0

Charles de Gaulle, meer dan wie ook het symbool van ,,la France une et indivisi­ble », schreef in 1938 dat Frankrijk met zwaardhouwen tot stand is gebracht. Konkreet betekent dit dat Frankrijk niet de door de Voorzienigheid gegeven natie is, waarvan de kontoeren door de ge-schiedenis alleen nog maar moesten worden ingevuld. ,,ll apparaît (…) que non seulement l’Etat, mais encore la nation française ont été faits à coups d’épée, c’est-à-dire par la conquête et l’oppres­sion à l’égard de divers peuples » (1). Zo blijkt uit een officieel rapport van augustus 1790 .

 

0

Lu francés per amics, mas non per vesins, se pòdes.

(provèrbi niçard)

 

1979

Arelerland a Sprooch, Eis Sprooch iwert all Grenzen, 5/6-10, 1979, Les langues des peuples sur leurs terres, p.66-78

 

COUP D’OEIL SUR QUELQUES COMMUNAUTES ETHNIQUES D’EUROPE

Conférence faite à Thiaumont-Diddebuurg, le 6 octobre 1979

par Monsieur le Professeur Guiu Sobiela-Caanitz

 

(p.71) Pour le jacobinisme, un seul Etat, donc une seule langue. Le national-socialisme, lui, inversa les termes : une seule langue, donc un seul Etat. Mais dans les deux cas apparaît le même, et on peut considérer Hitler comme fils spirituel de Richelieu, de Robespierre et de Napoléon. Cet Ungeist nie l’une des données fondamentales de la réalité : l‘unité dans la diversité. Le nazisme en arriva a oublier que l’allemand, comme toute langue, englobe une multitude de dialectes, et que le parler de Vienne, de Zurich ou de Strasbourg est aussi allemand que la langue de Goethe et de Thomas Mann. Le dialecte de Zurich se nomme Zürittüütsch, celui de Berne Bärnertüütsch, celui de Bâle Baseldiitsch,celui de Mulhouse Milhüserdiitsch (Mulhouse était suisse jusqu’en 1798); or, la syllabe tüütsch/diitsch 1’indique, ce sont des parlers allemands, bien qu’extérieurs à l’Allemagne. Le nazisme a voulu folkloriser les dialectes, en faire des pièces de musée, et en cela il a renié le véritable esprit allemand.

 

1996

Heure d’été, La France prête à faire cavalier seul, VA 28/10/1996

 

La France voudrait que ses partenaires européens se rallient à  sa proposition de suppression de l’heure d’été, faute de quoi elle ferait valoir “le principe de subsidiarité”, en adoptant le système qui lui convient.

… La France avait été pionnière européenne de l’heure d’ été, en 1976.

 

1997

Stéphane Courtois, éd., Le livre noir du communisme, Crimes, terreur, répression, éd. Robert Laffont, 1997

 

CONSIDERATIONS SUR LA FRANCE et la FRANCOPHONIE

 

(p.12) … la république française a pratiqué une colonisation qui, en dépit de certains apports, fut marquée par nombre d’épisodes répugnants, et ce jusqu’à sa fin.

 

(p.620) Quelque 9000 des 63000 prisonniers de guerre Viêt-minh avaient péri dans les camps français en Indochine, selon une lettre de mars 1955 du général de Beaufort, chef de la mission française aurpsè de la Commission internationale de contrôle de l’application des accords de Genève. 

 

(p.323) Dès la fin des années vingt, le Komintern, qui dépendait financièrement de l’Etat soviétique, avait perdu tout moyen d’être indépendant.  /cf francophonie/

 

(p.779) Le communisme en Afghanistan

 

Durant ces 14 années de guerre, les Soviétiques et les communistes afghans ne maitrisèrent guère plus de 20 % du territoire.  ils se contentèrent de tenir les grands axes, les principales villes, les zones riches en cérales, en gaz et en pétrole dont la production était bien sûr destinée à l’Union soviétique. “L’exploitation des ressources et la mise en valeur de l’Afghanistan entrent dans le cadre d’une économie d’exploitation coloniale typique: la colonie fournit les matières premières et doit absorber les produits industriels de la métropole, faisant ainsi tourner son industrie.”             

 

(p.825) En pleine période brejnevienne, l’URSS édité un timbre commémorant le 50e anniversaire de la Tcheka et publia un recueil d’hommage à la Tcheka.

 

Denis Turcotte, Politique linguistique en Afrique francophone, s.d., p.56-57

(p.56) « Il est maintenant admis –  ce ne fut pas toujours le cas dans le passé – qu’ il ne se parle à Madagascar qu’ une seule langue, subdivisée en plusieurs dialectes, appartenant à la famille des langues malayo-polynésiennes. »

« Mme Domichini-Ramiaramanana note (…) que les vocabulaires de base des 2 dialectes les plus divergents (le sakalava et l’ (an)tambahoaka) présentent encore 60 % de mots communs.  C’ est dire que l’ intercompréhension entre tous les dialectes est assurée à travers toute l’ île. »

 

(p.57) » La grande majorité des Français originaires de la métropole ignorent le malgache. »

 

2000s

Poutine a obtenu la Légion d’honneur…

2000

Roger MARECHAL (Malmedy), L’Europe du bla-bla, in : VA 06/01/2000

 

Qu’on arrête de glorifier l’Europe des Démocrates, de la Défense etc. jci, en Belgique. Nous sommes bien les seuls. L’Europe, c’est du bla-bla, de la poudre aux yeux pour naïfs à ja vue de ce qui s’est passé récem­ment a Strasbourg, où on inaugurait le nouveau Parlement européen. Inauguration en grande pompe ‘ par le monarque Chirac pour un édi­fice pompe à fric et qui fait double emploi avec le bâtiment de Bruxel­les. Et tout cela pour montrer cette éternelle Grandeur de la France qui m’exaspère.

Autant apprécier les Britanni­ques qui claquent la porte et ne sont pas hypocrites. Les Belges, eux, sui­vent comme des moutons la majori­té en espérant une Europe de la Dé­fense pour faire des économies.

Les sénateurs français, empêchés de cumuler, ont pour la plupart abandonné leur mandat européen. Alors, arrêtons de célébrer cette Eu­rope de façade. De toute façon, pour l’Euro de foot, on fermera les frontières pendant une semaine. Quelle panique pour du foot et quel­le propagande pour deux ou trois hooligans !

Quant au Tribunal international de La Haye, quelle comédie ! On condamne des lampistes pour faire croire aux gens qu’on arrête des cri­minels de guerre. Et quant aux mi­nistres de la Défense, ils feraient bien de se montrer aussi menaçants envers les Russes en Tchétchénie qu’ils l’ont été contre les Serbes au Kosovo. Mais non ! Ils suivent les Américains comme des moutons de Panurge. Mais cessons de parler d’une Europe qui n’existe qu’en façade.

 

2002

Eric Deffet, Qui aime bien, châtie bien (les Français), LS 13/12/2002

 

A propos de « Lettre ouverte aux Français qui se croient le nombril du monde », Denise Bombardier (Albin Michel)

« Ils oublient, décidément, qu’ils ne sont pas seuls sur la planète francophone. »

 

2008

 

André Belmans, De Staatkundige inzichten van Frankrijk in: Delta, 9, 2008, p.15-18

 

(p.15) Vooraleer over te gaan naar een zoveelste Grondwetsherziening, zouden onze politici, zowel Waalse als Vlaamse, er goed aan doen de geschiedenis van hun land eens aandachtig te bestuderen…. Met zou hen dan ongetwijfeld opvallen hoe één van hun buurlanden, namelijk Frankrijk, aïs het ware instinctmatig doorheen de eeuwen bepaalde vaste regels volgt in zijn buitenlandse politiek. Voorzichtigheid vooraleer te hervormen is dus geboden!

Even het geheugen opfrissen!

Vooraf zij er dan aan herinnerd dat Frankrijk is ontstaan uit de opdeling van het Frankische Rijk der Karolingers, dat tot stand kwam dankzij een geslacht van prinsen uit onze Nederlanden, namelijk uit Haspengouw. Bij de afbakening door het Verdrag van Verdun in 843 van Francia Occidentalis, waaruit later het huidige Frankrijk zou ontstaan, eiste de toenmalige vorst Karel de Kale de Schelde als noordwestelijke grens op. Zodat het graafschap Vlaanderen gedurende gans de Middeleeuwen een Frans leengebied zou blijven en

Frankrijk zodoende  de controle over de Scheldemonding behield.

Het was pas in 1526 door het Verdrag van Madrid dat Keizer Karel V erin slaagde aan deze afhankelijkheid een einde te maken (wat de Vlamingen overigens niet belette tegen hun vorst in opstand te komen, dit terloops gezegd).

Bekijken wij nu eens die « vaste regels » waarover wij hierboven gesproken hebben.

 

Eerste regel van de Franse buiten­landse politiek

 

De Fransen gaven er heel diplomatisch de titel  « politique des frontières naturelles » aan.

Door « natuurlijke grenzen » na te streven bereikte Frankrijk in de loop der tijden de Pyreneeën, de Alpen, de Jura, de Rijn… Dat daarvoor een aantal niet-Franstalige gebieden moesten ingelijfd worden, desnoods met geweld, hinderde de Franse staatslieden niet het minst: Bretoenen, Basken, Catalanen, Savoyarden, Elzassers en Vlamingen weten ervan mee te spreken! In al deze gebieden werd de Franse taal met geweld opgelegd.

Behalve in het Noorden bereikte Frankrijk dus nagenoeg langs alle kanten zijn gewenste « natuurlijke grenzen ». Langs de overige « onbeschermde » grenzen viel Duitsland (of Pruisen) Frankrijk tôt viermaal toe binnen, waarbij de grenzen van België, Luxemburg en zelfs Nederland geschonden werden: In 1815, 1870, 1914 en 1940. Het zij daarbij vermeld dat bovengenoemde landen reeds onder het Napoleontische regime bij Frankrijk waren ingelijfd.

Een niet te verwaarlozen detail: dat Frankrijk na die invallen en een daaropvolgende bezetting bijna steeds door An-gelsaksers (hun middeleeuwse vijand bij uitstek!) moest bevrijd worden, woog zwaar op het Fran­se nationaal gevoel. Zij verzwijgen het dan ook stelselmatig.

(p.16) Nu wordt dikwijls terecht de opmerking gemaakt dat rivieren en bergen in onze moderne tijden al lang geen waardevolle « militaire bescherming » meer bieden Dit is inderdaad juist, maar toch blijven de Fransen aan de gedachte vasthouden dat de Rijn een « natuurlijke » grens, dit is een bescherming van Frankrijk is. Politieke opvattingen; eens gevestigd, leiden dikwijls een taai leven!

Bovendien aïs ze dan al geen bescherming meer bieden, zijn oevers van stromen en rivie­ren aan beide zijden dan toch dikwijls aan-trekkingspolen voor economische activiteiten. Daarom alleen al maakte Frankrijk van het Verdrag van Versailles gebruik om Elzas-Lotharingen, met de belangrijke stad Straats-burg, te annexeren.

In het licht van de hierboven geschetste histo­rié is er bijgevolg geen enkele reden om te veronderstellen dat Frankrijk zijn traditionele buitenlandse koers gaat wijzigen en er niet langer meer zou naar streven zijn nog ontbre-kende natuurlijke grenen te verwezenlijken.

 

Tweede regel van de Franse buiten­landse politîek

 

De Franse staatkunde heeft zeer goed het Romeinse « Divide et Impera » onthouden (ver-deel en heers).

Deze oriëntatie van de Franse politiek is in eerste instantie het gevolg van de invloed der legisten. Deze waren doordrongen van de Romeinse rechtsbeginselen die voor hen aïs voorbeeld golden. Men mag immers niet ver-geten dat het Romeinse recht in veel landen van West-Europa nog lang in zwang bleef. Vêle van deze legisten waren raadgevers van koningen en machthebbers. Volgens de legisten wordt het gezag van de vorst rechtstreeks door God gegeven, zijn wil is derhalve wet. Deze visie kwam vooral tôt stand onder de regering van keizer Justianus. De Franse vorsten hebben haar later overge-nomen en aarzelen niet hun wil op te dringen door dit « verdeel en heers » toe te passen.

Toen Jacob van Artevelde, de leiding van de politiek in het graafschap Vlaanderen in han-den kreeg, slaagde hij er in om in 1389 de Hertog van Brabant, de Graven van Hene-

gouwen, Holland en Zeeland te Dendermonde bijeen te brengen om een economisch en mili-tair verdrag af te sluiten met het oog op een blijvende samenwerking. Hierdoor aangemoedigd zouden later de Her-togen van Bourgondië er in slagen de Neder-landen geleidelijk aan te verenigen.

Het is duidelijk dat de Bourgondische vorsten het voornemen hadden om het Middendeel van het verbrokkelde Frankische Rijk van Ka-rel de Grote, namelijk Lotharingen, opnieuw te herstellen met het oog op een duurzame paci-ficatie van West-Europa. Vanzelfsprekend speelden daarbij ook persoonlijke en dynas-tieke belangen een roi.

Hun politiek werd krachtig bestreden door de Franse koningen (Hertog Jan zonder Vrees werd zelfs vermoord). Toen Frankrijk er na de slag bij Nancy in geslaagd was het Bourgon­dische gevaar in te dijken, voelde het zich nog bedreigd door het Duitse gevaar. Dank zij de godsdienstoorlogen in de 16de en de 17e eeuw kon het ook dit gevaar bezweren. Dank zij de Verdragen van Westfalen (1648) wer-den immers aan de vêle deelgebieden van het oude Duitse Rijk het recht toegekend zich op het niveau van de buitenlandse politiek te doen gelden, waardoor het Duitse Rijk de fac­to uiteenviel en machteloos werd. Dit is vooral te danken aan de sluwe politiek van Kardi-naal Richelieu en na hem Mazarin.

De toepassing van de hierboven genoemde regel « Divide et impera » op de strategisch ge-legen Lage Landen is duidelijk:

1° Frankrijk verzet zich openlijk of heimelijk tegen allé pogingen om de Nederlanden te verenigen;

2° Verleent steun aan allé acties die gericht zijn op het uiteenrukken van België.

Ook werden pogingen ondernomen om Luxemburg (« la Gibraltar du Nord ») in Franse handen te krijgen. Dit mislukte gedeeltelijk: enkel Diedenhoven (Thionville) en Montmedy konden door Lodewijk XIV in 1699 bij Frankrijk worden aangehecht.

Een ander aspect van deze regel is dat Frank­rijk in eigen land het régionale particularisme systematisch tegengewerkt of zelfs onderdrukt, (p.17) terwijl het elders dit particularisme juist bevordert.

Aïs voorbeeld hiervan stippen wij aan dat na de Eerste Wereldoorlog Oostenrijk en Honga-rije bij het Verdrag van Versailles van elkaar werden gescheiden, rnaar dat deelgebieden ervan op de Balkan en in Centraal-Europa dan weer werden samengebracht en de Klei-ne Entente vormden, die onder Franse in-vloed stond.

Zo zien wij dat Frankrijk steeds opnieuw po-gingen onderneemt om landen verdeeld te houden en om op die manier zelf aan invloed te winnen. Napoléon had dit in 1806 al voor-gedaan door de oprichting van een Rijnbond die van het Balticum tôt aan Zwitserland reikte en die de facto de ontbinding van het oude Duitse Keizerrijk inhield.

Wij stellen vast dat waar Frankrijk in eigen land de particularismen onderdrukt, soms zelfs hardhandig, het in het buitenland een tegengestelde politiek voert en diverse taal-en bevolkingsgroepen tegen elkaar uitspeelt. Het is duidelijk dat ook België van die politiek het slachtoffer is. Onze « grondwetsherzieners » zouden daar best eens aan denken.

 

Derde regel van de Franse buiten-landse politiek

 

Het vasthouden aan het concept van de Na-tie-Staat dat in Frankrijk echter anders wordt verklaard dan elders.

Meestal wordt het nationalisme gevoed door een eeuwenlange gemeenschappelijke ge-schiedenis, het overeenstemmende karakter van de bevolking, de geografische samen-hang van het land, enz… In Frankrijk wordt slechts één factor in over-weging genomen, n.l. de taal, of juister: de vermeende superioriteit van de Franse taal.

Binnen Frankrijk worden in feite zes verschil-lende talen gesproken, maar alleen het Frans is er « de » taal. Zij alleen zou toelaten de ge-dachten met de nodige nuances uit te druk-ken. Vandaar dat alleen het Frans wordt toe-gelaten. Op die manier werd de (taalkundige) homogenisering van Frankrijk voltrokken.

Deze overtuiging van een vermeende superioriteit vormt de grondslag van het Frans natio­nalisme.

« La prétention de la France de se mêler de tout, partout dans le monde, est devenue anachronique. Et surtout, contraire à ses propres intérêts. (…) Le décalage entre les prétentions françaises et les moyens de la France est devenue intenable » (R. Gubert et E. Saint-Martin in « L’Arrogance Française »)

Door het verschil tussen het nationalisme zo-als het in Frankrijk wordt beleden en het nati­onalisme zoals dat elders wordt opgevat, wor­den doelbewust veel misverstanden verwekt en… misbruikt.

Vandaar dat men kon zeggen dat « het natio­nalisme der kleine volkeren steeds het impéri­alisme der groten dient ».

Bij de hervormingen die men in de Belgische staat wil doorvoeren, dient vooraf goed voor ogen gehouden dat nationalisme zoals het Frankrijk voor ogen staat, iets totaal anders is dan het nationalisme zoals Vlaamse- en Waalse-nationalisten het opvatten.

 

Vierde regel van de Franse buiten-landse poiitiek

 

Franse geschiedenisboeken laten het steeds voorkomen alsof de verdiensten van de Karolingers de zijne waren. Denken wij maar aan « hun » zegepralen tegen de Arabieren, de Noormannen, de Saksen… Van in den begin-ne wenste Frankrijk zich op Europees niveau te doen gelden.

Ook nu nog: Frankrijk ziet de Europese Unie louter aïs een unie van natiestaten. Voor Frankrijk behouden de naties hun absolute soevereiniteit.

Het land treedt alleen toe tôt een internatio-naal organisme aïs het vooruitzicht heeft er vroeg of laat de bovenhand in te krijgen. Dit lokt dan weer de argwaan op van de andere gewezen grootmachten (o.a. van Duitsland), waardoor Europa verzwakt bip: het continent kan niet sterk worden zolang de grootmachten zich door nationalistische denkbeelden laten inspireren.

Naarmate het herenigde Duitsland machtiger wordt, (p.18) zal men zien dat Frankrijk allés in het werk stelt om een tegengewicht te vormen. Een stille annexatie van de Nederlanden zou daar een van de middelen kunnen voor zijn. Uiteraard niet meer militair, maar wel economisch en spiritueel.

De Franse buitenlandse politiek blijft nog altijd een machtspolitiek. Wij zijn gewaarschuwd.

De economische verovering van de Nederlan­den is duidelijk al aan de gang. Het is bijge-volg dwaas dat de nationalisten dit al zo kleine land nogmaais willen verdelen, waardoor het

nog minder dan tevoren weerstand zal kunnen bieden aan deze stille annexatie door een buurland. Zij dreigen door hun kortzichtige politiek in de kaart van Frankrijk te spelen. Allé hervormingen dienen er dus absoluut op gericht te zijn het land innerlijk sterker te ma-ken.

De nationalisten dienen voor ogen te houden dat wij niet meer in de 20ste eeuw leven! De verhoudingen op wereldschaal zijn grondig gewijzigd.

 

André Belmans

 

2008

Günther Nonnenmacher, Der französische Feuerwehrmann, FAZ 03/11/2008

 

Nicolas Sarkozy ist ganz Wille. Aber hat er auch eine Vorstellung davon, wie die Welt nach der Krise der Finanzmärkte aussehen soll? Wie sich Frankreich und Europa, die einer Rezession entgegengehen, aus der damit verbundenen gesellschaftlichen Depression wieder befreien können? Welche Richtung die Europäische Union einschlagen muss, um mit den Herausforderungen der Zukunft fertig zu werden?

(…) Dass Frank­reich in allen Führungskonfigurationen eine zentrale Rolle spielen muss, ist dabei – als das grundlegende Axiom – eine Selbstverständlichkeit für Sarkozy. (…)

Manchmal scheint er geradezu Vergnügen daran zu finden, den Leuten zu erklären, warum er heute das Gegenteil von dem tun muss, was er gestern versprochen hatte, oder weshalb eine Regel, die gestern noch galt, heute überflüssig geworden ist. Wer seinen windungsreichen Par­cours in der französischen Politik verfolgt hat – seit Beginn seiner Präsi­dentschaft, aber auch in Âmtern davor -, erkennt, dass seine Durchsetzungsfähigkeit die Resultante dieser Wendigkeit und Wandlungsbereitschaft ist. Sarkozy ist ein vorzüglicher Feuerwehrmann, als Architekt ist er dagegen noch nicht hervorgetreten. (…)

(…) die deutsche Politik, deren Mantra das Wort ,,Berechenbarkeit » ist, wird nicht recht damit fertig, dass Sarkozy (wie auch sein Aussenminister Kouchner) dauernd neue Ideen gebiert, von denen nicht klar ist, wie ernst sie gemeint sind.

Die zum Ritual gewordenen, oft hastig absolvierten Regierungskonsultationen können die deutsch-französischen Beziehungen nicht aus diesem kurzatmigen Reiz-Reaktions-Schema herausführen. Die Regierenden in Pa­ris und Berlin sollten einmal ein Wochenende in Klausur gehen, um darüber nachzudenken, welche Rolle ihre ,,Achse » fur Europa noch spielen kann und soll. Sie sollten so gewissenhaft sein wie die Deutsche Bahn: Wer Haarrisse nicht rechtzeitig repariert, riskiert einen schweren Unfall.

 

2008

Joyandet Alain, Croire en la francophonie, LB 17/10/2008

» Ne sous-estimons pas les forces des francophones dans le monde. A différents niveaux, il y a de bonnes raisons de croire que la francophonie est plus que jamais d’actualité.

 

Alain JOYANDET

Secrétaire d’Etat français chargé de la Coopération et,de la Francophonie

 

Les francophones du monde entier ont rendez-vous cette semaine à Québec. En France, la francopho­nie n’a pas bonne presse : il est de bon ton d’en parler au passé, comme d’une vieille lune portée par un idéalisme désuet… Voici quatre bonnes raisons d’y croire !

1. Avec près de 200 millions de locuteurs francophones, le français n’est que la neu­vième langue la plus  parlée  dans le monde. Mais son potentiel de croissance, à y regarder de près, est énorme. Au Sud, les « réserves » de francophones sont immenses. On le sait, le continent le plus jeune, l’Afrique, sera demain le continent le plus peuplé, avec sans doute 2 milliards d’habi­tants en 2050. Au total, le continent comp­tera près de 640 millions de francophones potentiels contre seulement 160 au Nord. Ne nous trompons pas de bataille !

2. Langue de la diplomatie et des élites, le français aurait déserté le débat d’idées et le terrain de la négociation. Les na­tions, qu’elles soient unies ou européen­nes, l’auraient abandonné de longue date au profit de l’anglais. Faut-il rappeler que lors de la dernière Assemblée générale des Nations unies, vingt-trois pays ont choisi de s’exprimer dans la langue de Le Clézio et que le Secrétaire général Ban Ki-Moon s’est exprimé en français et en an­glais, tout comme l’ont fait là Grèce, la Roumanie, la Croatie, Maurice et, comme de tradition, le Canada… ? Et quel est, se­lon vous, le point commun entre les direc­teurs et secrétaires généraux du FMI de l’OMC, de l’OSCE, de la FAO, du BIT, de l’Unesco et bien évidemment de l’OIF : ils sont tous francophones ! Ne sous-esti­mons pas toujours nos propres forces !

3. La francophonie parle aux franco­phones du monde, elle parle également au monde. Ce constat d’évidence, beaucoup l’ont fait. Les Français, sans doute, moins que les autres. Ils ignorent encore trop souvent que la voix francophone est atten­due et écoutée : avec une audience hebdo­madaire cumulée de 70 millions de per­sonnes, TV5 Monde, première chaîne gé­néraliste mondiale, fait mieux que la BBC World ! France 24 répond également à une demande forte, partout dans le monde, d’une autre information, d’un autre point de vue, faisant part égale entre les différents acteurs de l’actualité, au Nord comme au Sud. Et RFI demeure la réfé­rence en matière de radio un peu partout en Afrique… Ne négligeons pas nos vec­teurs d’influence !

4. Enfin, la francophonie s’engage. Au-delà de la seule question de la défense —essentielle — de la langue française, à travers notamment la bataille pour la di­versité linguistique et culturelle, la fran­cophonie prend position sur les crises et les menaces qui pèsent sur la stabilité du monde. En francophonie, le Nord et le Sud se retrouvent autour des sujets qui divi­sent, comme l’environnement, ou qui ras­semblent, comme le développement et la solidarité, et les chefs d’Etat et de gouver­nements devront apporter des réponses concertées aux crises alimentaire, énergé­tique et financière. La francophonie est politique : elle n’hésite plus à prendre po­sition, voire à sanctionner ses membres, lorsqu’ils s’écartent des standards de gou­vernance agréés d’un commun accord.

Et s’il reste encore des sceptiques, qu’ils se rendent sans tarder à Québec-City !

 

2009

Enric González, Las virtudas del estadista, in: EP 21/06/2009

 

François Mitterrand durante sus 14 años como inquilino del Elíseo, cometió todo tipo de tropelías.

 

En 1983 ordenô que fueran intervenidos los teléfonos de unas 150 personas, entre las que habia politicos, abogados, periodistas y empresarios, a las que consideraba « enemi-gos potenciales ». También intervino el telé-fono de la actriz Carole Bouquet, que no era enemiga potencial, pero le gustaba mucho. En 1984 envié tropas a la frontera entre Congo (entonces Zaïre) y Ruanda, oficialmente para detener el genocidio que los hu-tus cometfan contra los tutsis, en realidad para protéger a los dirigentes del genocidio, viejos aliados de Francia. Solo un afio des­pués, en 1985, hizo que un équipe de agen-tes secretos destruyera en Nueva Zelanda el Rainbow Warrior, buque insignia de Green-peace, para dificultar la protesta de la organización ecologista contra los ensayos nuclea-res franceses en Mururoa. En el atentado contra el Rainbow Warrior muriô un fotôgra-fo, Fernando Pereira.

Hubo otros asuntos pûblicos, como la corruption y los sobornos en Elf. Y, evidentemente, otros asuntos privados. No era nin-gûn secreto que Mitterrand mantema rela-ciones con distintas senoras, y tampoco era un secreto que albergaba en un palacio de la Republica a Anne Pingeot, confidente y ma­dré de su hija Mazarine. No era un secreto, pero nadie lo publicaba.                           

Su vida personal estaba tan comparumentada que su hijo Jean-Christophe (conocido en Âfrica como « papa m’ha dit », « papa me ha dicho », por su labor como encargado de la diplomacia mas oscura, esa que, por ejemplo, convirtié en inmensamente rico al recién fallecido présidente de Gabon) no co- . nocié personalmente a su hermanastra Ma-J zarine hasta 1994: Mitterrand habia sido operado de cancer y el hijo le visité antes de la hora fijada, cuando la hija sécréta estaba aùn en la habitation del hospital. La situa-cién, segûn los testigos, résulté embarazosa. Poco después, la revista Paris Match fue autorizada a desvelar el secreto de Anne Pin­geot y de Mazarine, que utilizaban habitual-mente el avién presidencial para sus despla-zamientos.

Los ûltimos anos, cuando el cancer le obligaba a guardar cama durante casi toda la Jornada, fueron casi dantescos. En 1993 se suicidé Pierre Bérégovoy, ex primer minis­tre de Mitterrand: ténia mucho de honesto y poco de estadista, y no pudo soportar que le acusaran de corruption. En 1994 se suicidé, en su oficina del EHseo, François de Gros-souvre, que en teoria habfa dejado de ser asesor presidencial en 1985, pero seguîa ocu-pândose, como Jean-Christophe, de los temas ocultos.