), Kremer(s), Cr(a)emers. De Crem, De Kraam. Profess. Mercier.

 

EV

Kramer

Kramer, Cramer, Kreemer, Kremeer, Krémeer, Kremer, Krémer, au géni­tif: Kramaers, Kramers, Cramers, Kremers, Krémers, Krecmers. Nom de profes­sion: moy. néerl. cramer, cremer, ail. Kramer ‘détaillant, marchand’.

 

JG

Kramer, (de)

Kraamer, Kramers, Kraemer, Krämer, de Kremer, Kre(e)mer(s), Kremeer, de Cramer, de Craemer(e), Cra(e)mer(s), Crammer, Krammer, Cramerus, de Cre(e)mer, Cre(e)mer(s), de Creymer: BerN van de kramer, kleinhandelaar, winkelier. 1385 Johannis Cremere, 1467 Willem Kersmekers der Cremere, Tg. (TYTGAT); 1398 Lauwers de Cramere, Zwevezele (DEBR. 1970).

 

FD

Kramerkrings

Luikse FN, verhaspeling van Kamerlings.

 

FD

Kramerkrings

Surnom : du cercle (corporation) de détaillants; moy. néerl. crinc, cring ‘cercle’.

 

JG

Kramerman(n)

Kremerman: Afl. van Kramer.

 

FD

Krammerhoffer

Afl. van PlN Kramerhof (NRW, BW).

 

FD

Kramp

au génitif: Krampen, Kramps. Sur­nom: ail. Krampe ‘crampon’, moy. néerl. cramp(e), crampe ‘bosse à la tête, crochet’ ou moy. bas-ail, krampe ‘crochet’.

 

JG

Kramp

Krampe(n), Kremp(p), Krempf, Cramp(e): Mnl. crampe: kramp. BN voor iemand die aan krampen leed (REIMPELL) of voor een misgroeid mens (BRECH.). D. Krampf. 1238 Willelmo Crampe; 1270 Johannes Crampe, Ktr. (DEBR. 1980).

 

FD

Krampiltz

Uit Krampitz, Krampetz < Pools krepy. BN voor iemand met gedrongen gestalte (NAUMANN).

 

FD

Kranc

zie Krans.

 

FD

Kranck(x):

1. Ndl. krank: ziek, zwak, armoedig, pover, ellendig. – 2. Ndd. Krank(e) < Ndd. Kraneke, D. Kranich: kraanvogel. 1420 Nik. Kranke, Leipzig (DN).

 

FD

Krane(n)

zie (de) Crâne.

 

FD

Kranenburg, (van)

PlN (NB, G). Huisnaam in Brugge. 1301 Griele de Cranenburg, Bg. (VERKEST).

 

FD

Kranendonk

van Craenendonck: PlN Kranendonk (VB) en in Mônchen-Gladbach (NRW). 1590 Joh. Cranendonck, Lv. (BRECH.).

 

FD

Kranewitter

Afl. van Beiers-Oostenrijkse PlN Kranewitt, Ohd. kranawitu: jeneverstruik, letterlijk: kraanvogelboom. 1288 Hertlein von Chranewitt, Tirol (DN); 1521 Bernhard Kraniwitter, Bruck (BRECH.).

 

FD

Kranich

D. BN Kranich: kraanvogel. Vgl. (de) Crâne.

 

FD

Kraninckx

zie Craeninckx.

 

FD

Krannen

zie (de) Crâne.

 

FD

krans

,,Couronne, Bouquet ». 1. Profess. Krans, Kranz(en), Cranz. ,,Couronne ». Kranskens. ,,Petite couronne ». — 2. Proven. Krans-, Cranz- -en. ,,Trochet ». Kransveld. ,,Champ des Trochets ». Cranshoff, ,,Ferme des Trochets ». V. HRA­BAN.

 

EV

Krans

Craens, de Crans, Kranskens, Cranskens, Cransquin(t), Crasquin, Kran(t)z, Kranc, Cranz, Kranzen: BN naar een hoofdkrans, haarkrans. Of naar het uithangbord. 1473 Mateus Crans = 1452 Matheus metten Crance, Ht. (A.GHIJSEN); 1557

Karel Krants, Tn.-Aw. (AP).

 

FD

Kranshof

zie Cranshoff.

 

FD

Kransvelt

Kransveld, Cransveld. Nom d’ori­gine : Kransveld (= champ de la couronne), à Mol (Anv).

 

JG

Kransvelt

-veld, -feld, Cransveld, -feld: PlN Kransveld in Mol (A) (NR).

 

FD

Krantz

Surnom: all. Kranz ‘couronne, guir­lande’.

 

JG

Kranwinkel

cf. Krawinckel.

 

JG

Kranwinkel

zie Krawinkel.

 

FD

Kranz(en)

zie Krans.

 

FD

Kranzler

Kräânzler, Krenzler: BerN van de kransenmaker, kransenbinder.

 

FD

Krap, van der

zie van der Krabben.

 

FD

Krapez

zie Grappe.

 

FD

Kras

zie Gras.

 

FD

Krasilnikov

Krassilchikoff: Afl. van Russisch

krasilnik: lakenverver

 

FD

Krasnik

-ic(k)i, -off, Krassnikof: Russische BN

Krasnik: mooi, knap (DS).

 

FD

Krassé

Peut-être var. de Grasset.

 

JG

Krassé

zie Grasset.

 

FD

Krastins

zie Christyn(s).

 

FD

Kratz

Hypocor. de Pankratius ; cf. aussi Krei(t)z.

 

JG

Kratz(er)

BN voor iemand die krabt. Vgl. Krau.

 

FD

Krau

BN voor iemand die krauwt, krabt, die jeuk

heeft, schurftige. Vgl. Crowin, Krouwer.

 

FD

Krau

Surnom: moy. néerl. craufwe) ‘égratignure’.

 

JG

Kraul

Zie Crauwels.

 

FD

Kraus

Krausch, Krauss. Surnom: all. kraus ‘crépu, frisé’.

 

JG

Kraus

Krauss(e), Krausch,

 

FD

Kraus(s)en

Krausz, Krauz(e), Kruse: D. FN voor iemand met kroeshaar. Vgl. Kroes(e). Kruse is Ndd.

 

FD

Krauskopf

D. BN voor iemand met kroeshaar, een

kroeskop. Vgl. Kraus.

 

FD

Krauskopf

Surnom: all. kraus + Kopf ‘tête crépue’.

 

JG

Kraut

Krauth, Kràutli, Craut: BN of BerBN. Vgl.

Kruid. Kräutli is een Zwitsers dim. 1227 Albrecht

Crutelin, Schw. Gmùnd (BRECH.).

 

FD

Krauter

Dérivé du précédent: celui qui cueille des simples, apothicaire.

 

JG

Krauth

Surnom de profession: all. Kraut ‘herbe (potagère), simples’.

 

JG

Krautstengel

BN naar de gestalte. Zuidd. Kraut:

kool. Vgl. D. FN Kohlstock.

 

FD

Krauweel,

zie Crauwels.

 

FD

Krawiecki

Krawczyk: BerN Pools krawiec: kleermaker; krawczyk: (leerling) kleermaker (NAUMANN).

 

FD

Krawin(c)kel

-wenkel, Craewinkels, Kraewinkels, Kranwinkel, Kraamwinkel, Krewinkel, van Craywin(c)kel,van Craijwinkel: PlN Kraaiwinkel: kraaienhoek. Krawinkel in Geleen, Neerbeek (ML), Neunkirchen (NRW); Krehwinkel in

Velbert, Kramwinkel in Bochum (NRW); Kreiwinkel in Molenstede bij Diest (CLAES 1986,19); Cruij winkel in Vorst (A) (HERMANS). 1260 Renerus de Craiwinkele, Lv. (ICKX); 1456 Hennés van Croywinkel, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Krawinckel

-inkel, -enkel, Kranwinkel. Nom d’origine: Kraaiwinkel (= coin des corneilles), à Geleen (P.-B.), etc.

 

JG

Krayem

PlN Kraainem (VB)?

 

FD

Krcmar

zie Kretschmer.

 

FD

Krebbers

Var. van krabber? Mnl. crabben: 1. krabben; 2. krakelen.

 

FD

Krebs

1. Proven. Kribbe, „ (Endroit où est situé une) crèche » (Mangeoire pour bestiaux). — 2. V. HRABAN.

 

EV

Krebs

Krebes, Kreps, Krip(p)s, Kriebs, Krieps: D. BN Krebs: kreeft; vgl. Kreeft. 1371 Erhard zuo dem Krebis, Straatsburg (BRECH.).

 

FD

Krebs

Kreps. Surnom: all. Krebs ‘écrevisse’; comp. le NF wallon Grevesse, Grevisse.

 

JG

Kreckel

zie Krekel(s).

 

FD

Kreckel,

Krichel, au génitif: Krekels, Krickels, Kriegels, Kriekels. Surnom: moy. néerl. crekel, criekel ‘grillon’.

 

JG

Kreef(t)

Kreft, de Creeft, Creyf, Crevé, Crève, Crève: Mnl. creeft, creift: kreeft. BN voor kreeftenvanger, naar de rode gezichtskleur, naar de wijze van lopen of huisnaam (zie Van der Kreeft). Vgl. Ecrevisse, Crabbe, Krebs. Ndd. Kreft, Krevet. 1311 Walterus dictus Creeft, Mech. (OAR I); 1321 Aert Creft = 1334 Arnoldo Kreeft, Bunsbeek (G. BAERT); 1427 Magrieten Kreefts= 1429 M. Kreefs, Ht. (A.GHIJSEN); 1559 Jac.Kreve, Walbeck-Aw. (AP).

 

FD

kreeft

,,Homard », ,,Crevette ». DE Creeft, Kreeft, Krefft. 1. Car. phys. Teint de homard. —• 2. Pro­fess. Mardi, de crustacés. — 3. Proven. Kreeft (Dép, Aubel).

 

EV

Kreeft,

cf. Crevé.

 

JG

Kreeft, van der

Huisnaam. Vgl. Krebs. 1481 Geerken Kreeffs = 1480 Geerken vanden Kreeft, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Kreemer(s)

zie Kramer.

 

FD

Kreemers,

cf. Kramer.

 

JG

Krefeld

Kreveld, Kreevels: PlN Krefeld (NRW).

 

FD

Krefeld

Proven. Crefeld  (Loc. allem.).

 

EV

Kreft

zie Kreeft.

 

FD

Kregersman

zie Kreyelmans.

 

FD

Kreglinge(r)

Slav. PlN Kregelin (Pommeren).

 

FD

Kreijkamp

zie (van) Kraaikamp.

 

FD

Kreijl, van

PlN Kreiel (L), Kreil (NH), Kreyl (NB), Kreyel (NI). 1356 Everardus de Kreyel, Mtr. (SKM 296).

 

FD

Kreike

Ndd. var. van Kreke, Kreeck: kriek. Zie i.v.

 

FD

Kreilmann

Afl. van Krail, D. dial. ontronde vorm van Kreuel, Mhd. krôuwel: krauwel, haak met omgebogen tanden. Vgl. Crauwel(s).

 

FD

Krein

Kreyn, Krijn, Kryn, au génitif fort: Kreins, Creyns, Kreings, Kreintz, Kreinzc, Krins, Crins, Kiïjns, Crijns, Kryns, Cryns, Krinze, Krains; (avec g inorganique, cf. Folklore Stavelot-My 29, 106) Krings, w. (Malmedy) Krèns ‘, Kringhs ; au génitif faible : Kreinen, Crynen, Krijnen, Krynen, etc. (très nombreuses autres formes relevées dans les archives). 1580 «Jacob Quirens» AbbSta-velotMy, 1613 «Johann Kreins» Butgenbach, 1625 «Crins van der Veecht» (d’Aix-la-Chapelle), 1695 «Krings» AbbStavelotMy, ± 1730 «Guillaume Krings, frère de Léonard Paulus Crinse, fils de Paulus Crens» (comm. Ph. Krings), cf. aussi 1642 «Crin Crin» émigrés en Suède (Appelgren); tous NF issus de formes germ. de lat. Quirinus, fr. Quirin, dans la région d’Eupen et de Stavelot-Malmedy. – Bibliogr. : B. Willems, Der Sankt Quirinusbninnen bei Oberweywertz (Sanker-born), in Malmedy-Folklore 7, 1937, 35-sv.; Ph. Krings, Famille Krings à Malmedy, chez l’auteur.

Kreis, cf. Kraize.

 

JG

Krein

N. de bapt. Quirin. Synon. : Cryns, Kraine, Kryns. Kremer. V. Kramer. Kreuwels. 1. V. Grauwels. — 2. V.

HROD.

 

EV

Krein(s)

Kreings, zie Carrin.

 

FD

Kreintz

Kreinze, zie Kren(t)z.

 

FD

Kreis

Kreiss, Kreisz, Kraize, Kries(e), Kreisman, Krajzman, Krajsman: D. FN Kreis(z), Kraisz: grensscheiding. 1387 Konrad Kraiss, Rottweil (BREC H.).

 

FD

Kreisch(er)

Kri(e)scher: D. BN van een krijser, schreeuwer.

 

FD

Kreischer

Surnom: all. Kreischer ‘piailleur’.

 

JG

Kreisel

Kreyssel, Kreyhsel, Kries(z)els: Dim. van Mhd. kreiz: geschreeuw, geroep, lawaai. Vgl. Kreischer. BN.

 

FD

Kreit

Kreydt: BN Mnd. krête, kreit: twist, strijd, ruzie, vête. 1524 Henning Kreth = Kreyth, Hildesheim (NN). Vgl. Creten(s).

 

FD

Kreit

Surnom: le moy. néerl. connaît trois mots krijt différents: 1° cercle, district, d’où lieu de tournoi, situation dangereuse (paraît mieux convenir à un NF); 2° cri; 3° craie.

 

JG

Kreitz

Kreiz. Hypocor. de Pankratius? Cf. aussi Kratz.

 

JG

Kreitz

PlN bij Neufi (NRW). 1659 Amandus Creitzer, Lv.-Aw. (AP).

 

FD

Krekel(s)

Krickel(s), Kriekels, Kreckel, Krichel: Mnl. crekel, criekel: krekel. BN naar het stemgeluid als van een krekel, of voor een knorrig mens. Vgl. Criquillon, Krekeler. 1270 Margarete Krekels, Ktr. (DEBR. 1980). Vgl. 1403 Ghibe Krekelsanc, Den Bosch (HB 495).

 

FD

Krekelberg

-bergh(e): 1. PlN Krekelberg in Ronse (OV), Hoevenen, Boom (A), St.-Kornelis-Horebeke, St.-Maria-Oudenhove, Velzeke (OV) (TVRII). 1723 Jan Crequelbergh, 1740 Emmanuel Crekelbergh, Zwevezele (KWII). – 2. Krekelberg is ook een FN in NL, naar een PlN in Echt, Schinveld, Banholt, Schinnen (CROTT1995).

 

FD

Krekeler:

BN voor een knorrig, gemelijk mens. Afl. van Mnl. crekelen: murmelen, knorren, gemelijk zijn. 1382 Jacob de Crekelare, Lendelede (DEBR. 1970).

 

FD

Krekels

cf. Kreckel.

 

JG

Kreki

zie Crequy.

 

FD

Krékilion

zie Criquillon.

 

FD

Krelman

zie Kreyelmans.

 

FD

Krem, de

zie (de) Crem.

 

FD

Kremeer

de Kremer, Kremers, zie (de) Kramer.

 

FD

Kremer(s)

cf. Kramer.

 

JG

Kremerman

zie Kramerman.

 

FD

Kremp(p)

Krempf, zie Kramp.

 

FD

Kren(t)z

Kreintz, Kreinze, Krainz, Kranjc, Krens, Krenc:

Oostd.-Slav. PlN Kreinitz, Krentsch < Mhd. greniz(e): grens (DN).

 

FD

Krengel

Kringels: Mhd. kringel, krëngel: krakeling. BerBN.

 

FD

Krenkel

zie Krinkels.

 

FD

Krenzler

zie Kranzler.

 

FD

Kreper

Peut-être surnom néerl., du thème de crepelen ‘mutiler, estropier’, ou de creppen ‘crêper’.

 

JG

Kreps

cf. Krebs.

 

JG

Kreps

zie Krebs.

 

FD

Kress(e)

D. Kresse: grondel(ing). BN of huisnaam.

 

FD

Kret(t)els

Patr. Ontrond < Krötel, dim. van Germ.hrôd-naam (GOTTSCHALD).

 

FD

Krets

cf. Crets.

 

JG

Krets

Kretz, Crets(kens), Krits: BN < Mnl. kretsen: krabben, D. kratzen. Vgl. Wvl. krits: huiduitslag, schurft. Vgl. Kretzer(s), Kratz(er). 1325 Gerardo Crets, Tn. (C.BAERT); 1356 Lijsbetten van Dorepe her Crets wijf, Bs. (PEENE1949).

 

FD

Kretschmer

-mar, Kretzschmar, Krcmar, Krichmar: BerN Mhd. kretschmar < Slavisch, Tsjechisch krcmar: waard, kastelein. 1384 Hannus Fr. Cretschemer czu Arnoldisdorff (DN).

 

FD

Kretzer(s)

Cretser, Gretzer, Gretser: Afl. van Mnl. cretsen: krabben. BN. ±1400 Henrici Cretzarts, L (GRAUWELS 1981,119); ±1570 Cretzer, Arnhem (CDT95).

 

FD

Kreu(t)zer

Kreutser, Creutzer: 1. Afl. van PlN Kreu(t)z. – 2. Mhd. kriuzer: kruisvaarder. – 3. Muntnaam. 1754 Conrardus Kreusser, Heidenfeld-Aw.(AP).

 

FD

Kreuels

zie Crauwels.

 

FD

Kreuer:

Var. van Keuls Kreuder, Ndd. Krüder: kruidenier, kruidenhandelaar.

 

FD

Kreuger

zie Kruger.

 

FD

Kreunkelven, van

zie van Krunkelsven.

 

FD

Kreupeling

BN voor een kreupele. 1619 Creupel Barbelé, Reet (MAR.); 1449 Heynen den Croepel, Mb.(A.BAERT).

 

FD

Kreus

zie Kroes(e).

 

FD

Kreusch

Kreutz, Kreuze, Creutz. 1826 «Jean Nicolas Kreutz» La Gleize; nom d’origine:

all. Kreuz ‘croix’ (= croix de chemin, croisée de chemin, enseigne de maison, etc.).

 

JG

Kreusch

Wsch. D. regressievorm van Kreisch.

 

FD

Kreusen

zie van der Cruyssen.

 

FD

Kreuteler

Var. van D. Kreuterer, Kräuterer: kruidenier, kruidenhandelaar.

 

FD

Kreutz

Kreuze: D. PlN Kreuz: Kruis. Kreu(t)zberg: PlN (SH, NRW, RP, BW, BEI).

 

FD

Kreutzkatnp

PlN Kreuzkamp (SH, NS).

 

FD

Kreuwels

zie Crauwels.

 

FD

Kreveld

zie Krefeld.

 

FD

Krevelen, van

PlN Krefeld?

 

FD

Krewinkel

zie Krawinkel.

 

FD

Kreydt

zie Kreit.

 

FD

Kreye(n)

1. Afl. van kraaien: schreeuwen. Vgl. de Crayer. 1398 Jan Creyin, Grammene (DEBR. 1970). – 2. Var. van Kraai, Craeye (door palatasering ai/et).

 

FD

Kreyelmans

Crey(g)elman, Creylman, Krelman, Crijleman, Krijgelmans, Krygelmans, Cregelman, Kregersman: 1. Afl. van PlN Kreiel (L). Zie Van Kreijl. – 2. Uit Craeyelmans? – 3. Vgl. ook Kreilmann.

 

FD

Kreyenberg

PlN Kraaienberg (G) en in Berendrecht (A)enBerlare(OV).

 

FD

Kreyger, de

zie de Krijger.

 

FD

Kreyhsel

zie Kreisel.

 

FD

Kreyn

cf. Krein, etc.

 

JG

Kreynen

zie Carrin.

 

FD

Kreyssel

zie Kreisel.

 

FD

Krichbaum

zie Kriekboom.

 

FD

Krichel

Krickels, cf. Kreckel.

 

JG

Krichel

zie Krekel(s).

 

FD

Krichelberg

PlN in Kerkrade (NL). Vgl. Krekelberg 2.

 

FD

Krichmar

zie Kretschmer.

 

FD

Krick

Crick, au génitif: Krickx, Crickj. Surnom néerl., d’origines multiples possibles: 1° moy. néerl. crieke ‘béquille’; 2° flam. krik ‘menu charbon de bois’ ; 3° moy. néerl. criée ‘grillon’; 4° du thème de moy. néerl. crigen ‘disputer, combattre’.

 

JG

Krick, de

(de) Crick, Kricke, Krické, Krick(x), Krix, Cri(ck)x: 1. Wvl. Mvl, cricke, ontronde vorm van crucke. Zie Kruck. 1409 Zegher Cricke, Ktr. (DEBR. 1958). – 2. Spellingvar. van (de) Kriek/Criekx.

 

FD

Krické

zie Criquet.

 

FD

Krickel(s)

zie Krekel(s).

 

FD

Kriebs

zie Krebs.

 

FD

Krieckaert

Crikart, Crickard: Afl. van kriek. BerN van een kersenteler of -koopman. Vgl. Kriekemans. 1646 Antonius Kriekart, Aarts. (MAR.). Vgl. 1326 Jan de Criekere, Ip. (BEELE).

 

FD

Krieckemans

zie Kriekemans.

 

FD

Krieckenge, van

zie van Kriekingen.

 

FD

Krieg

zie Krijgh.

 

FD

Kriegel(s)

Krigel: 1. Mnl. crigel: hardnekkig, koppig, lichtgeraakt, korzelig, kregelig. BN. 1321 Wernher Creghel, Kassel (NN). – 2. Evtl. var. van Krekel(s).

 

FD

Kriegels

Kriekels, cf. Kreckel.

 

JG

Kriegels

Krtekel  (Dialecte),  ,,Grillon ». Proven L.D.

 

EV

Krieger

Kriger, Krier (forme évoluée). Sur­nom: moy. néerl. ériger, moy. haut ail. krieger ‘homme décidé, homme de guerre’; ou bien forme dialectale de Kràger [JMP],

 

JG

Krieger

Kryger, Krijger, Kriger, Krier: 1. D. BN Mhd. krieger: kamper, vechter, krijger. Vgl. De Krijger. 1312 Gerlachus dictus Krigere, Mainz (BRECH.). – 2. D. dial. ontronde vorm van Kruger.

 

FD

kriek

,,Cerise ». 1. Profess. Marchand de cerises ou d’une préparation faite avec des cerises (Kriekenlam-bïek). Crick(x), Krick(é). — 2, Proven. Cri(c)k- -boom, -claire, -eler. ,,Cerisier ». L.D. Van Grie-ken. Van Criekinge.

 

EV

Kriek, (de)

Krieken, Criekx: 1. Mnl. krieke: kers, pruim. BerBN voor de kersenteler of-handelaar, fruithandelaar. Vgl. Krieckaert. 1299 Boidini Criex, Bg. (VERKEST); 1391 van Jan Krieken, Wervik (DEBR. 1970). – 2. Grafie van De Krick, Krickx. – 3. Een enkele keer naar de woonplaats: 1525-40 Hendrik van Brusselen = Hendrick Crieckens (bij de) Crieckenstoren, Tn. (HM).

 

FD

Kriekeboom

Kriekeboom, Cri(c)kboom, Cricboom, Cri(c)quebaume, Krichbaum: PlN Kriekeboom: kersenboom. Zie ook Kerseboom. 1518 Goedefridus Joannis Crieckboom, Bergen-op-Zoom(MULIII).

 

FD

Kriekels

zie Krekel(s).

 

FD

Kriekelsvenne, van

zie van Krunkelsven.

 

FD

Kriekemans

Krieckemans, Criekemans, Krikemans, Cri(c)kemans: BerN van de kersenteler of kersenhandelaar. Vgl. Kriek, Krieckaert. 1678 Maria Krieckelmans, Bilzen (SCHOE.).

 

FD

Krieken

Surnom: moyen néerl. crieke ‘cerise’ ou crieke ‘grillon’.

 

JG

Krieken, van (der)

Wsch. volksetymologische vervorming van Van Grieken.

 

FD

Kriekenberg

PlN in Duisburg en Heverlee (VB) (NR). 1584 Peter Criekenborch, Aw. (AB).

 

FD

Kriekinge(n), van

van Krikingen, van Criekinge(n), van Cri(c)ckinge, van Krieckenge: PlN. 1578 Anthonius van Crieckeghen, Rotselaar-Lv.; 1581 Hubertus van Crieckinge, Lv. (CALUW.).

 

FD

Krielaart

zie Grillard.

 

FD

Krielen

zie Criel.

 

FD

Kriens

zie Carrin.

 

FD

Krieps

zie Krebs.

 

FD

Krier

cf. Krieger, Kriger.

 

JG

Krier

zie Krieger.

 

FD

Kries(e)

zie Kreis.

 

FD

Kries(z)els

zie Kreisel.

 

FD

Kriescher

Krischer. Surnom: all. Kriecker ‘homme flatteur’.

 

JG

Kriescher

zie Kreischer.

 

FD

Krigel

zie Kriegel(s).

 

FD

Kriger

cf. Krieger.

 

JG

Kriger

zie Krieger.

 

FD

Krijg

,,Combat ».

 

EV

Krijgelmans

zie Kreyelmans.

 

FD

Krijger

,,Combattant ». 1. Car. mor. N. d’H. agressif. — 2. Fonction. Soldat ayant participé au combat. Variantes : Crick(x), Krick(e), Krug, Kruch; Kri(e)g-, Kryg-, Kru(e)g- -er, Krygsman, Kriegels.

 

EV

Krijger, (de)

de Kreyger, de Kreijger, Kryger, Criegers: Mnl. ériger: doorzettend mens, strijder, krijgsman. BN. 1757 Jacoba de Krygere, Damme (PARM.). Zie ook Krieger.

 

FD

Krijgh

Krieg: Mnl. crijgh, crijch, Mnd. kriec, D. Krieg: strijd, twist, tweedracht, halsstarrigheid. BN. 1206 Wernh. Crieg, Hirschberg (BRECH.).

 

FD

Krijgsman

Krygsman: BN van de krijgsman; vgl. De Krijger. 1740-82 Wilhelm Krijgsman, Maassluis-Gent(PBG).

 

FD

Krijnen

cf. Krein(s), etc.

 

JG

Krijntjes

Patr. Dim. van Krijn, HN Quirinus.

 

FD

Krikemans

zie Kriekemans.

 

FD

Krikil(l)ion

zie Criquillon.

 

FD

Krikilion

Krikillon, cf. Criquelion, Criquilion.

 

JG

Krikingen, van

zie van Kriekinge(n).

 

FD

Krikken

Spelling voor Krieken. Zie (de) Kriek.

 

FD

Kril(l)

zie Criel.

 

FD

Krillaerts

zie Grillard.

 

FD

Kring(h)s

Krink: 1. PlN Kring. Ringvormige weg of sloot (DF VIII). D. FN Kring: dorpsplein (BRECH.). 1360 Jhans van der Kringhe huus; 1382 Zegher vanden Cringhe, Ktr. (slaat op PlN De Kring in Ktr.) (DEBR. 1970). – 2. Kring(h)s kan zoals Krins op Carrin teruggaan.

 

FD

Kringels

1. Mnl. cringel: krul. Vgl. Krul. BN. – 2. Zie Krengel.

 

FD

Kringels

Surnom : moy. néerl. cringel ‘spirale, boucle’ ail. Kringel ‘craquelin’.

 

JG

Krings

Proven. Kring, ,,District » (L.D.).

 

EV

Krinkelen, van

PlN Krinkel: bocht, kronkel.

 

FD

Krinkels

Krenkel: Mnl. crinkel: vouw, plooi. Of een var. van Kringels/Krengel?

 

FD

Krinkelveldt, van

zie van Krunkelsven.

 

FD

Krins

Krinze, Krings, cf. Krein, etc.

 

JG

Krins

zie Carrin.

 

FD

Krip(p)eler

Var. van D. Krippner. BerN van de maker van kribben, voederbakken. 1545 Paul Cripler, Oelsnitz (FSV).

 

FD

Krip(p)s

zie Krebs.

 

FD

Krippendorff

PlN Krippendorf (TH).

 

FD

Krischer

zie Kreischer.

 

FD

Krisinger

Var. van D. Kreisinger, Krusinger < PlN Creufien, vroeger Krussingen (BEI).

 

FD

Krismann

zie Christman(n).

 

FD

Krispeels

zie Crispel.

 

FD

Krist

cf. Christ.

 

JG

Krist(e)

zie Christ.

 

FD

Kristal

zie Cristael(s).

 

FD

Kristensen

Kristensson, zie Christyn.

 

FD

Kristiansen

zie Christiaan(s).

 

FD

Kristink

zie Christyn(s).

 

FD

Kristof(f)

Kristoffersen, zie Christoffel.

 

FD

Kriston

zie Christ.

 

FD

Kristus

Patr. Christelijke VN naar Jezus Christus. 1460 Jan Kristus, Mech. (GPM); 1595 Willem Christus, Heers (LAES).

 

FD

Kriszt(in)

zie Christ(yn).

 

FD

Krits

Crits. Surnom: all. Kritz ‘égratignure’, ouest-flam. krits ‘éruption, eczéma’ [FD];c/ aussi Crets, Krets.

 

JG

Krits

zie Krest.

 

FD

Krix

zie de Krick

 

FD

Kröber

PlN Kröbern (TH) of PlN Kroben (Posen).

 

FD

Kroch

zie Crouch.

 

FD

Krock, (de)

zie de Croock.

 

FD

Krockaert

zie Crokaert(s).

 

FD

Kroebel

zie Courouble.

 

FD

Kroeg

1. Profess, Kroeg, ,,Cabaret ». N. de cabaretier. Synon. : Krug, Kruch, Croughs. — 2. Proven. Kroek (Dép. Proven).

 

EV

Kroeg(s)

zie Crouch.

 

FD

Kroeger

zie Kruger.

 

FD

Kroegman

Afl. van kroeg: kruik. BerN van de pottenbakker of de handelaar in vaatwerk. Vgl. Kruger, Crouch.

 

FD

Kroegs

cf. Crouch, Croughs.

 

JG

Kroell

Krôell, zie Crauwels.

 

FD

Kroemmer

zie Krohmer.

 

FD

Kroes(e)

Croes(e), Croës, Crous(se), Crouse, Croze, de Crose, Kroos, de Kroes, (de) Creus, Kreus, Creuse, Creuz(e): 1. Mnl. croes(e), cruese: kruik, kroes, kan. BerBN van de waard of handelaar in vaatwerk. Vgl. Cruycke, Crouch, Krug. 1378 Lammin de Creus tavernier, Ip. (BEELE). -2. Mnl. bnw. croes: krullend. BN voor iemand met kroeshaar. Vgl. Kraus(e), Kroezen. 1326 Franse Croeselin, Ip. (BEELE); 1439 Leonaerd Croes, G (PARM.).

 

FD

Kroes(e)

Synon. : DE Croese. 1. Car. mor. De kroes, ,,Le gobelet ». N. de buveur. •— 2. Profess. Mar­chand de gobelets. — 3. Car. phys. Kroes(kop), ,,Tête crépue ».

 

EV

Kroesemei(j)er

Meier die kroezen maakte of verkocht. Vgl. Ndl. Kruikemeier, D. Krugmeier.

 

FD

Kroezen

Creuse(n), Kruijzen: BN. Afl. van croes: krullend, met kroeshaar. Vgl. Kreus, Kroes(e). 1398 Diedric Croesin, Aalbeke (DEBR. 1970); 1443 Aernoud Croesins, Lv. (PARM.).

 

FD

Kroger

zie Kruger.

 

FD

Krogt, van der

van der Kroft: PlN Krogt: duinakker, tussenveld, niet uitgegraven stuk land te midden van veenderijen. 1316 Hugghe van den Crofte = Hughe uten Crofte, Haagambacht (Brouwer 205).

 

FD

Krohmer

Kromer, Kroemmer: Krömer, Westfaalse geronde var. van Kremer, Kramer.

 

FD

Krohn(e)

Mnd. krân, krôn: kraanvogel. BN. Vgl. De Crâne.

 

FD

Krok

Profess. Krok, ,,Vesce » (Botan.). N. de cultivateur de vesce. Synon. : Kroch.

 

EV

Krok

zie de Croock.

 

FD

Krokaert

Krok(k)aerts, zie Crokaert(s).

 

FD

Krokaert(s)

Proven. ,,Terre a vesce ». Synon. : Crockaert.

 

EV

Kroken

zie de Croock.

 

FD

Krol

Kroll, Crol, au génitif: Krols, Crols. Sur­nom: moy. néerl. crol, crul ‘frisé’, all. Kroll, au sens de ‘frisé’.

 

JG

Krol(l)

Car. phys. V. Krul.

 

EV

Krol(l)

Krols, zie Krul(s).

 

FD

Krom

,,Tors, tortu, sinueux, tor­tueux ». 1. Car. phys. DE Cromme, Krumm(e), Crom(p)s, DE Krom, ,,H. aux jambes tortues ». — 2. Proven. Application du qualificatif aux ruisseaux : ,,Sinueux ». Crom–beke, -bach, -bacq (Krombeke, Loc.). Application aux arbres : ,,Tordu ». VAN Crom(p)haut, ,,Du bois aux arbres tordus ». Krumeich, ,,Chêne tordu ». (Krom, Dép. Vliezegem).

 

EV

Krom

cf. Crom.

 

JG

Krom, (de)

(de) Kromme, (de) Crom, Crommen, Crome, Cromé, Cromps, Crompt, Crump, Crombe, Crombé, -bet, -bez, Lecron(d), -ont, Lecrompe, Lacrampe, Lecrompe, Lecrombs: BN voor een kromme. Vgl. Crommelinckx. Mnl. crom, ook cromb en cromp > Fr. dim. Crombet en Lecrompe. 1140 Walterus Krombez, Lillers (HERB.); 1365 Jehan le Cron, Bergen (Patrom 5,9); 1434 Godevaerd de Cromme, Steenkerke (PARM.); 1559 Catharina Crommen (geslacht de Crom), Oirschot (MNT 450).

 

FD

Krombach

Krumpak: PlN Krumbach (BEI, BW, HS, RP,S).

 

FD

Krombeke, van

Crombeke, Crombecq(ue), Decrombecque, -bèque: PlN Krombeke (WV). 1326 Coppin van Crombeke, Ip. (BEELE).

 

FD

Kromboom

Cromboom: PlN Kromme Boom, b.v. in Poperinge (WV).

 

FD

Kromer

zie Krohmer.

 

FD

Kromhout

cf. Cromphout.

 

JG

Kromhout

Cromhout, Cromphou(d)t, -haut, -houldt, -aute, van Cromphout, -haut, Crompot, Crouphaut, Krumholz: 1. BerBN van de wagenmaker, velgenhouwer, wielmaker, kuiper, naar het kromhout voor de wielen, de duigen, velgen (vgl. Velghe). D. Krummholz, Krumphold(t). 1270 Erpo Crumholt, Hb. (BRECH.). Soms huisnaam, wellicht van een wagenmaker. In 1578 was Adriaen Reynertsz Cromhout koopman ‘in ‘t Cromhout’ in A’dam (MEERTENS1941). – 2. PlN inSteenhuize (OV). 1396 Jan van Cromphout, Appelterre(DEB.).

 

FD

Kronacker

1. PlN Kronacker (BEI). – 2. Bewuste wijziging van Kronacher < PlN Kronach (BEI).

 

FD

Kronacker

Proven. Kronach (Ville allem.), avec suffixe -er, d’orig.

 

EV

Kronen

zie Kroon.

 

FD

Kronenberg

cf. Kroonenberg.

 

JG

Kronenberg(er)

zie van Kroonenburg, Kroonberg.

 

FD

Kronenburg, (van)

zie van Kroonenburg.

 

FD

Kronengold

Wsch. D.-joodse EN.

 

FD

Kröner

Kroner: Ndd. BN van de kletser, twister.

 

FD

Kroock, de

zie de Croock.

 

FD

Kroog

zie Crouch.

 

FD

Krook

zie de Croock.

 

FD

kroon

,,Couronne ». Proven. 1. En­seigne de maison. DE Croon, Kroon. — 2. Terre propriété de la Couronne : Cro(o)nen- -berghs, -borghs, ,,Colline-, -Château fort–de la Couronne ».

 

EV

Kroon, (de)

Kro(o)nen, de Croon(e), de Cronne, Croone(n), Croonne, Croon(s), Croene(n), van der Crone: Veldnaam en vooral erg verspreide huisnaam: In de Kroon. 1336 Robertus Croene, Tn. (C.BAERT); 1542 Michiel in die Croen, Zolder (VANB.); 1548 Stasse Greven alias in die Croene, Ht. (GESSLER).

 

FD

Kroonberg

Kronenberg(er), Cronenberg, Kroonenberg, Croone(n)berghs, Crunemberg, Crunenberg: 1. PlN Kronenberg (NL, NRW). 1439 Tilman van Cronenberch, Mtr. (SKM). – 2. Var. van Van Kroonenburg.

 

FD

Kroonen

cf. Croon(en).

 

JG

Kroonenberg

Kronenberg, Cronenberg, d’où Kronenberger (habitant de Kr.). Nom d’ori­gine: Kronenberg, fusionné pour former Wuppertal (Nordrhein-Westfalen), Kronenberg (Limbourg holl.).

 

JG

Kroonenborg

-burg, Kronenburg, au génitif: Croonenborghs. Nom d’origine: Kronen­burg, près d’Aix-la-Chapelle (AU.).

 

JG

Kroonenburg, van

(van) Kronenburg, van Kroonenborg, van Cro(o)nenborch, -burg, Kronenberg(er), Kroonenberg, Croonenborg(hs), Croone(n)berghs, Cronenberg: PlN Kronenburg (NRW): 1166 Cronberg (TW). 1278 in Cronenberg…Gerlaco de Cronenberg, Malmedy (ASM II); 1392 Willem van Cronenburch, St.-Tr. (GHYSEN); 1393 Willam van Cronenborch, A’dam (OA 425); 1441 Jan van Cronenborch, Den Bosch (HB449).

 

FD

Kroos

Car. mor. Kroos, „Intérêt ». N. d’H. intéressé. Synon. : DE Cro(o)se.

 

EV

Kroos

zie Kroes(e).

 

FD

Krooswijk

PlN in Zevenbergen (NB).

 

FD

Kroothoep

Spelling voor Zuidd. Kruthaup: D. Kohlkopf, d.i. (krop van de) kool. BN.

 

FD

Krop(p)

Crop(pen). ,Jabot ». 1, Fabric. de jabots. — 2. Particularité vestimentaire. DE Krop.

 

EV

Kropman

BN voor iemand met een kropgezwel of opvallende adamsappel. Vgl. De Crop, D. Kropfman.

 

FD

Kropp

cf. Crop.

 

JG

Kropp

Krops, zie (de) Crop.

 

FD

Krot

Car. mor. ,,La dêche ».

 

EV

Krott

Crott: Mhd. krot, krot(t)e, D. Kröte: pad, kikvors. Oud scheldwoord. 1298 Hannes diu Krot, Tubingen (BRECH.).

 

FD

Krott

Surnom: moy. néerl. crot ‘difficulté, far­deau, embarras’, ou moy. haut-all. Krotte ‘cra­paud’.

 

JG

Krouwel

cf. Crauwels.

 

JG

Krouwel

zie Crauwels.

 

FD

Krouwer

Crauwers: BN voor iemand die krabt, klauwt, Vgl. Krau. 1280 Lambinus Crauwere, Ip. (BEELE).

 

FD

Kroysier

zie Croisier.

 

FD

Krstic

zie Krystek.

 

FD

Kru(c)k

Crucke, (de) Crucq, Krux: 1. Mnl. crucke, cricke: kruk, staf, stelt. BN voor iemand die op krukken loopt. 1338 Bouden met den Crucken, Aw. (OARI); 146 e. Heylwigen metten Crucken, Bs. (OSTYN); 1648 Matheus Crucke, Ktr. (KW). – 2. De naam kan ook een spellingvar. zijn van Cruycke. In H is Crucq trouwens een Pic. vorm (Craque) voor Fr. Cruche (KCTD 1964, 239).

 

FD

Kruch

Krug, Kru(e)ger. V. Krijg et Kroeg.

 

EV

Kruch,

zie Crouch.

 

FD

Kruchten

VAN Cruchten. Proven. Loc. Lux.

 

EV

Kruchten, (van)

zie van Cruchten.

 

FD

Krücker

BN voor iemand die op krukken loopt; vgl. Kruck.

 

FD

Krueger

zie Kruger.

 

FD

Kruft

PlN(RP).

 

FD

Krug

Krügel: D. Krug: kruik. BerBN voor de pottenbakker. Vgl. Crouch, Cruycke.

 

FD

Kruger

Krüger, Krueger, Kreuger, Kroeger, Kroger, Croger: BerN van de handelaar in vaatwerk (Krug: kruik, kroeg, vgl. Cruycke), de pottenbakker of de kastelein (Mnd. krûch: kroeg). 1357 Jans Crughers dochter, Bs. (PEENE 1949); 1406 Wouter de Crueghere, Bs. (HB 270).

 

FD

Krüger

Kruger, Krüker. Nom de profession : all. Kruger ‘aubergiste’ ; cf. aussi Krieger.

 

JG

Krugten, van

zie van Cruchten.

 

FD

Kruid

Kruidenier. Profess, Mar­chand d’épices. Cruy- .en, -eniers, DE Cruyenaere.

 

EV

Kruid

Kruit, Kruyt(s), Kruydt, Kruijt, Krut(h), Cruydt, Cruyt(s), Cruits: BerBN van de kruidenhandelaar, kruidenier. Vgl. De Cruyenare. 1413 Michiel Cruyt, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Kruidenier

Kruyniers: BerN van de kruidenier, de kruidenhandelaar, drogist. Vgl. De Cruyenaere. 1399 Pieter Brouc de Crudenier, Bg. (SIOEN).

 

FD

Kruidl

Adaptatie van D. Kräutl, dim. van Kraut: kruid, kool. BN of BerBN. Vgl. Kruid.

 

FD

Kruif, (de)

de Kruyf(f): Mnl. cruuf: krullend, kroes. BN voor iemand met kroezend haar, krulhaar. 1492 Claeys de Kruijf, Cent (BOONE).

 

FD

Kruijk

(de Kruijer,) Kruyk, zie Cruycke.

 

FD

Kruijne

Kruijntjens, Kruyntjens: Var. en dim. van Krohn(e): kraanvogel. Vgl. Kruyen. Vgl. Ndd.  dim. Kro(h)nke.

 

FD

Kruijsdijk, van

van Kruysdijk, zie Kruisdijk.

 

FD

Kruijt, van der

zie van der Kruit.

 

FD

Kruijzen

zie Kroezen.

 

FD

Kruip

BN voor een kruiper, sluiper. Zie Cruyper.

 

FD

Kruis

1. Proven. ,,Croix ». Endroit situé au croisement de deux che­mins (Où était souvent placée une croix). Kru(y)s, V(and)ercruys-se(n), DE Cruysmans. — 2. Fonc­tion. Porteur de la croix aux pro­cessions, Cruyce. Kru(y)s, Cruys­mans.

 

EV

Kruis, van de

zie van der Cruyssen.

 

FD

Kruisbrink

Kruisselbrink: Verspreide PlN (G, OIJ): dorpsplein met een kruis (HEKKET). Ook Kruisbrinkse Laak, zijtak van de Wolfstraatse Laak(G).

 

FD

Kruisdijk, (van)

van Kruysdijk: PlN in Oostburg, Groede, Sluis (Z), Oudenburg, Nieuwpoort, Vlamertinge, Zandvoorde (WV) (DE VIII).

 

FD

Kruisen, van der

zie van der Cruysse(n).

 

FD

Kruiskamp

PlN in Den Bosch (NB). Veld aan een kruispunt. Vgl. Kreutzkamp.

 

FD

Kruislander

PlN Kruisland (NB). Zie ook Cruyslant.

 

FD

Kruisman

zie Cruysman(s).

 

FD

Kruisselbrink

zie Kruisbrink.

 

FD

Kruissen

zie van der Cruysse(n).

 

FD

Kruiswegt

zie Cruyswe(e)gs.

 

FD

Kruit, van der

van der Kruijt: PlN? Vgl. De Cruijt in Koolskamp (WV) (DE VIII). Of BerN van de kruidenhandelaar; vgl. Kruid.

 

FD

Kruithof

PlN Mnl. cruuthof: moestuin, (planten)tuin; b.v. in Nukerke (OV). 1562 Hendrik van Cruythof, G-Aw. (AP).

 

FD

Kruitwagen

Krutwage: Mnl. crudewagen: duwwagen, schuifkar, (later) kruiwagen. BerBN van de voerman. 1442 Claes Cruwaghen, Meerhout (HERMANS); 1448 Jan Cruwagen, Diest(VdP).

 

FD

Kruk,

Zie Kruck.

 

FD

Krul

Car. phys. Krul(haar), ,,Cheveux ondulés ».

Krul, Cruyl, Krol(l).

 

EV

Krul(s)

Crul(s), Crulle, Krol(s), Kroll, Krûll(s), Crol(s), Croels, Crals, Cruyl: BN naar het krulhaar. D. Kroll. 1298 Lamsino Crullin, Bg. (VERKEST); 1322 Gerardi Crules, Tn. (C. BAERT); 1342 Janne den Crul, Cent (RSGII); 1419 Jan Croels = 1427Jan Croel, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Krumbach

zie Crombach.

 

FD

Krumbeck

zie Crombecq(ue).

 

FD

Krumeich

Nom d’origine: topon. all. Krumeich (= chêne tordu).

 

JG

Krumeich

PlN Kromme eik. Vgl. Cromeecke.

 

FD

Krumers

Brech.  125 explique Krummer par Krummholz, surnom de charpentier.

 

JG

Krumes

Krummes. Hypocor. de Hieronymus (cf. Vilmar, Deutsches Namenbuchlein, 9) ?

 

JG

Krumholz

Krumbholtz, zie Kromhout.

 

FD

Krumm(e)

Krummes, Krumers, Krumpen: D.BN voor een kromme, bochel.

 

FD

Krumme

Surnom: all. krumme ‘courbe, tordu’.

 

JG

Krummenacker

PlN Kromme Akker. 1229 Crumbenacher, Efilingen (BRECH.).

 

FD

Krumpak

zie Krombach.

 

FD

Krumpmann

D. BN van een kromme, gebochelde.

 

FD

Krunkelsven, van

(van) Krunckelsven, van Crunkelsven, van Kriekelsvenne, van Kreunkelven, van Krunkelveldt, van Krunkeveld, van Krinkelveldt: PlN Kriekelsveld in Zonhoven (A), Krickensveld in Nieuwerkerken (OV) (NR). Vgl. 1340 in Crunkelbroech, Tn. (HB 812). 1745 Jan van Crinckelveldt, Tessenderlo (F.C.).  

 

FD

Krupa

Kruppa: Pools krupa: gepelde gerst, gort (NAUMANN). Vgl. Schelhaver. Of Slav.: grof, lomp, onbehouwen (DN). BN.

 

FD

Krupp

D. BN voor een kruiper, sluiper. Vgl. Kruip. Deze EN komt al in de 16e e. in Essen (Roer) voor. 1265 Heyno Crup, Hb. (DN).

 

FD

Krurwage

Surnom: moy. néerl.  crudewagen

‘brouette’.

 

JG

Kruseman

BN voor een man met kroeshaar. Vgl. Kruse, Kraus(e).

 

FD

Krustinson

zie Christyns.

 

FD

Krusy

Le MF doit être wallon (cf. 1633 «Pierre Crusu» Erik Appelgren,  Vallonernas Namn, 110); p.-ê. adaptation du w. Creûhî, Croisier, mais cf. aussi Crisi, Cresy.

 

JG

Krusy

zie Croisier.

 

FD

Krut(h)

zie Kruid.

 

FD

Krütgen

Krut(t)gen: Dim. van Krut = D. Kraut. Vgl. Kruid.

 

FD

Kruth

Kruydt, au génitif: Kruyts. Surnom: moy. néerl. cruut, cruydt ‘herbe (potagère)’.

 

JG

Kruthoffer

Houder van een Kruthof: moestuin. Vgl. Kruithof.

 

FD

Krutmann

Afl. van Krut, D. Kraut: kruid. BerN van de kruidenier.

 

FD

Krutsen

cf. Crutzen.

 

JG

Krutwage

zie Kruitwagen.

 

FD

Krutwig

Patr. Germ. VN hrôd-wîg ‘roem-strijd’: Hrodwig.

 

FD

Krutzen

Krutzen: Var. van D. Kreuzen. Zie Kreuz.

 

FD

Kruuk

zie Cruycke.

 

FD

Krux

zie Kruck.

 

FD

Kruydt

zie Kruid.

 

FD

Kruyels

Kruijels, zie Crauwels.

 

FD

Kruyen

Surnom: pluriel de moy. néerl. cruydt; cf. Kruth.

 

JG

Kruyen

Kruijen: Deze FN komt vooral in LU voor, afkomstig uit Limburg. Gerond uit Krijen < Krijn < HN Quirinus; zie Carrin. 1606 Crijn Willemsz (vader van) Lijntje Crijen, Barendrecht; 1657 Cruyen, Mtr.; 1701 Jacob Cruijen, Eisden (PDB).

 

FD

Kruyf(f), de,

zie (de) Kruif.

 

FD

Kruyfhooft

Surnom: sans doute tête bouclée, moy. néerl. cruus, cruys.

 

JG

Kruyfhooft,

Kruijf hooft: BN voor iemand met kroeshaar, krulhaar. Vgl. Kruif.

 

FD

Kruyniers,

Kruyner, zie de Cruyenaere, Kruidenier.

 

FD

Kruys(se),

(van (der)) Kruysse(n), zie van der Cruysse(n).

 

FD

Kruys, (van der/n)

zie van der Cruysse(n).

 

FD

Kruysifix,

zie Crucifix.

 

FD

Kruysweegs,

zie Cruyswe(e)gs.

 

FD

Kruyt(s),

zie Kruid.

 

FD

Kruyter, de,

zie de Cruyer.

 

FD

Kruzy

zie Croisier.

 

FD

Krygier

Poolse FN < Krüger.

 

FD

Kryksztein

D. pendant van Mnl. criekensteen : kersenpit, kriekensteen. BN. Vgl. -1300 Arnoldi Kriekesteen, Ktr. (DEBR. 1980).

 

FD

Kryn

Krynen, cf. Krein, Kreinen.

 

JG

Kryn(en)

Krijn(en), Krijns, zie Carrin.

 

FD

Krys(z)tofiak

Patr. Poolse afl. van Gr. HN Christophorus.

 

FD

Krystek

Krijstek, Krstic: Patr. Poolse afl. van HN Christianus.

 

FD

Ku

-bat, -bes. V. GOD.

 

EV

Ku(h)nert

Kühnert: Patr. D. vorm van Germ. VN kön-hard. Zie Coenaert(s).

 

FD

Kuba

Kube, Kubia(c)k, Kubik, Kubicki, Kubeczka, Kubitz(a), Kubis(z), Kubaszijnski: Patr. Slav. afl. van HNJakob.

 

FD

Kübbeler

Kubbeler: D. BerN Kübler: kuiper.

 

FD

Kubben

Kube: Mnl. cubbe: mand, ben; ook aalfuik. BerBN voor een mandenvlechter of visser. 1382 Gillis Cubbe, Deerlijk (DEBR. 1970).

 

FD

Kubber, de

zie de Cubber.

 

FD

Kübel

Kibel: D. Kubel: kuip. BerBN van de kuiper.

 

FD

Kuborn

Nom d’origine: Kuhborn  (arr. Diekirch, G.-D. Lux.).

 

JG

Kuborn

Proven. Loc. Lux.

 

EV

Kuborn(e)

PlN Kuhborn bij Diekirch (GH) (J.G.).

 

FD

Kubus

Réduction de Jacobus, Jacques;  cf. Cobus.

 

JG

Kucharczyk

-arek, -arski: Poolse BerN: kok.

 

FD

Küchler

Kuchler: D. BerN van de koekenbakker.

 

FD

Kucinski

Kuczynski: Poolse BerN: keukenmeester (DS)?

 

FD

Kuck

Kikk, zie Koek.

 

FD

Kuck

V. Koek et GOD.

 

EV

Kuckart

cf. Kockart.

 

JG

Kuckart(s)

-a(e)rtz, zie Cockart.

 

FD

Kuckelkorn

zie Koekelkoren.

 

FD

Kuckertz

zie Cockart.

 

FD

Kudermans

Nom de profession : haut-all. Kuder ‘étoupe’ + -mon, donc :  marchand de  lin (Brech. 126).

 

JG

Kuehl

zie Kuhl(mann).

 

FD

Kuehn

zie Koen.

 

FD

Kueken, van

zie van der Keuken.

 

FD

Kueleneer, de

zie de Keulenaer(e).

 

FD

Kuen(en)

Kuenhen, zie Koen.

 

FD

Kuenen

cf. Keunen et Kuhnen.

 

JG

Kuenstlinger

zie Kuntziger.

 

FD

Kues

PlN Cues, nu Bernkastel-Cues (RP). 1587 Paul

Kues, Mainzweiler (BRECH.).

 

FD

Kuestermann

zie Costerman(s).

 

FD

Kuetgen

Koetgens. Kûchenberg:PlN(NRW).

 

FD

Kuetgens

cf. Keutgens.

 

JG

Kuetgens

Keutgen(s), Keutiens, Koetgen(s), Köttgen, Kottke: Patr. Dim. van VN Kurt, Konrad (WINTGENS179). 1565 Thomas Coitgen, Baelen (EBB159).

 

FD

Kuetgens

V. GOD.

 

EV

Küfer

Kuffer, Kuf(f)ner, Kuf(f)ner: D. BerN van de

kuiper.

 

FD

Kufferath

PlN (NRW).

 

FD

Kufferath

Proven. Essart du sieur Goffin.

 

EV

Kugener

Selon Hess, 44, var.  de  Kugeler, fabricant de capuchons (< lat. cuculla) ; sur les NF Kugels, Kugler, cf. Brech. 126.

 

JG

Kugener

zie Kugler.

 

FD

Kugler

Kugler, Kugener: BN van de balspeler, kegelaar.

 

FD

Kuhbier

PlN in Ostpriegnitz (BB).

 

FD

Kuhl

….V. COL.

 

EV

Kuhl(mann)

Kuhl(mann), Kuehl, Kuhlen: 1. BN D. kühl: koel, rustig, onverschillig. 1415 Aberlin Kül, Brackenheim (BRECH.). – 2. PlN Kuhle: kuil, groeve. 1795 Gaspar Kuhlman, Westfalen-Aw. (AP).

 

FD

Kuhlewind

Kuhlevind: D. BN Kühl(e)wind: koele wind. 1634 Jobst Kühlewindt, Heringen (BRECH.).

 

FD

Kuhlmann

Nom d’origine:  all.  dial. Kuhle, moy. néerl. cule ‘fosse, mine’ ; sans doute à distinguer de Kulmann.

 

JG

Kühmayer

BerN van de boer die koeien houdt; vgl.

Ndd. Kohmann.

 

FD

Kuhn

Kuhn- -e(n), -emant V. Koen et CON.

 

EV

Kuhn

Kühn,   Kuhne,   Kune,  au  génitif: Kuhnen,  Kunnen. Nom issu de l’anthrop. germ. Cuno, cf. Keunen, Kuenen; il faut p.-ê.

distinguer Kuhn (de Cuno) et Kuhn (surnom : all. kühn ‘hardi’).

 

JG

Kuhn(e)

-en, Kuhn(e), Kuhnhenn, zie Koen.

 

FD

Kühnemann

Kuhnemant: Patr. Afl. van VN Kuhn: Koen.

 

FD

Kuhnemund

Kuhnemund: Patr. Germ. VN Kunimund.

 

FD

Kühnle

Kunel: Patr. Dim. van Kuhn: Koen.

 

FD

Kuhweide

PlN Kuhweide (SH, NS, NRW):

koeweide.

 

FD

Kuif

BN voor iemand met een kuif. 1447 Claes Kuyf, Lier (FRANS).

 

FD

Kuijl(e)

Kuyl(s), Kuyl(l)e, zie Kool(e).

 

FD

Kuijlaars

-aerts, Kuylaerts, zie Cuylits.

 

FD

Kuijt(e)

Kuyt(e(n)), zie Kuit(en).

 

FD

Kuik

zie Kuyk.

 

FD

Kuik, van

van Kuy(c)k, van Kuij(c)k, van Cuy(c)k, van Cuij(c)k, van der Koijk, van Kooijk, van Queuk: PlN Kuik (NB). 1101 Heinricus de Kuc (LNT); 1407)003 van Cuuct, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Kuiken

zie Kieken(s).

 

FD

Kuin

zie Koen.

 

FD

kuip

et kuiper. ,,Tonneau, Cuve » et ,,Tonnelier ». Profess.

Keup. Cuep-, Cuyp-, Cre)upp-, Ku(y)p- -ers. DE- -Cuepere, -Cuyper(e).

 

EV

Kuiper

Kuyper, Kupper, Kiipper, au génitif: Kuipers,   Kuijpers,   Kuypers,   Cuijpers, Cuypers, Kuppers, Kiippers, Cupers, Cuppers, etc. Nom de profession: moy. néerl. cuper ‘tonnelier, cuvelier; garçon de cave’, cf. 10.6. 1654 «en la maison Lambert le cou-velier dict Cuper en grand verxhas» [à Ver-viers], 23. 11.1654 «Lambert Kuper, cou-velier bourgeois de la ville de Vervier» [JL, NFw2].

 

JG

Kuiper, de

de Kuyper(e), de Kuijper, de Cuyper(e), de Cuijper(e), de Guiper, de Cueper, Decuypère, Dequiper, de Cu(u)pere, Kuiper(s), Kuyper(s), Kuijper(s), (de) Cuyper(s), Cuijpers, Cuiper(s), Cup(p)ers, Ciipper, Keupers, Ceuppers, Cuepers, Keubers, Kuper(s), Kûper(s), Kupper(s), Kûpper(s), Cuperus, Kuperus, Kuiperi, Couperus, Kuiperi: BerN van de kuiper, de kuipenmaker. 1154 Philippus Cupra, Cent (GYSS. 1999′); 1270 Lippin de Cupre, Cent (CG); 1392 Janne den Cupre van 4 tubben = Jan den Cupre van eenre vranxscher keuwe… van 2 cupen ende eemers, Ktr. (DEBR. 1958,1970). -Lit. : F. DEBRABANDERE, Namen voorde kuiper. LG1966,125-133.

 

FD

Kuit

Kuyt, Cuyt, au génitif: Kuits. Surnom: moy. néerl. ente, néerl. huit ‘mollet, gras de la jambe’? Plutôt surnom de brasseur, d’après moy. néerl. huit, «keute» ‘bière légère, brassée sans houblon’ [FD].

 

JG

Kuit

Kuyt, Cuyt, Kuiters. 1. Keuter. — 2. V. Kouter. Kul- -inckx, -kens. V. COL.

 

EV

Kuit(en)

Kuyt, Kuijt(e), Kuyte(n), Cuyt, Cuijt, Cuitte, Keuten: BerBN voor de Kuitenbrouwer (zie i.v.). 1306 Jehans Koite, Ip. (BEELE); 1389 Peter Coytens, VB (BOLSEE); 1420 Henrich Cuyten; 1493 Lynen Cuyt, Ht. (A. GHIJSEN).

 

FD

Kuitenbrouwer

Kuyten- : BerN van de kuitbrouwer, de brouwer van een dun bier zonder hop. Vgl. Kuit(en), Kuiters. 1565 Claes Keutenbruwer, Eupen (EBB 147).

 

FD

Kuiter(s)

BerN van de kuitbrouwer; zie Kuiten­brouwer. 1280 Andréas Coitard, Ip. (BEELE); 1405 Jan Kouyters = 1422 Jan Koytters, Den Bosch (HB 477-8).

 

FD

Kuk(e)

zie Koek.

 

FD

Kukart

zie Cockart.

 

FD

Kulbertus

Latinisation de l’anthrop. germ. Colobert (Fôrst. 371).

 

JG

Kulbertus

Patr. Latinisering van Germ. VN Colobert (Fm.).

 

FD

Kulenkamp

PlN Kuhlenkamp (NRW, NS).

 

FD

Kulinckx

Kuling: Patr. 1. BRECH. leidt Kulling af van oude VN Kollo. 1172 Bertolfus Culingi, Keulen; 1415 Heinr. Kulling, Konstanz. – 2. Afl. van HN Nikolaas. Zie Culin 2.

 

FD

Kulkens

Peut-être nom d’origine: dimin. du moy. néerl. cule ‘fosse, cavité’.

 

JG

Kulkens

zie Coolkens.

 

FD

Kulle

zieKool(e).

 

FD

Kullman

Kulmann. Hypocor. de Konrad (Brech. 130) ; serait à distinguer de Kuhlmann, mais Först. (col. 372) rattache Kuhlmann et Kullmann à l’anthrop. Coloman.

 

JG

Kullman(n)

Kulmann: Patr. D. vleivorm van Konrad. 1295 Cunradus in Ponte = 1321 Culmannus von der Brûck, Freiburg (BRECH.).

 

FD

Kulmont

Sans doute var. de Cumont, expliqué par un topon. bien connu en Wallonie [JL, NFw2].

 

JG

Kulzer

Afl. van PlN Kûlz (RP) of Kulz (BEI).

 

FD

Kum(p)s

Proven. Kom, ,,Agglomération ».

 

EV

Kumberger

PlN Kumberg (BEI).

 

FD

Kummel

Küm(m)el, Kummich: D. Kûmmel: karwij, komijn. BN naar de kruidnaam, wellicht voor de kruidenier. 1556 Jodocus Kûmmel, HS (BRECH.).

 

FD

Kummel

Kümmel. Surnom: all. Kümmel ‘cu­min’.

 

JG

Kummer(t)  

Car. mor. Kommer ,,Souci ». Homme soucieux

 

EV

Kummer(t)

D. BN Kummer: kommer, zorg. Vgl. De Commer(e).

 

FD

Kump(en)

Kumps, zie Kemp.

 

FD

Kumpen

Comme Kumps, var. de Kemp(e), Kimpe.

 

JG

Kumpf

Mhd. kumpf: kleine maat. BN voor een kleine grove kerel. 1402 Konr. Benz gen. Kumpff, Reutlingen (BRECH.).

 

FD

Kumps

Cumps, Kums (par simplification con-sonantique). Pour Carnoy 61, NF issus d’un thème anthrop. tiré de l’anthrop. germ. Cuni-bert (nom fréquent, d’origine germ.); pour Debrab., plutôt var. de Kemp(e), Kimpe.

 

JG

Kums

zie Kemp.

 

FD

Kun(e)

zie Koen.

 

FD

Kun(i)sch

Patr. Vleivorm van VN Konrad.

 

FD

Kune

cf. Kuhn.

 

JG

Kunel

1267-1298 «Cunel» Metz; dimin. de l’anthrop. germ. Cuno, soit roman, soit germ. : Cunulo (Fôrst. 378); cf. le NF all. Kühnel.

 

JG

Kunel

zie Kùhnle.

 

FD

Kunert

zie Kuhnert.

 

FD

Kung

Kunnen. V. CON.

 

EV

Kunhart

zie Coenaert(s).

 

FD

Kunion

Sans doute, autre dérivé roman du thè­me précédent; une var. graphique de Cugnon (arr. Neufchâteau) est peu probable.

 

JG

Kunion

zie Quignon, Cugnion.

 

FD

Kunkel(s)

zie Konkel.

 

FD

Kunnen

cf. Kuhn, Kune.

 

JG

Kunnen

zie Koen.

 

FD

Kunst(n)er

Mhd. kunster, kûnstener: die kunde, kennis bezit, kunstenaar.

 

FD

Kunst, (de)

Reïnterpretatie van Cuens, gepalataliseerde gen.-vorm van Koen. 1732 Fr. Cuyns = Cuens = Kunst, Meursel (VS 1984,90); 1748 Gillis de Kunst, Mech. (AP). Kùnstler,

 

FD

Kuntz

Kunzle. V. UND.

 

EV

Kuntz

Prénom: hypocor. de Konrad.

 

JG

Kuntz(e)

Küntz, zie Contzen.

 

FD

Kuntziger

Ethnique: habitant de Künzig, fr. Clemency (G.-D. Lux.).

 

JG

Kuntziger

-inger, Kuntziger, Ku(e)nstlinger, Kintzi(n)ger, Kinzinger, Kentziger, Kinsinger: 1. Patr. Kunzi(n)ger: iemand uit het geslacht van Kunz: Koen. Kinzinger is een ontronde vorm; vgl. Kinz = Kunz. 1356 Konrad Kuntzinger, Augsburg (BRECH.). – 2. PlN Kttnzig (GH). De FN is trouwens erg fréquent in GH en LX. 

 

FD

Kunze

Kunzi, zie Contzen.

 

FD

Kunzle

-li, Kunzel, Kun(t)zmann: Patr. Dim. en afl. van Kunz.

 

FD

Kup(f)erman

Kuppermann: D. BerN: kopersmid. 1546 Jakob Kupfermann, Wezel (BRECH.).

 

FD

Kuper-

-man, -s, -szmidt, Kupfer-(schlaeger). V. Koper.

 

EV

Kuper(s)

Kûper(s), zie de Kuiper.

 

FD

Kuperberg

zie Kupferberg.

 

FD

Kuperblum:

D.-joodse FN: koperen bloem.

 

FD

Kuperman,

zie Kupferman.

 

FD

Kuperszmidt

BerN van de kopersmid, koperslager.

 

FD

Kupersztejn

D. -joodse FN: kopersteen.

 

FD

Kupersztyck

Ndd.-joodse vorm voor D. Kupferstich: ets, kopergravure.

 

FD

Kuperus

zie de Kuiper.

 

FD

Kuperwaser

D.-joodse FN.

 

FD

Kupfer

Küpfer: D. BerBN van de kopersmid.

 

FD

Kupferberg

Kup(p)erberg: Verspreide D. PlN. 1391 Rudi Kupferberg, Weissenau (BRECH.).

 

FD

Kupfermunz

D. BN (joods?): koperen munt. Vgl. D. Kupfergeld, Kupferhelbling.

 

FD

Kupfferschlaeger

Kofferschläger, -schlager: BerN van de koperslager, kopersmid. 1565 Lambrecht Copfersleger, Baelen (EBB 158); 1641 Thys Cofferschleger, Homburg (WINTGENS175).

 

FD

Kuppens

cf. Keuppen.

 

JG

Kuppens

zie Coppyn.

 

FD

Kupper(s)

Kupper(s), zie de Kuiper.

 

FD

Kupper(s)

Kupper, cf. Kuiper(s).

 

JG

Kupperberg

zie Kupferberg.

 

FD

Kuppermann

zie Kupferman.

 

FD

Kups

zie Cop.

 

FD

Kur(k)owski

Poolse PlN < kurcze: kip.

 

FD

Kuran(d)t

-ent, zie Courant.

 

FD

Kurc

Kurdz, zieKurz.

 

FD

Kurek

Kurkiewicz: Poolse BN kurek: haan.

 

FD

Kurinckx

Prénom: Quirinus, avec finale ren­forcée comme dans Krings (cf. Brech., 135, v° Küring).

 

JG

Kurinckx

zie Curinckx.

 

FD

Kuringen, van

Verkuringen: PlN Kuringen (L). 1400 Claus van Kueringen, Aw. (ANP).

 

FD

Kurlandsky

Kurlenda: Slav. afl. van Kurland (Ndl.

 

FD

Kurman(n)

zie Cooreman(s).

 

FD

Kurpershoek

zie Korpershoek.

 

FD

Kurrels

Dial. voor Karels?

 

FD

Kurrer

Afl. van Mhd. kurren: onduidelijk spreken,

mompelen.

 

FD

Kursten

zie Christyn.

 

FD

Kurstjens

zie Korstjens.

 

FD

Kurt

Kurth. Hypocor. de Konrad.

 

JG

Kurt(h)

Patr. D. korte vorm van VN Konrad. Kurtzen: Verbogen vorm van Kurz? Of metathesis

van Kursten?

 

FD

Kurtem

Wsch. spelling voor Kurten, Kürten, Kurt(h)en, Korten, Corten(s), Courtens, Coerten: Patr. Vleivorm van Germ. VN Kurt: Koenraad. Vgl. Coertjens. 1336 Arnoud f. Willems

Cortins, Testreep (RYCKEBOER);+1570 Cornille Cortenszone, Gorkum (CDT 92).

 

FD

Kurtz

Kurz, Curtz. Surnom: ail. kurz ‘court’.

 

JG

Kurtzweg

D. PlN. Vgl. Korteweg.

 

FD

Kurvers

cf. Korfer, Korvers.

 

JG

Kurvers

zie Korver(s).

 

FD

Kurz

Kurtz(emann), Kurts, Kurc, Kurdz, Curtz: BN D.

kurz: kort. Vgl. De Corte, De Kort.

 

FD

Kus(s)é

zie Cuche.

 

FD

Kuse

Keus, Kuys, Kuijs: Mnl. cuse, cuese: knots, kolf. BN voor de cusendragher: knotsdrager, iemand die als teken van zijn waardigheid een roede of knots draagt. Vgl. Oude FN die Cusere (MW). -1300 Helie Cuse, Ktr. (DEBR. 1980); 1323

Daniel Keuse, Rekkem (DEBR. 1971).

 

FD

Kusman

zie Kosman.

 

FD

Kusners

zie Kusseneers.

 

FD

Kusseler

Wsch. de Ndd. FN Küseler, BN voor een

leegloper, nietsdoener. Vgl. Ledeganck. 1367

Hann. Küseler (NN).

 

FD

Kussen, van der

Verhaspeling van Van der Kruissen??

 

FD

Kusseneers

Kuss(e)ner, Kusners, Cusseneers, Cusner, Cusnir, Ku(s)zner: BerN. Mnl. *curseneer: pelswerker, bontwerker < Mnl. corsene, cursene: pels. D. Kiirschner, Kiirssner > Oekraïens Kushnir.

 

FD

Kussener

V. Cuisinier.

 

EV

Kusten

cf. Kosten.

 

JG

Kusten

zie Christyn.

 

FD

Kuster

au génitif: Kusters, Custers, Kiisters; composé en -man: Kustermans, cf. Costers, Costermans.

 

JG

Kuster

V. Koster.

 

EV

Kuster(s)

Küster(s), zie de Koster.

 

FD

Kustermans

-mann, zie Costerman(s).

 

FD

Kuszner

zie Kusseneers.

 

FD

Kut, van

Var. van Van Kort? Of Van Koot?

 

FD

Kuterna

Vondelingnaam??

 

FD

Kuth

Kutt, Kütt: Patr. Korte vorm van een Germ. VN, b.v. Koenraad, Kurt.

 

FD

Kutsch

Peut-être surnom: all. Kutsch ‘voiture’.

 

JG

Kutsch(er)

-era, -a(t): Tsjechisch kucera: haarlok (NAUMANN).

 

FD

Kutten

Patr. Door ass. rt/t < Kurthen.

 

FD

Küttner

Kut(t)ner, Kittner: Mhd. kuttener: drager van een pij, monnik.

 

FD

Kutz

Kütz, Koetz. Hypocor. de Kuonrad  (Brech.141).

 

JG

Kutz

Kütz: Patr. D. vleivorm van Konrad. 1332 Conradus dictus Kutz, Wetzlar (BRECH.).

 

FD

Kuunders

zie Koener(s).

 

FD

Kuveiller

zie Cuvelier.

 

FD

Kux

zie Kuyk.

 

FD

Kuyck, van

zie van Kuik.

 

FD

Kuyckens

zie Kieken(s).

 

FD

Kuyckx

zie Kuyk.

 

FD

Kuyer, (de)

(de) Kuijer: BerN van de kooier, d.i. de eendenhouder of de man die loslopend vee kooit, opsluit. Vgl. Koyermans, Kuyermans.

 

FD

Kuyermans

zie Koyermans.

 

FD

Kuyffer, de

Wellicht adaptatie van D. Kiifer.

 

FD

Kuyk

Keuk, Kuyks, Kuy(c)kx, Kuik, Cuk, Cuick, Cuy(c)kx, Cuyck(s), Cu(y)x, Ceu(k)x, Kux: Mnl. kuuc: goochelaar. 136 e. Ingelberti Chux; 1308 Jehans Kuuc, Cent (GN); 1398 Hainric de Kuuc, Ing. (DEBR. 1970).

 

FD

Kuyk-

-en, -s. V. Kieken.

 

EV

Kuyk(s)

cf. Cuyck(s).

 

JG

Kuyk, van

zie van Kuik.

 

FD

Kuyken

au génitif: Kuykens, Cuyckens. Probabl. var. de Kie(c)kens.

 

JG

Kuyken(s)

zie Kieken(s).

 

FD

Kuyl

Kuyls. Nom d’origine: moy. néerl. cule ‘fosse, cavité’; ou bien var. de Cools, Kools (Nicolaus).

 

JG

Kuyl

V. Kuil.

 

EV

Kuylen

cf. Koolen.

 

JG

Kuylen

Kuijlen, zie Koolen.

 

FD

Kuylen, van der

van der Cuylen, van der Keulen, van der Koelen, Verkuil, Verkuijl(en), Verkuylen, Verkoelen, Verkoulen, Vercoelen, Vercoulen: PlN Kuil(e): kuil, groeve, hol. Kuil in Belsele (OV), Kuilen in Genk (L). De vormen met oe/ou zijn Limburgs.

 

FD

Kuylmans

zie Colman(s).

 

FD

Kuyls

zie Kool(e).

 

FD

Kuyp, van der

PlN Kuip in Lier (A), De Kupe in Geluwe, Volkerinkhove (WV), Pollinkhove (FV) (DF VIII).

 

FD

Kuyper(e), de

Kuyper(s), zie de Kuiper.

 

FD

Kuyper(s)

cf. Kuiper(s).

 

JG

Kuyper(s)

V. Kuip.

 

EV

Kuyps

zie Cop.

 

FD

Kuys

zie Kuse.

 

FD

Kuys(s)cher, de

1. Afl. van Mnl. cuusschen: schoonmaken, opruimen. – 2. Of veeleer reïnterpretatie van Kuyser? Of van De Kuyssche?

 

FD

Kuyser

Keus(s)er: Mnl. cusere, cusendrager: knotsdrager, iemand die een staf draagt als teken van zijn waardigheid. Vgl. Kuse. 1620 Jacobus de Cuysser, Schelle (MAR.); 1645 Adrian de Cuyser, Everbeek-Mech. (GPM).

 

FD

Kuyssche, (de)

de Cuis: BN Mnl. cuusch: zuiver, zindelijk, schoon, rein, kuis, eerbaar. Vgl. 839-848 Gerbertum qui cognominabatur Castus, Werden (GYSS. 1999′). 1312 Jan de Cuusghe, Oud. (CG); 1356 van Gillis den Cuusscen, Cent (GSB); 1368 Roelof die Kuussche, A’dam (OA180).

 

FD

Kuystermans

zie Costerman(s).

 

FD

Kuysters

zie de Koster, de Keister.

 

FD

Kuyt

cf. Kuit(s).

 

JG

Kuyvers

cf. Cuyvers.

 

JG

Kuyvers

zie Cuijvers.

 

FD

Kuzee

zie Cuche.

 

FD

Kuzée

V. Chaussée.

 

EV

Kuzner

zie Kusseneers.

 

FD

Kwa

de Kwaai, zie de Quae.

 

FD

kwaad

1. Car. mor. Quaeden, DE Quae   (De  Kwae),   Cae(y)mans.

,,L’homme    méchant,     irascible ». Quaeghebuer. ,,Le voisin méchant, mauvais ».   —  2.   Proven.  Kwaad, «Mauvais,   démonté »   (En  parlant des rivières). Quaedvlieg (Kwade

vliet) ,,Ruisseau démonté ». Quoid-, Qua(e)d-,    Kwa-    -bach,    -beek. ,,Rivière   démontée ».   Kabbedyck. Kwa(de)bee(k)dijk. ,,Digue de la rivière froide ».

 

EV

Kwaaitaal

BN voor een kwaadspreker? Of veeleer volksetymologisch < Català: Catalaan. 1693 Jacob Katala, ‘s-Hertogenbosch; i8e e. Quaijtaal = Quataal = Kataal, Zevenbergen NB (PDB).

 

FD

Kwaak

Quaak, Kwak, Qua(c)k, Quach, Quax: BN naar de kwakende stem. 1293 Adelise Wouter Quacs wedewe, Pieter die Quac, Moerkerke (CG); 1400 Arnold! Quac, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Kwaden, van der

van der Quaden: PlN Kwade: kwaad, slecht terrein.

 

FD

Kwadrat

PlN Quadrath (NRW).

 

FD

Kwae, de

zie de Quae.

 

FD

Kwakkel

Quackels: BN naar de vogelnaam kwakkel, kwartel. Nu nog spotnaam. 1349 Henrici Quackele; 1405 Wouter Quackel, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Kwakman

BN. All. van Kwaak.

 

FD

Kwant(en)

Quant(en), Quante(ns), Quandt: Mnl. quant: gezel, kameraad, guit, snaak. BN. 1281 Joh. Quans, Gent(HAES-); 1396 Jan Quantiin, Aspelare (DE B.).

 

FD

Kwanten

Sans doute surnom (au génitif) : néerl. kwant ‘drôle, gaillard’.

 

JG

Kwanten

V. WAD  (Wand).

 

EV

Kwaspen

Noord-Maaslandse FN. Onduidelijk.

 

FD

Kwast, (van der)

PlN Kwast: tak met blaren, pluim, kwast, knoest. De Oost-Duitse PlN Quast betekent bos volgens BRECH. 1336 Johannes dictus van der Quaest, Mierde (OATIII); 1340 Egidius de Quast, Tnh. (VERB.).

 

FD

Kwekkeboom

Zeeuwse PlN naar de lijsterbes of rode kornoelje.

 

FD

Kwembeke

Misschien adaptatie van D. PlN Nieder-of Oberquembach (HS). 1797 Quembeek, Nukerk (PDB).

 

FD

Kwets

zie Quets.

 

FD

Kwik

Kwick, Kwiek, (de) Quick(e), (de) Quik, de Quyck, Quicken, Qui(c)que, Qvick, Queck, Quecq, Quek(ke), Ouix: BN Mnl. quic, quec: levendig, vlug, kwik. Vgl. E. FN Quick(e), D. Queck, Quick. 1361. terra Henric Quekes; J. den Quec, Cent (GN); 1310 Janne den Quicke, Ktr. (DEBR. 1971).

 

FD

Kwikenborne, van

(van) Ouickenborre, van Ouicke(m)borne, van Ouickelborne, -né: PlN Kwikborre: levendige bron. Quecborn in Diest (CLAES1983), Kwikkeborre in Dendermonde en Lede (OV). 1219 Eve de Quicborne, Ktr. (DEBR. 1980); 1305 Arnoldus de Vivofonte; 1399 Avolen vanden Quecborne, Diest (CLAES); 1396 Jan vanden Quijckenborre, Lede (DE B.).

 

FD

Kwikkelberg(h)e, van

van Kwikelberge, Kyquemberg: PlN Kwikkelberg in Binkom (VB).

 

FD

Kwisthout

zie Quisthoudt.

 

FD

Kydtspotter, de

zie de Kytspotter.

 

FD

Kyen, de,

zie Dekyen.

 

FD

Kygnee

zie Coigne.

 

FD

Kympers

zie Kampers.

 

FD

Kyn(d)s

(de) Kyndt, zie Kint(s).

 

FD

Kyncn

Kyns. Peut-être comme Kinnen et Kenens, hypocor. de Christianus.

 

JG

Kyndt

 

cf. Kind(t).

JG

Kynen

zie Kin.

 

FD

Kyot

Spelling voor W. uitspr. van Ghyot.

 

FD

Kyquemberg

1. PlN Kiekenberg (FL). – 2. Zie Van Kwikkelberghe.

 

FD

Kytspotter, de

de Kydtspotter: FN in FV. 1615 de Quitspotter, Stapel; 1635 de Kyntspooter, 1724 Kydtspotter, Kassel (PDB); 176 e. Clais Kyspotter, Nicolais Kytspotter, Killem (VERGR. 1972,124-5). De oudste vorm Quitspotter wellicht door metathesis uit Quistpotter, misschien vervormd uit b.v. 156 e. Quisteboud, Cent (PDB).

 

FD

Kyzer

V. Keizer.

 

EV

Kyzer

zie (de) Keizer.

 

FD