Cinéma

 

1987

Vincent Dubois, Ouagadougou, capitale du cinéma africain, LB 02/03/1987

 

« L’étalon de Yennenga, récopense suprême du Fespaco / = festival du film panafricain de cinéma Ouagadougou/, a été accordé au réalisateur mauritanien Med Hondo pour « Saraouinia », un film historique qui montre la lutte d’une princesse nigérienne contre les colonnes françaises du commandant Voulet au 19e siècle. Un commandant réputé pour les cruautés qu’ il a pu commettre (il obligeait notamment les captifs à boire le sang des victimes).  (…) Malgré les accords passés avec les distributeurs français, le film connaît d’ importantes difficultés de distribution Outre-Quiévrain … »

 

1991

RTB 21/04/1994, in: Télépro 4/1994, Dien Pien Phu (20:35) de Pierre Schoendorfer (1991)

 

« hymne à la bravoure virile et au sacrifice désintéressé » (sic)

 

1993

Les sentiers de la gloire, La W., 10/11/93, ARTE 21 20.40

 

« Tourné en Allemagne en 1957, le film de Stanley /Kubrick/ (,…) n’est sorti en France qu’en mars 1975.  La censure avait, paraît-il, oublié de la visionner. »  … On lui reproche d’exprimer un antimilitarisme primaire, voire d’ attenter directement à l’honneur de l’armée farnçaise … « Est-on si loin de la réalité?  Les historiens estiment, quant à eux, à environ deux mille les exécutions « pour l’exemple » entre 1914 et 1918. »

 

1998

Laurence d’Hondt, La culture française s’en va-t-en guerre, LB 21/03/1998

 

L’AMI abolirait toute possibilité de traitement de faveur d’un Etatpour ses propres entreprises.  L’AMI mettrait un terme aux aides publiques françaises aportées au cinéma national, ainsi qu’aux quotas de diffusion obligatoires de programmes nationaux ou européens.

 

2000

Taxi2: film raciste français

 

2003

Ridley Scott /réalisateur d’Alien, Blade Runner, Gladiator/ élevé au rang d’officier des Arts et Lettres, LB 15/09/2003

 

Une des plus hautes distinctions culturelles de l’état français.

 

2010

Inge Schelstraete, « Hors la loi » toont Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd in Frankrijk / Rachid Bouchareb : « Il hoop op een echt debat », in : DS, 29/092010

 

CANNES I Rachid Bouchareb zit in het defensief. Voor de Fran­se régisseur (van Algerijnse afkomst) is Hors la loi een lang gekoesterde droom: een groots historisch epos over de lange, vuile oorlog voor de Algerijnse onafhankelijkheid. Die begon toen Frankrijk de bevrijding van het naziregime vierde en de Algerijnen ontdekten dat De Gaulles beloften van onafhankelijkheid al vergeten waren.

Hors, la loi is de avond voor het in­terview in wereldpremière vertoond; het Palais des Films van Cannes werd bewaakt door een paar honderd stoere jongens van de oproerpolitie. In het zuiden van Frankrijk stamt tien procent van de bevolking af van pieds noirs (Franse kolonialen) of harki’s (Algerijnen die in het Franse leger vochten).

‘De mensen die nu betogen hebben de film niet gezien en de men­sen die hen manipuleren ook niet’, zegt Bouchareb met een zucht. ‘Maar die laatsten, de politici, spinnen wel garen bij elke controverse over Algerije.’ ‘Ik hoop dat mijn film leidt tot een écht debat, niet dit lege geschreeuw. Je kunt de geschiedenis niet afbakenen. Ze behoort aan iedereen toe. Fransen zullen deze film gaan bekijken, er zal eindelijk over deze épisode gepraat worden in Frankrijk.’

 

En dan, grimmiger: ‘Ze hebben Jean-Luc Godard in I960 geïntimideerd toen hij Le petit soldat maakte (de film werd drie jaar door de censuur verboden, red.), ze hebben René Vautier in 1950 in de bak gegooid omdat hij een kritische film over het Franse koloniale beleid in Afrika maakte. Wat denken ze nu, dat zoiets anno 2010 nog steeds kan?’

 

/Sétif/

 

‘De geschiedenis wordt nog steeds geschreven. Ik heb ook van historici gehoord dat er de dag voor de betoging niets is gebeurd. Wat voor mij als filmer telt: Algerijnen zijn die dag op straat gekomen om vrijheid te eisen — het centrale idee van mei 1945, overal ter wereld. Maar in Algerije heeft dat een bloedbad in gang gezet dat weken heeft geduurd, waarbij de totaalbalans is dat er 20.000 tot 45.000 Algerijnen zijn omgekomen en 100 Europeanen. Die mensen zijn op straat gekomen om hun vrijheid te eisen, nadat ze mee hadden gevochten voor de vrijheid van Frankrijk en Europa, en het antwoord was « née ». De be-togers hier in Frankrijk doen alsof zij de slachtoffers zijn, niet de Algerijenen die 120 jaar aïs Untermenschen zijn behandeld en aan wie keer op keer hun liberté en égalité werd geweigerd.’